Maandag 30 april 2018

Hallo herfst… 

Gelukkig was het op koningsdag niet zo guur en grillig buiten als nu zeg!
We hebben genoten van koningsdag, zoefden naar het stadje Bronkhorst, parkeerden daar de Vespa en wandelden naar het Kunst- en Keukengemaal en stukje verderop. Leuke plek. De foto hierboven maakte ik vrijdag van het Kunstgemaal (dit is de achterkant). We hebben er fijn rondgehangen en op het heerlijke terras zitten turen over het uiterwaarden-landschap. De rit er naartoe is ook leuk; eerst met het pontje vanaf Dieren naar de overkant van de IJssel, en dan een stukkie Achterhoek. Dit hieronder is het terras van ‘het Keukengemaal’ (en natuurlijk onze Dirk 🙂 ) Je zit er gewoon middenin de uiterwaarden van de IJssel, mooi wijds en vredig.

Toen we nog in Amersfoort woonden, gingen we op Koninginnedag altijd naar de Bloemendalsestraat, een gezellig oud straatje vlakbij ons huis. Daar hing de sfeer van een Frans dorpje. Maar het werd er drukker en drukker. In de laatste jaren vooral. Steeds meer dronken mensen en steeds maar hutje mutje daar door dat straatje hobbelen met z’n allen. Ging je niet, dan had je het gevoel dat je iets miste, maar wèl gaan werd langzaamaan meer van ‘t zelfde. Hoe leuk ik die stad ook vond; koninginnedag in de Bloemendaalsestraat stond voor mij de laatste 2 jaar dat we er woonden ook symbool voor een soort stilstand die ik wilde doorbreken. Sinds we verhuisd zijn, heb ik dat gevoel van stilstand niet meer gehad.
Als ik op facebook nu de berichten uit die Bloemendalsestraat zie, dan denk ik er met een grote glimlach aan terug, maar zeker ook een met een bevrijd gevoel.

Anyway, hier nog wat lentefoto’s van afgelopen vrijdag. Ook al was het zeker niet zonovergoten, ik vond het een heerlijk ouderwetse lentedag, met overal paardenbloemen en een lucht met blauw en wolken.

Binnenboel
Dat het nu flink waait en regent, daar ben ik persoonlijk helemaal niet zo rouwig om. De tuin en de natuur kunnen wel een lekkere slok gebruiken volgens mij. En daarbij komen wij van Boslust eindelijk weer toe aan ons oneindige ‘opruimplan’ en nog wat binnenhuisklussen. We raapten onze goeie moed bij elkaar om de enorme bende in de trapkast te lijf te gaan, smoezelig geworden keukenmuren te verven (met afneembaar spul) en Dejan’s werkkamer uit te mesten (morgen). En die werkkamer is bepaald niet klein, maar wel vol. Heel vol…dan heb je een beetje een idee van wat ons te wachten staat.

Maar: de trapkast is inmiddels opgeruimd en voorzien van nieuwe haken om spul aan op te hangen. Met een motiverend jazzmuziekje op, gingen we ijverig aan de slag en we zeggen vandaag wel twintig keer per dag hoe heerlijk het is dat die kast weer zo netjes is, en dat je er weer ‘in kan’ zonder dat er van alles op je kop valt enzo.
En die keukenmuren zijn ook klaar. Morgen nog de deurpost afmaken want die kon ook wel een likkie verf gebruiken. Voor nu alvast de foto’s de trapkast. Zoals je ziet, is die nog helemaal in jaren 70 stijl, met appeltjes-plakplastic dat de vroegere bewoners op de planken hadden geplakt. Er is wel eens gezegd door bezoekers ‘oh, de trapkast is nog niet opgeknapt he?’. En dat gaat ook mooi niet gebeuren. Ik vind het iets liefs hebben dat het gedateerd is en ‘niet van ons’. In dit huis hebben mensen ooit met veel zorg de plankjes in de trapkast beplakt met appeltjesplastic en dat herinnert mij er steeds weer aan dat het een huis is dat veel langer bestaat dan die 5 jaar die wij hier met zoveel plezier wonen. Het maakt me dankbaar. Dus die appeltjes die blijven daar gewoon zitten en ik vind het stiekem een uber knus hol!

Oh oh…het is wel weer loeispannend hier op mijn blog hè? Met mijn gebabbel over een opgeruimde trapkast… Je zult vast razend benieuwd zijn naar de foto’s ? 😉

Oh ja, we deden ook nog een klein klusje: de Barones kreeg licht. Met een klemmetje voor het vastzetten van elektriciteitsbuizen, bevestigde Dejan een lampje aan de muur dat de Barones net even wat meer sjeu geeft. Ze voelt zich nu nog meer thuis, dat zie je aan d’r.

Buitenboel
Komende week verplaatsen wij onze krachten naar buiten, waar we een paadje willen maken van boomschors van voortuin naar de eetkeet. Bovendien ga ik de schutting achterin – plus de moestuinkistjes – beitsen (in donkergroen (‘grachtengroen’ van Ceta Bever, dat bijna zwart lijkt) en woensdag komt er een grote tuinverandering; de hovenier gaat de scheiding met de buren opknappen. Zij zitten met hun huis niet aan ons vast (maar op heerlijke afstand, het voelt als vrijstaand wonen aan die kant) maar hun tuin – nog veel groter dan die van ons, je kunt het gerust een klein park noemen – grenst wel aan die van ons. En met het lelijkste deel ook, een carport waar een caravan staat en waar een vreemdsoortig dak op zit. Het beeld in onze tuin wordt er behoorlijk door verpest.

Op zich zou ik zelf nooit zo’n carport bouwen pal naast de tuin van mijn ‘niet-echt-buren-buren’, wetend dat het enorm beeldbepalend is voor de buren. Maar ik denk dat zij dat niet echt beseft hebben. En ik vind het ook weer te ver gaan hen te vragen of ze ‘m weg willen halen. Het is hun erf en tenzij je structureel geluidsoverlast geeft, willen wij geen zeikburen zijn (waarom spellingcontrole daar nou ‘zwikboren’ van maakt is me een raadsel…).
En daarom gaan wij het spuuglelijke zicht op de niet-echt-buren-buren gewoon zelf aanpakken, vanaf onze kant. Kunnen zij dat goed bedoelde, onooglijke zeil dat ze onlangs hebben opgehangen (ik denk om onze privacy te waarborgen) ook weer weghalen. Volgens mij verschillen onze smaken nogal. Dat geeft niks, wij hebben toch best een klik met elkaar, al was het alleen al doordat onze hond Dirk en hun hond Simba al tijdenlang elkaars grootste fans zijn. En dat is zo aandoenlijk! Daardoor hebben wij ook al tijdenlang een best gezellig contact op straat, en toen de storm zo huishield in al onze tuinen, hebben we elkaar opgezocht om e.e.a. te overleggen. Maar van mooie tuinafscheidingen hebben ze geen verstand, ha!
De hovenier gaat woensdag daarom een haag maken van verschillende soorten heesters. En dan straks met die gebeitste schutting(en), wat planten erbij in de tuin, verse boomschors overal en een leuk paadje naar de keet, zijn wij klaar voor een nieuw seizoen Blij in de Tuin.

En verder
Donderdag wordt een dagje Nijmegen voor het eerste onderzoek van m’n hoofd. Het zijn komende tijd voorbereidende onderzoeken die nodig zijn als leidraad / tom tom bij de evt. elektrode-operatie. Maar die onderzoeken brengen mogelijk ook problemen aan het licht. Donderdag is een FMRI scan met infuus met contrastvloeistof en waarbij ik (zoals ik al schreef) verschillende opdrachten moet doen onder die scan. Dat duurt ongeveer 1,5 uur begreep ik. Inmiddels staan er ook nog 2 onderzoeken gepland voor eind mei. Dat zijn onderzoeken waarbij met het toedienen van steeds kleine schokjes, het prikkeloverdrachtsysteem naar de hersenen in kaart wordt gebracht. Allebei ook weer lange onderzoeken, het is even doorbijten maar geeft intussen hopelijk een beetje meer duidelijkheid over waarom de operatie van vorig jaar geen effect heeft.
En tussendoor ook nog naar Tilburg voor die second opinion. Morgen begint dus voor mij de maand van het in kaart brengen van neurospook en mijn brein.
Bring it on, zou ik bijna willen zeggen maar dat voelt niet helemaal zo. Ik ben toch wel wat geïntimideerd door alles (weer) maar ik zie en ervaar wel de noodzaak. Dus het is dan toch maar goed zo.

Ik sluit af met nog een lentefoto van vrijdag. Tot gauw.