Dinsdag 24 april 2018

Ik mocht weer!

Koken voor ‘t huisje. En de gasten natuurlijk, ha!

Ik had een grote preitaart gebakken en daarbij een tomatensalade met tuinkers. Als snackje vooraf had ik zelf chips gemaakt van aardappels (en de schilletjes, het zijn namelijk nieuwe aardappels) plus ‘wortelchips’. Daarbij een zelfgemaakte mayonaise. Het toetje was een grappigerd: bier-bavarois. Van een flesje la chouffe, met honing en slagroom. Daar moet dan ook nog weer slagroom bovenop maar dat liet ik weg, dan wordt het me teveel room, lijkt me niet zo lekker. En de kurkuma die erin hoort, heb ik ook achterwege gelaten. Bier en honing worden dan volgens mij een beetje teveel gedomineerd, terwijl het nu subtiel blijft. Ik deed gekaramelliseerde popcorn bij het toetje. Hier het recept van de bier-bavarois. Bij de koffie / thee hadden we meringues (hoe kan het ook anders, die ben ik momenteel aan het oefenen).

Het was opnieuw een erg knus avondje en het eten ‘ging er weer goed in’, ha! Wat zijn het toch steeds leuke ontmoetingen tussen de eters ook. En ja, dat mensen zo genieten van het huisje en het maaltje, dat maakt me gewoon heel happy. Gisteren werd er zelfs gezegd: ‘Wij eten over het algemeen liever bij jou in het huisje dan in een restaurant, omdat alles met zoveel liefde wordt gemaakt’. Ik zat helemaal te blozen ervan. Ik bedoel: hoe mooi is dat?! Echt waar, die steek ik dan toch wel heel diep in mijn broekzak (lees: het zakje van m’n keukenschort).

Maar de hoofdrol was dus voor die hartige taart met prei, champignons, haricots verts, gorgonzola, ei en room. Prei (in lange repen gesneden) en champignons heb ik eerst geroosterd in de oven, tot ze gaar waren. Met 4 gekneusde teentjes knoflook op de bakplaat erbij voor extra smaak. De haricots verts heb ik apart gestoomd. Dan een bakplaat bedekt met bakpapier bekleden met bladerdeeg (ik had 2 rollen deeg dat je dan nog zelf in vorm moet brengen en uitrollen en aan elkaar plakken), de bodem van het deeg ingeprikt met een vork, en langs de randen van de bakplaat een ondiepe lijn gesneden met een mes (niet doorsnijden, alleen lichtjes met het mes door het deeg gaan). Dan krijg je een taart waarbij de bodem niet gaat bollen maar de randen wel, ik vind dat mooi. Uiteraard ben ik weer vergeten een foto te maken… Op het deeg heb ik de champignons en prei gedaan en Gorgonzola in blokjes. Dat heb ik 15 minuten samen gebakken in een oven van 220 graden. Daarna deed ik er een mengsel overheen van 3 eieren, 2 bakjes creme fraiche, zout en peper en nog wat in blokjes gesneden Gorgonzola (door het eimengsel gemixt). Ik verdeelde de haricots verts over de taart, daarna het eimengsel en daarna het restant blokjes Gorgonzola.

Ik nam trouwens 3 pakjes Gorgonzola, 1 grote bak champignons, een paar handen boontjes en 2 rollen bladerdeeg. Dat was dan wel een taart voor 6 personen.

De taart heb ik nog 15 minuten in de oven gezet, maar dan wel een verdieping onder het midden, zodat de bodem goed gaar kan worden. En met stroken alu-folie over de randen, die al mooi bruin waren, om te voorkomen dat die te donker werden. Ik bestrooide de taart kort voor het opdienen nog met kleingesneden platte peterselie en wat cayennepeper. Hieronder dus niet de (hartige) taart maar wel het toetje en de tomatensalade met 3 kleuren tomaat, fijngesneden sjalotjes en tuinkers.

En verder…
Onze Dirk gaat de laatste tijd zo goed (na een paar maanden buik-problemen) dat hij weer heerlijk kan luieren. Dat wil zeggen: lekker ontspannen op z’n rug, koppie op een kussen en dan maar breeduit liggen chillen die hond! Zó fijn om hem weer zo te zien. Hier smelten we, als we ‘m zo zien. Smelt je even mee? 😉

En verder (vervolg)…
Genieten we nog een beetje na van het mooie weer van afgelopen tijd. Ondanks de pech met onze Vespa, deden we fijne dingen. Donderdag aten we in het bos een pannenkoek, met een mooie fietstocht er naartoe. Niks nieuws, maar blijft speciaal. Zaterdag klusten we met vriendinnetje Annelies en haar lief Pavel in en rond het huis. Pavel en Dejan legden o.a, een buitenkraan aan (heel stoer!), zaagden een stuk van de tuinpoort af waardoor die eindelijk niet meer klemt, en ze repareerden de keukenkraan. Annelies en ik maaiden het gras, haalden wat onkruid weg en plantten een rodondendron in de voortuin, hopelijk wordt die lekker snel groot en weelderig, dat kan de tuin nog wel hebben. Daarna aten we lekker buiten in de lente-avondzon bij een restaurantje met redelijk eten (meer ook niet, geen blijvend) en een heel fijne tuin, bij Brummen (het tentje waar we naartoe wilden, zat 3 dagen van tevoren al vol). Het was een heel gezellige dag ook vooral! Ik mis de lentezon nu wel, jij vast ook? Dit was donderdag tijdens onze fietstocht en op ‘t terras van het pannenkoekenboerderijtje (waarbij ik zo verkouden was dat ik die guitige zakdoekjes met eendjes goed kon gebruiken).

En verder had ik een pittige probleemdag met m’n neurospook vandaag. De hele dag door indringend zeurende pijn en regelmatig ook echt vlijmscherpe steken. Dan weer een brandende tong, dan weer het gevoel alsof alle tanden en kiezen (links) eruit moeten, dan weer keelpijn (links), en dan weer een gevoel alsof m’n mond vol blaren zat. Wat niet zo is, maar het voelt zo. En dat gevoel ken ik trouwens ook echt, na een allergie-reactie op reuma-medicatie had ik binnen één dag over de 40 blaren in m’n mond en kon ik niet meer praten en eten. Toen moest ik na een paar dagen aan dat gore vloeibare eten (Fortimel, kots!) met een rietje.

Anyway, kauwen moest heel voorzichtig vandaag, praten ging zeer doen, slikken ook en nu heb ik een slaappil genomen zodat dat rotding niet de hele nacht blijft etterbakken. Dat wil zeggen: dat ik er dan in elk geval niks van merk omdat ik ‘knock out’ ben. Ik heb een hele pil genomen en dat ben ik niet echt gewend dus dat gaat wel wat doen denk ik. Een beetje bloggen, beetje materiaal verzamelen voor het nieuwe boekje, af en toe even bezig zijn met instagram en lezen over hoe dat nou dan toch werkt; het gaf vandaag wel allemaal fijne afleiding en dan nog doe ik over veel dingen een eeuw, omdat ik me moeilijk kan focussen door de pijn.
Ja, je leest ‘t goed, ik heb me laten overhalen om ook op instagram te gaan en zie er meteen de voordelen van. Het is mooie ‘reclame’ voor mijn kookproject en de plannetjes die ik ermee heb. Want ook al ben ik ‘non profit’, ik ervaar het kookhuisje meer en meer als mijn geesteskind voor de komende jaren. En dat instagram kan me wel helpen om het netwerkje rond het huisje nog wat te vergroten en inspiratie op te doen her en der. En joh, ik heb er nog lol in ook! :-). Vooral doordat ineens allerlei mensen in beeld komen van wie ik het bestaan niet wist, maar die hartstikke inspirerend zijn. En ik werd trouwens ineens vandaag zelf gevolgd door bakker Gwenn, een van de finalisten van Heel Holland Bakt, afgelopen jaar. Hoe die dan bij mij terechtkomt weet ik niet maar leuk is ‘t wel 🙂

Betekent wel dat facebook op een laag pitje gaat want allebei actief onderhouden is me teveel gedoe, al blijf ik sommige mensen daar wel met warmte volgen. Zo op de eerste indruk vind ik instagram leuker. Maar ‘t fijnste blijft dit blogje! Dat binnenkort trouwens weer ‘ns een gloedjenieuwe jas krijgt…

Anyway, ik begin lichtjes ‘dronken’ te worden van de slaappil (dank, neuroloog dat ik dat spul krijg en niet al teveel spooknachten heb!) dus ik brei er een eindje aan. Foto bovenaan: zo’n simpel moment waar ik blij van wordt. Elke dag, en op rotdagen als vandaag extra veel. Als mijn dierbare Dejan dan vraagt: ‘Lieverd, wil je óók koffie?’. En dan drinken we samen een bakkie. Goud waard.

Hopelijk morgen een heel andere dag wat m’n snuit betreft en dan ook een nieuw berichtje op dit blog. Ik wil namelijk vaker berichten schrijven, en wel korter. Zou ‘t lukken, met kwebbeltante Boslust…?
Tot gauw en saap lekker!
ZZZZzzzzzzz ???