Vrijdag 2 februari 2018

Bomenzorg, pleegzorg, redactieoverleg en patat eten in de badkamer.

Om met dat laatste te beginnen: heb je wel eens patat gegeten in de badkamer? Dat is een bijzondere ervaring moet ik zeggen. Mijn husband was gisteren bij de apotheek en daarnaast zit een patatzaak. Hij moest lang wachten bij de apotheek, dus hij besloot tussendoor even naar de buren te gaan, de geur van patatjes trok hem aan. En het was al rond etenstijd. Dus manlief kwam thuis met een bakkie patat. En ik was in de badkamer bezig mijn eigenwijze haardos in bedwang te krijgen. Dat haar van mij wil niet wat ik wil, de laatste tijd. ik geloof dat alle obstakels zich momenteel in en rond mijn hoofd bevinden, ha!

Anyway. Terwijl ik dus mijn haar stond te ‘stylen’ (of meer een poging daartoe deed, ik laat het maar weer wat langer groeien denk ik), kwam Dejan de badkamer in met die zak patat. ‘Wil je ook liefke?’ zei hij. Ja, dat lustte ze natuurlijk wel, vrouwtje Boslust. Dus ik pikte een paar patatjes mee met meneer Boslust en zo stonden we gezellig samen in de badkamer patat te snoepen. We moesten flink grinniken om dit tafereel. Later hebben we ons avondmaaltje maar beperkt tot een stukje vega vlees en sla.

Bomenpijn
Wij dachten dat het aantal van 9 omgevallen bomen door de storm (in het mini bos achter de tuinen in ons buurtje) al veel was, maar vandaag wordt dat getal nog flink opgeschroefd. Preventief worden er namelijk nog veel meer dennenbomen omlaag gehaald, ze zijn daar al de hele dag mee bezig. Uit veiligheidsoverwegingen voor een volgende storm.

Dat is natuurlijk begrijpelijk maar man, wat een slagveld hier. De ene na de andere boom wordt met een kraan omver geduwd. Hup, weer 50, 60, 70 jaar groei ter aarde gestort in een paar tellen. En een klap dat het geeft steeds, het huis staat te trillen en wij staan te beven. We zijn al 2 keer naar buiten gegaan: ‘Weten jullie zeker dat ze de goeie kant op vallen?’. Natuurlijk weten ze dat zeker, maar één boom kwam akelig dicht tegen de schutting aan. Het was kantje boord voor ons gevoel, maar kennelijk gewoon precies zo gepland.

Het wordt steeds lichter in de kamer (en het was al zo licht, van ons had het niet nog lichter gehoeven). Gelukkig blijven de bomen die een aantal meter verderop staan wel gewoon leven. Ons uitzicht is anders nu, maar dankzij de bomen die wel blijven staan, blijft het groen en ‘bossig’ aanvoelen. Maar toch doet het zeer. Dan zie je zo’n boom nog fier overeind staan, en denk je: ‘zometeen ben jij aan de beurt mooierd’. En dan komt de machine met de grijper, die grijpt de boom vast, geeft ‘m een duw en daar gaat ie. Auw. Echt rot. Misschien moeten we de gordijnen dichtdoen, om het niet te hoeven zien. Maar dan hoor je het nog steeds. Bij een hele mooie grote boom die daarnet omging, sprongen bij ons allebei de tranen in de ogen. Sentimenteel misschien maar jee, het zijn zulke monumenten! Het is levend materiaal en het stond er allemaal al voordat besloten werd om er huizen te bouwen.

Maar het is nodig kennelijk, en dus kunnen we niet anders dan ons er bij neer te leggen. Net als de bomen (letterlijk en figuurlijk). En dan probeer ik maar te gaan kijken naar de voordelen: het is wel een feit dat de achtertuin nu meer licht krijgt. En dat we meer lucht zien. We kunnen meer sterren zien en meer vallende sterren als het weer eens zover is. Nou ja. Ik probeer mezelf een beetje vrolijker te maken maar het is een beetje een trieste gebeurtenis.

Het is niet anders. Hieronder zie je de ‘killer’ in actie. Rijdend naar een volgend slachtoffer om dat dan in koelen bloede met de klauwen vast te grijpen en omver te duwen. In dit geval heeft ie een boom beet die niet zo heel indrukwekkend was maar er zijn bomen gevallen vandaag die werkelijk wonderschoon waren. Oh,oh dennenboom…!

Pleegzorg
We hebben Kleine Zus weer dit weekend, ik ga haar vanmiddag ophalen. Haar kamer is een beetje aangepast nu: het beneden-bed is nu een ‘chillplek’ geworden zoals je kunt zien. Kleine Zus kan dan ‘s morgens lekker in haar holletje op de laptop paardenfilmpjes kijken. Ik leg dan wat lekkers voor haar klaar in een trommeltje, wat te drinken en dan duik ik nog even lekker onder de wol en kan Kleine Zus de dag in alle vroegte knus beginnen. Daarna ontbijten we samen. Wij hebben haar laptopgebruik gecheckt en ze kijkt maar twee onderwerpen: paardenpraat en ‘hoe maak je het beste, meest fluffy slijm’. Dus we laten haar met een gerust hart ‘laptoppen’ in die eerste vroege momenten van de dag. Daarna leggen we het laptopgebruik wel aan banden, dat ze geen vierkante ogen krijgt. Hier een paar plaatjes van haar chillhoekje 🙂

Vriendin Anette komt morgen ook, dat stond al gepland en we vinden het ook wel een goed plan in combinatie met pleegworgweekend. Nu Kleine Zus zich thuisvoelt hier, is het ook wel het moment om haar iets meer te introduceren bij sommige anderen. Mijn tante en oom hebben haar al twee keer gezien, de achterburen zagen haar het vorige weekend toen er een verjaardag was, en morgen dus een van mijn twee dierbaarste vriendinnetjes. Anette wil Kleine Zus graag ontmoeten omdat ze een beetje deel is geworden van ons leven, en dat is dierbaar. Annelies gaat haar zeker ook een keer zien. En vrienden Michiel en Jacqueline hopelijk ook, die dragen ons pleegzorgwerk altijd een warm hart toe en Michiel was ook een referentie voor ons bij de screening voor de nieuwe pleegzorgorganisatie.

Fijn dat er mensen zijn die zo warm reageren. Die snappen dat we inmiddels (ondanks dat het niet ons kind is, en dat ze maar een paar dagen per maand hier is) wat meer gehecht beginnen te raken aan Kleine Zus en ‘gepast trots’ zijn op haar. Want het is me toch een leuk kind! Maar dat hechten, en trots zijn op haar, alle warmte en al het zorg-gevoel dat je toelaat bij jezelf, is ook kwetsbaar. Want het is nu steeds vertrouwder aan het worden, ze voelt zich thuis, maar het kan toch ineens weer veranderen als omstandigheden daartoe dwingen. Dat hebben we al meegemaakt met Manuela en ook met Dio. Het is wat de pleegzorginstellingen ook vragen: ‘Zet je huis en hart open, zorg voor de kids zoals je zou doen voor je eigen kids, maar zet ook de knop om als het toch anders loopt’. Vrienden die begrijpen dat wij ondanks een onzekere factor, toch een verbinding aangaan en toch een pleegkind introduceren bij anderen, die zijn daarbij goud waard. Ik verheug me op de ontmoeting tussen Anette en Kleine Zus morgen.

Lenteschriftje enzo
We hebben gisteren geïnspireerd zitten overleggen, Dejan en ik. We weten nu precies welke (4) elementen steeds zullen terugkomen in de mini magazines. Dat geeft houvast want ik wist even niet meer zo goed welk materiaal ik nou aan het verzamelen was. Het bracht het hele concept ook meer tot leven. Dejan gaat nu een editors tool voor mij opzetten, zodat ik al schrijvend weet hoe dat uitpakt in het format. Ik moet me namelijk gaan houden aan een kleine inhoud, en zie zo op tijd als één onderwerp teveel ruimte in beslag neemt. En ik kan best lang van stof zijn, dus ik wil op tijd m’n mond gesnoerd hebben 😉

Het is zo’n gaaf project! We hebben er zulke leuke ideeën bij, ik verheug me al op de eerste druk. De deadline ligt op 26 maart dus het wordt een beetje doorwerken en dat is heel goed.

Ik brei er een eind aan (oh oh, als ik toch eens zo’n editors tool op mijn blog had zitten…) en ga me klaarmaken voor een ritje Apeldoorn en terug. Dat is nooit een straf. Het is een mooie rit over de Veluwe, ik zet een lekker muziekje op de koptelefoon en terug is het gezellig met Kleine Zus.

Ik wens je een fijn weekend! Hier gaan we ‘de gevallenen’ herdenken… ?

Tot gauw.