Zondag 15 april 2018

Kippetjes, vakantietripjes, Lentefeest, neurodinges en meer.

Effe latten
onze kippetjes hebben een paar weken gescheiden van tafel en bed geleefd. Het boterde even niet meer tussen de zussen zijdehoen. Fiep de bazige, was broeds en Veertje de onderdanige was in de rui. Kippetjes in de rui wisselen hun verenpak en dat is een pittige periode. Ze was moe en had allemaal kale plekken. Als je d’r nu ziet, weet je waar ze zo voor heeft afgezien, wat een prachtkippetje weer! Anyway, Fiep de broedse, vond die kale plekken bij haar zus erg aantrekkelijk om in te pikken, en dulde sowieso niks van zusje. Dus die begon haar arme in-de-rui-zijnde-zus aan te vallen. Dat was heel akelig om te zien. En dus ging Fiep voor straf apart. ‘s nachts in een doos met hooi in de buitenren (wel onder het nachthok, dus goed beschut) en Veertje bleef riant in hun normale paleis wonen. Ze bloeide daar van op, at goed, maar miste haar zus wel, dat kon je merken. Want die bazige theemuts is dan wel onuitstaanbaar als ze broeds is, maar Veertje leunt wel op haar, Fiep is Veer’s houvast bij gebrek aan haan. Je kent misschien de gezusters Veenendaal van Koot en Bie nog wel. Daar was de rolverdeling ook: een sul en een dictator. Neem die twee, en dan heb je Veertje en Fiep.

Maar het tij is gekeerd. Veertje is niet meer kaal maar mooi en Fiep had er geen zin meer in om broeds te zijn. Een paar dagen geleden hebben we ze herenigd. Wel voorzichtig, ‘s avonds laat. Fiep eerst naar bed en lekker terug in hun gezamenlijke nestje, dat vond ze een stuk fijner dan in die saaie doos. Toen madame goed slaperig was, hebben we Veertje erbij gezet. Zo voeg je ook een nieuwe kip toe aan een bestaand toompje kippen, gewoon ‘s avonds laat als ze suffig zijn van het slapen. Het ging prima, ze kropen weer tegen elkaar aan en na 2 dagen ‘s nachts samen slapen, mochten ze ook overdag weer bij elkaar. En een gesprekken joh, tussen die twee! Dat zijn zulke guitige geluiden… Nu rollen ze samen weer in het zand voor hun stofbadjes, kleppen ze heel wat af, pikken samen naar wormpjes en kruipen tegen elkaar (of bovenop elkaar, voor extra warmte) in het nestkastje als de avond valt. Zij blij, wij blij! We wachten nog wel op een nieuwe ronde verse eitjes. Dames…? 🐓🐓

De dametjes weer gezellig samen. Achter staat Veertje, deze hier vooraan is Fiep en ze genieten van de lentezon!

Vespa-avontuurtjes
watertandend kijk ik naar de weerkaarten: 25 graden volgende week! We hebben verschrikkelijk veel zin om – voor ‘t eerst dit seizoen – weer op de Vespa te klimmen en door het zonnige, glooiende lentelandschap te rollen. Komende week gaan we  op woensdag, donderdag en vrijdag op pad. De eerste dag blijven we bij ons in de gemeente, en rijden we naar Velp om te wandelen in de bossen en heuvels (net de Ardennen daar, zo mooi) en dan eten we een simpel hapje bij Woodz, een heerlijk plekje in het bos. Donderdag rijden we naar Duitsland naar Elten, waar we graag terras hangen en uitzicht kijken in Hoch Elten en vervolgens naar huis karren met een Vespa vol boodschappen van de Duitse supermarkt (altijd van die lekkere dingen daar!). En vrijdag zoeven we naar Hummelo om de nieuwe kunstwandeling te lopen. Die is elk jaar tussen Pasen en Pinksteren en altijd zit er wel verrassend en intrigerend werk tussen.

We hadden gehoopt dat het vandaag al zo mooi zou worden want we gaan eten bij het Arsenaal in Doesburg met een voormalig collega mentor van mij en zijn vrouw. We hebben leuk contact met z’n vieren en vandaag sluiten we mijn mentorschap effe gezellig af. De tuin van het Arsenaal is een fantastische plek om op een lekkere lentedag (of zilte zomerdag) in te eten. Eerst leek het vandaag al warm te worden maar dat feestje ging niet door. Hopelijk zijn die beloofde 22, 25 en 27 van komende week geen gebakken lucht… 😉
Hieronder ons Vespa vriendje in de tuin. Zoals je ziet, mag ie wel even in de watten worden gelegd. Beetje poetsen, beetje smeren. Maar dat laat Tante Boslust mooi aan d’r husband over, ha! Zelf smeer ik wel de broodjes voor onderweg 😉

Neurospook
Een beduidend minder feestelijk onderwerp maarja, het leven haalt ook rottigheid uit jammergenoeg. Vorige week erfde ik wat van Dejan z’n verkoudheid en daar reageerde het neurospook een paar dagen heel heftig op. Dat was stevig afzien, moet ik zeggen. Precies in die dagen kwam er bericht van de ‘nieuwe’ neurochirurg uit het Radboud, hij schreef een reactie op mijn brief van een paar weken geleden. Daarin gaf ik aan dat ik aarzel over een elektrode operatie (elektronische pijnstiller in je hoofd), omdat ik twijfels heb of er niet toch nog een 2e boosdoener zit bij de trigeminus zenuw zelf. Het gebeurt wel vaker dat er nog een bloedvat (en soms wel meerdere) tegen de trigeminus zenuw aanzit. Dat is dan bij de eerste operatie over het hoofd gezien en dat is helemaal niet zo raar en ongebruikelijk, lazen Dejan en ik in diverse bronnen. Mijn operatie is ook nog eens moeizaam verlopen door veel bloedinkjes, en daardoor was het probleemgebied moeilijk te bereiken. Dan zou ik me al helemaal kunnen voorstellen dat er nog een plaaggeest tegen die zenuw aan zit en dat die toen niet goed zichtbaar was. Als dat het geval is, dan is dat met heroperatie mogelijk op te lossen. En ik heb liever een heroperatie, dat is minder definitief, dan een elektrode in m’n bol.

De ‘elektrode chirurg’ schreef dat hij mijn zorgen heel goed snapt. Hij stelde voor om wel de voorbereidende onderzoeken voor de elektrode op te gaan starten, omdat daar ook een scan bij zit die mogelijk een probleem rond de zenuw kan aantonen. Intussen wil hij ook een gesprek regelen met de vorige neurochirurg, zodat ik met hem ook kan bespreken of de oplossing mogelijk nog in zijn gebied zou kunnen liggen en hoe hij denkt over een heroperatie. En dan was het voorstel van de arts om daarna een plan van aanpak te maken en de elektrode-operatie pas definitief te maken als ook ik ervan overtuigd ben dat dat de beste route is.

Dit geeft mij wel rust. Dan weet ik zeker dat ik niet te snel een elektrode laat plaatsen terwijl ik diep van binnen denk: zou het toch niet simpeler op te lossen zijn geweest…? Nou is de operatie die ik afgelopen zomer had ook niet bepaald simpel natuurlijk. Het is en blijft een hersenoperatie (de veiligste die er is!) en ik blijf het eng vinden. Bovendien weet ik natuurlijk ook niet of die neurochirurg het na mijn operatie met toch wat complicaties, het nog verantwoord vindt om weer in dat gebied te gaan zitten. Ik wil zelf ook nog wel wat meer weten over het waarom van al die bloedinkjes toen, waardoor de operatie 4 uur langer duurde. Als verwacht wordt dat dit bij heroperatie zeker weer kan gebeuren, met ook weer zo’n lange narcose, is de vraag of dat raadzaam is.

Kortom: alles goed gaan afstemmen. Intussen is de uitnodiging (en uitleg) voor het eerste ‘elektrode onderzoek’ binnen. Het zijn allemaal super specifieke onderzoeken, waarvoor bepaalde specialisten nodig zijn waarvan er maar een paar zijn, dus het duurt best lang. Het eerste onderzoek is op 2 juli pas. Dat is een MRI scan met opdrachten. Het duurt 1,5 uur (jak!) en je krijgt een infuus met contrastvloeistof in. Dan krijg je via een spiegeltje allerlei opdrachten te zien op een beeldscherm, en die opdrachten moet je uitvoeren. Dingen met beweging, en met taal. Daarmee krijgen ze een goed beeld van het functioneren van je hersenen. Dat hebben ze nodig om t.z.t. de elektroden (als die operatie doorgaat) precies op het juiste gebied in je hersenen te richten. De elektrode komt NIET in de hersenen (zou toch wat zijn…) maar onder je schedel, op het hersenvlies, boven het gebied in de hersenen waar de pijnprikkeloverdracht gebeurt.

Anyway. Die scan dat vind ik geen feestelijk vooruitzicht, ik vind het naar in zo’n opgesloten machine. Maar Dejan mag erbij zijn en je kunt ook iets kalmerends krijgen las ik. Alhoewel ik me afvraag of ze dan niet een vertekend beeld krijgen van de functie van je hersenen. ALS ik überhaupt hersenen blijk te hebben natuurlijk, ha!

Ik ga afronden met een lenteplaatje uit het parkje in ons dorp, waar ik vrijdag was. De magnoliaboom op z’n mooist. Komende dagen zal die over z’n bloei heen zijn en dan vallen al die geurige blaadjes zo op je bol, als je daar in de zon zit te genieten van ‘t lenteleven. Mooi he…
Ik gooi er óók nog een paar wilde zwijnen tegenaan. Die zagen we een paar dagen geleden in het bos en we konden wel héél dichtbij komen… Blijft gewoon speciaal.
Tot gauw met zonneschijn!