Zondag 11 februari 2018

5 jaar Dieren, Radboud-talk en een menutip.

Vandaag precies 5 jaar geleden kwamen we voor het eerst hier in Dieren. We mochten een huis bezichtigen. Ons huis. We waren nog nooit in dit dorp geweest, wilden bij de bossen gaan wonen en in Gelderland, gokten eigenlijk meer op een buurtje bij het bos in Arnhem of Nijmegen, maar toen we dit huis in het aanbod op internet tegenkwamen en op Google Maps zagen hoe dichtbij de Veluwezoom ligt, waren we meteen overtuigd. ‘Dàt moet onze nieuwe woonplek worden’. We liepen hier op een waterkoude maandagmorgen, en in de dorpskroeg werd carnaval gevierd. Buiten stond een handjevol half bezopen carnavallers, en wij dachten: mwah, als dit ‘t is… Maar hoe verder we naar het noorden van het dorp slenterden, hoe meer we de ‘belofte van het bos’ zagen en hoe blijer we werden. We bekeken het huis, samen met een aantal andere geïnteresseerden, en toen we dan ook nog even de straat omhoog waren gelopen voor een klein rondje door het bos, waren we verkocht.

En nu zitten we hier 5 jaar later, hebben we zelfs met een snufje plezier gekeken naar het enigszins kneuterige carnavalsleven van deze zondag (ach, het is Zuid Limburg niet maar er reden toch een paar prachtige praalwagens door het dorp vandaag) en hebben we vanavond samen geproost op 5 jaar hier. Het is zo fijn in dit huis en op deze plek!

Het bos alleen al: troostrijk bij moeilijkheden, een boost bij gebrek aan inspiratie, avontuur op een gewone dag, een toetje na de maaltijd op een zomeravond, een voorafje voor de maaltijd op een wintermiddag, een feest in de herfstgloed, een sprookje met winterwit en een verkoelend bad tijdens een hittegolf.

En dat bos, en dit huis, daar zijn zowel Dejan als ik nog elke dag dankbaar voor. Daarom bovenaan die foto: van de bezichtiging op 11 februari 2013 en van nu. Fijn verschilletje wel he? Echt alles dat donkerbruin kon zijn, was donkerbruin. Van het plafond tot de muren en al het houtwerk in de hal en boven: bruin. Was veel geduld bij nodig om dat weg te krijgen. En veel emmers witte verf. Nou ja, hieronder het ‘kernevel’ van vandaag. Niet lachen, Limburgers…! 😉

Radboud enzo
Dan het gesprek met de neurochirurg in het Radboud. Hij concludeerde hij dat de operatie met de elektrode een goeie route is voor mij en dat ik ook een geschikte patiënt ben voor het voorbereidingstraject. Dat traject vooraf is nog wel een soort ‘screening’ en dat is niet zonder reden. In feite krijg je met deze operatie een ‘electronische pijnstiller’.
Die elektrode moet bovenin je hoofd, vastgehecht op het hersenvlies, invloed gaan uitoefenen op een gebied dat veel dieper in de hersenen ligt, daar waar de pijnprikkeloverdracht gebeurt. Daarom moeten ze zeker weten dat ze tijdens de operatie de elektrode zo kunnen plaatsen dat die zich op het juiste gebied richt. En daarom is er vooronderzoek nodig bij o.a. de klinisch neurofysioloog, plus 2 scans waarbij je een aantal opdrachten moet uitvoeren en ook nog tests met een soort uitwendige proef-elektrode. Ik weet niet zeker of ik alles 100% goed begrepen heb, het was veel informatie en ik ben ergens ook wat overweldigd door alles.

Het gebeurt wel eens dat in het voorbereidende onderzoek duidelijk wordt dat die ene plek, waar ze met de elektrode op gaan richten vooraf niet ‘lokaliseerbaar’ is. En dan kunnen ze ook niks met deze operatie. Dus: ‘ik ben door (hiep, hiep…) maar nog niet definitief. Ondanks zijn conclusie dat het een goede route is voor mij, moeten de onderzoeken dat dus nog wel onderstrepen. En als dan de operatie definitief door kan gaan, ben ik er nog steeds niet. Want dan kost het nog maanden tijd om de juiste afstelling te vinden met de elektrode. Dus voordat ik kan zeggen: ‘He jongens, ik ben klaar en het helpt!’, ben ik zo een half jaar verder. Ik volg een andere patiënt die deze operatie in het Radboud kreeg in november en bij haar zijn ze nog aan het zoeken naar de juiste afstelling.

Het bezoek aan het Radboud was een beetje een rollercoaster. Ik had daar gewoon ruimschoots klaar moeten zijn nu, en patiënt-af moeten zijn en nu begint het hele verhaal opnieuw, en het is best een complex verhaal. betrap mezelf nog steeds regelmatig op de gedachte ‘hoe ben ik hier in verzeild geraakt?’. En ja, twijfels zijn er bij mij ook wel. Is dit hele operatietraject niet te complex allemaal? Maar tegelijkertijd voel ik ook sterke motivatie om de kansen die er liggen te nemen, en er weer zoveel mogelijk met een open mind (letterlijk 😳…) in te gaan. Ik wil stap voor stap een inschatting maken komende tijd of de nadelen opwegen tegen de voordelen. Ik vermoed van wel, maar het is een voorzichtig vermoeden en ik heb tijd, support, goede gesprekken (en natuurlijk onderzoeken die de juiste informatie opleveren) nodig om daar meer stevigheid in te vinden, als het überhaupt ook echt kan.

Neurospook doet z’n ding intussen, geeft me veel gemene, onaangename momenten, de laatste dagen geen heftige aanvallen gelukkig, maar het is en blijft een pittig probleem, ook als het alleen maar ‘zeurt’. Anyway. Het is nu even wachten op de data voor de onderzoeken en de start van dat traject.
To be continued. Ik schreef het al eerder. Deja vu… (en ook dat schreef ik al eerder).

Fijne afleiding
Intussen probeer ik zoveel mogelijk mijn zinnen te verzetten en fijne, nuttige, waardevolle, leuke, lieve dingen te doen. Dat lukt ook aardig, al moet ik de plannen regelmatig wat wijzigen of cancelen door dat rare neuroding. Maar alles dat wel doorgaat en dat lukt, maakt me happy. Vrijdagmiddag even met vrienden een rondje in het bos gedaan en warme choco geslurpt bij het boerderij-cafeetje, morgen komt vriendinnetje Annelies een dagje hier (zo fijn!), ik ga komende dagen schriftje schrijven in het fijne, inspirerende huisje en verder hadden m’n lief en ik een lekker knus rommelweekendje thuis.

Ik heb dit weekend een kast geverfd die beschadigde randen had (onze voorraadkast, die gebruiken we veel). Daarvoor heb ik twee soorten verf gebruikt die we nog hadden staan, een matte grijsblauwe verf (iets lichter en grijzer dan de oude kleur van de kast) en zijdeglans grijsbuin. Of ‘Mus’ zoals Histor ‘m noemt…

Ik ben trouwens ook wel een inconsequente mafkees ook hè: klaag ik eerst over alles dat donkerbruin was in dit huis toen wij er kwamen wonen, ga ik het nu zelf ook weer donkerbruin kwasten… Nou ja, het is intussen best aardig gelukt, vinden wij van Boslust 🙃

En verder…
…hebben we de laatste dagen weer zulke goeie maaltjes op tafel staan! En dinsdag mag ik weer voor ‘t huisje koken, ook zo’n feest. Een van de maaltjes die we kookten, komt van Binnenste Buiten (tv) en wij vinden het een heerlijk fris, gezond en toch rijk maal: koriander-limoenrijst met kipstukjes en een heerlijke salade. Er horen eigenlijk kipgehakballetjes bij maar ik probeer nu net als Dejan ook geen vlees te eten, dus wij bakten kipstukjes van de Vegetarische Slager erbij. Prima spul! Door de ijsbergsla deed ik ook wat limoensap, en door de rijst een drupje agavesrioop, om het zurige van de limoen nog een beetje zoetige tegenhanger te geven. Dit is de link naar de maaltijd.

(We willen ook nog een ander recept van deze site gaan maken komende week, en de week daarna dit recept). Leuk programma, lekkere hapjes, gewoon fijn! En dit hieronder was het maaltje bij ons, plus een kiekje van de keuken omdat ik nog steeds een beetje verrast ben over hoe licht het daar is (door de bomen die weg zijn). Als de zon schijnt, is het soms net zomer. ‘Elluk nadeel heb ze voordeel’, blijkt ook nu maar weer.

En zo gaat alles door, is er veel stof om over na te denken, 5 mooie jaren om op terug te blikken, zijn er wat hobbels om tegenaan te hikken maar nog steeds en vooral: genoeg levenslust om net genoeg stevigheid mee vast te houden. En ik plaats hieronder maar weer eens een fotocollage van het huisje, want dat is, naast de liefde, de beestenkinders en ons leven in Dieren, een van die factoren die me steeds weer blij maken en me enorm helpen om over de hobbels heen te kijken.
Tot gauw.