Woensdag 5 september 2018

September alweer. Jeetje…

We zijn hier nu hele dagen aan ‘t werk voor ons boekje, dat moet volgende week bij de drukker liggen. Het is inspirerend om ermee bezig te zijn en nieuwe dingen uit te proberen. Er zit een onderdeeltje in het boekje rond het verzamelen van herfst-moois in de natuur en ik kreeg zo’n zin om door het bos te struinen op zoek naar kleine schatten! Ook De Broertjes hadden er afgelopen weekend al lol in om dingetjes in het bos te verzamelen en mee naar huis te nemen. Voor hen heb ik een leuk idee voor de volgende keer. Anyway, de fotocollage hieronder is van inspiratie die ik tegenkwam bij het werken aan het boekje vandaag. Ik heb altijd bewondering gehad voor mensen die iets verzamelen en dat met passie en precisie doen. Vol toewijding en doelgericht. En dat er dan fraaie tafereeltjes ontstaan, is het resultaat van die toewijding. Mooi…

Voor het boekje ben ik nu ook recepten aan ‘t uitproberen – het pompoenijs haalde het bijvoorbeeld niet maar iets als de pompoenkoffie (latte) komt zeker wel in het boekje. Het ijs is wel lekker trouwens, zet ik vrijdag op tafel als vriendinnetje Anette komt lunchen. Maar het past niet in het boekje. En verder heb ik laatst chutney gemaakt (die verschijnt later in de herfst zeker op het menu voor mijn kookproject!) en ga ik nog een curry van aubergine en zoete aardappel uitproberen, ook voor het boekje.

Genoeg te doen dus, alleen al voor het boekje! Het is heerlijk om er aan te werken, zolang we ook maar tijd nemen om te werken. En tijd krijgen, ook dat. Het werken aan zo’n boekje vraagt focus. Dat je een paar uur achter elkaar door kunt, ongestoord. Maar we hebben ook de beestenboel / onze veestapel. En een groter ‘obstakel’ voor als je thuis werkt en niet ergens anders, is dat het voor je omgeving al snel lijkt alsof je altijd beschikbaar bent als je thuis bent. Dan staat Jantje voor de deur met iets leuks of liefs, dan komt Pietje weer wat vragen of doorgeven; we worden best vaak ‘overvallen’ daardoor en dan zit je al gauw weer een half uur tot uur te kleppen enzo. Werkt niet, als je werkt… Moeten we nog steeds iets op verzinnen.

Hieronder op de foto de pompoen-latte (komt dus in het boekje, recept later in de herfst ook hier) en het pompoenijs (met cacaopoeder). En ook een bakkie met fruitafval, ha! Ik vond het gewoon te mooi om weg te gooien zonder het een moment van aandacht te geven. Mooie zooi.

De Broertjes dan nog even
Het weekend was heel goed. De broertjes hebben het fijn gehad, bleek duidelijk. Ze sliepen super, en waren heel goed gemutst de volgende dag. Ze zijn heel makkelijk te interesseren voor dingen en vinden het fijn om vaste dingetjes te hebben ook. Een liedje bij het avondeten moest van hen herhaald worden bij het ontbijt, ze pikken het snel op en vinden dat duidelijk fijn. Onderweg naar de ijsboekerij mochten ze ombeurten in de mini-bolderkar (het karretje voor Dirk eigenlijk maar die gaat er maar heel af en toe in, hij is gelukkig nog lekker fit). We hadden een kookwekkertje mee dat om de 5 minuten afging, zodat de mannen wisten: ‘nu mag ik weer / mag broertjelief weer’. Een mevrouw onderweg moest daar om lachen, ze vond het een slimme vondst, zei ze, ha!

Ze hebben ook nog appelpitjes in de tuin gestopt, in de hoop dat er heel veel appelbomen gaan groeien. Idee van Broertje 1. Zijn gedachte daarachter is: ‘Dan hoeven we nooit meer appels te kopen!’. Goed bedacht toch?!Het is fijn om mooie momenten te bedenken en voor te bereiden voor de kids voor de volgende keer. Hoeft allemaal niet spectaculair te zijn – ‘Jullie zijn geen pretpark en ook geen verwen-familie maar een weekendgezin waar alles gaat zoals het normaal gaat’ zegt pleegzorg dan – maar het is wel ons streven om de broers (kleur)rijke ervaringen mee te geven, in een warme sfeer. Anyway, wordt vervolgd! Dit was afgelopen weekend.

Tussen het werken door (er ligt meer werk dan alleen het boekje) is er ook tijd voor goeie plannetjes. Morgen ga ik met Nance een ‘nieuwkomer’ in het Dierense vriendenkringetje naar een nieuwe kringloopwinkel. En vandaag in de werkpauze thee gedaan met onze oudste vrienden hier, gisteren gewandeld en bakkie in het dorp gedaan met Anita en zo zijn er meer korte aangename onderbrekingen.

We zijn trouwens zaterdagavond nadat De Broertjes weer naar huis waren nog even op de Vespa naar het dorpspark gereden want daar was een nazomerfestival gaande. We waren benieuwd, de aankondiging was veelbelovend maar in een dorp weet je niet wat je moet verwachten.
Nou, dat was dus een heel fijn feest! Kinderen, volwassenen, hip en niet hip, baardjes en niet-baardjes, oud en heel oud, jong en alles ertussen in: het was voor iedereen geschikt en het was zo vredig en gemoedelijk! Inspirerend ook. De aankleding was simpel maar heel goed gedaan, er was erg leuke muziek, live performance en ook 2 geinige dj’s die erg funky draaiden, heerlijk. Onze achterbuuf Gerrie was nerveus want haar kleindochter Merel (± 21 jaar) trad op, in haar eentje. Op zich al stoer maar het was ook gewoon nog heel erg goed! Er waren foodtrucks (het varkentje aan het spit had voor ons dan niet zo gehoeven), kleine voorstellingen, lieve lampjes, guitige vlaggetjes van stof en het dorpskerkje stak stak tussen dat alles door erbovenuit. Iedereen was blij, zelfs het plaatselijke sufferdje plaatste een bijna euforisch stukje erover, na het weekend. Dit hadden ze hier duidelijk nog niet zo meegemaakt. Mooi, tijd voor nieuwe frisse wendingen.

Ja, we worden steeds een beetje trotser op ‘ons dorpie’. Volgend jaar is het festival weer, ik hoop dat het dan nog net zo relaxt zal zijn als deze eerste, onbevangen editie. Hier nog wat foto’s.

En verder…
…werd ik vannacht weer eens ouderwets aangepakt door neurospook, dat was niet gezellig en gemeen pijnlijk.
Hij was deze zomer met vakantie, het neurospook (dat ook wel luistert naar de naam ‘trigeminus neuralgie’). Het spook stuurde op vakantie wel af en toe een berichtje, ‘Joehoe, ik ben er nog hoor!’, maar bleef lekker ver weg hangen. Stiekem dacht ik de laatste weken wel eens ‘zou ie toch met de noorderzon zijn vertrokken…?’. Maar ik durfde dat niet te hopen, niet eens uit te spreken, omdat ik wist – van de deskundigen en ook uit eigen ervaring – dat zo’n ding flinke pauze’s kan nemen. En toch, als het dan zo heerlijk rustig blijft en er alleen maar af en toe wat kleine rottigheidjes zijn, dan ga ik stiekem toch hopen.

Maar hij bleek alleen maar met lange vakantie te zijn en vannacht kwam ie ‘thuis’ helaas. Nee, was geen fijne nacht. Ik ga als de wiedeweerga met de nieuwe reuma-medicatie beginnen, zodat dat euvel weer onder controle is en ik straks ergens in de winter dan maar, klaar ben voor een nieuwe dreun terug richting neurospook, met hulp van de neurochirurg in Tilburg. Neurospook moet gewoon weg, punt. Anyway, ik ken mijn plekje weer (helaas)…
Maar nu: nieuwe nacht, nieuwe kansen. Ik ga voor een rustig tukkie en dan morgen weer fris en fruitig (en vooral geïnspireerd) verder werken!
Tot gauw.