Oudjaarsdag 2017

De laatste uurtjes tikken weg. Op de klok in de keuken hoor ik het duide-lijk: een ritmisch afscheid van het voltooide jaar. 

En ja, een dag als deze maakt me altijd een beetje melancholisch. Alleen daarom al vind ik het fijn dat Dejan en ik gewoon thuis, met z’n tweetjes en met Dirk & co van 00.00 naar 00.01 gaan. Liefdevol van oud naar nieuw, van 17 naar 18. Ik geloof dat ik wel even wat weg moet slikken van dit bijna voorbije jaar. Helaas nog niet met een gevoel van opluchting maar wel met nieuwe, goeie hoop op beter voor het komende jaar.

En dan na twaalven, als de wisseling voorbij is nog even met buurtgenoten misschien een slokkie. Maar daar spreek je nooit iets vasts over af, dat ontstaat zo ‘in de provincie’ en dat ken ik ook nog wel van mijn kindertijd in Nijmegen e.o. Vorig jaar waaide iedereen hier aan (omdat wij vanwege Dirk niet buiten gingen staan) en gingen we vervolgens bij een buuf op de hoek een bubbeltje drinken met z’n allen. We zien wel hoe het loopt, alles is goed en dat is heerlijk relaxt.

Hier hebben we zin in de avond. We maken geen avondeten maar snoepen van kleine, lekkere hapjes, kijken de laatste Top 2000 a gogo, draaien onze eigen plaatjes, en laten ons prikkelen door een hopelijk sterke Oudjaarsconference. Benieuwd of van ‘t Hek op ambachtelijke wijze gehakt maakt van de meneer Baudet en of het zo’n ouderwets goeie Oudjaarsavond-confrontatie wordt, met aan het eind dan toch een lichtpuntje om mee te nemen naar het nieuwe jaar. Dat je tegen elkaar zegt: ‘Verdorie, die hakte erin maar nu hup, het oude achter ons laten en met frisse zin het nieuwe in!’.

Het vuurwerk is altijd super mooi hier, en met die grote ramen van ons, zitten we eersterangs. Dirk ons hondenkind raakt niet in de stress – wij hebben destijds de puppycursus gehad in het najaar, met een vuurwerktraining erbij en dat werkt nog steeds. De eerste harde knallen na Kerstmis doen ‘m altijd even schrikken maar dan merkt hij dat wij heel normaal doen en nergens aandacht aan besteden en is ie er weer overheen. Onze kippetjes krijgen dikke dekens over het hok, om het geluid en de lichtflitsen wat te dempen, bovendien lopen we regelmatig even langs om onze stemmen te laten horen, en kater Jasper houden we vanaf eind van de middag veilig binnen.

All right. Dan is op mijn nederige blogje nu wel zo’n beetje alles gezegd dat gezegd wilde worden in 2017, ha! Dejan en ik gaan koken en ik ga dit laatste blogbericht van het jaar afronden, .

Ik wil jullie allemaal bedanken voor het volgen van mijn blog, in dit voorbije jaar. En voor de lieve reacties die ik kreeg via mail, facebook chatberichtjes en live. Gisteren weer een kerstkaart van iemand die schrijft dat het fijn is om mijn blog te volgen, en vorige week een chatbericht van een volger die ik alleen online ken, en die mij bedankte voor weer een jaar ‘zo menselijk inspireren’, zoals het geschreven was. Er zo druppelen er regelmatig bemoedigende berichtjes binnen. Dan danst mijn hart even, echt waar. Dank je wel allemaal!

Vanuit Huisje Boslust aan iedereen dit leest, wees voorzichtig vanavond, heb een fijne Oudjaarsavond, een waardevolle afsluiting van jouw jaar en vooral:

een gloedvol, liefdevol en hoopvol begin van 2018!

Tot gauw in het nieuwe jaar.
Liefs, ook namens ‘mijn mannen’!
Kiki ?