Zaterdag 6 januari 2018

En het is wéér Kerstmis in Huisje Boslust!
Servische kerst om precies te zijn.
Wie dit blogje al langer volgt, weet dat mijn lief Dejan geboren en getogen is in Joegoslavië – nu Servië  (omdat in de jaren 90 Joegoslavië door oorlog uiteenviel). De Servische kerst valt nog steeds in een oudere kalender: de Juliaanse. Het dagelijks leven in Servië loopt langs de kalender die de meeste landen volgen, onze latere Gregoriaanse kalender maar de Servisch Orthodoxe tradities en feesten volgen dus de Juliaanse kalender. En die loopt bijna 2 weken achter op die van ons. Waardoor het nu opnieuw Kerst is, Servische kerstavond. En morgen Servische kerstdag.
We hebben Kleine Zus hier. Met haar hielden we een feestmaaltje. En we maakten weer een vuurtje in het huisje. Kleine Zus en ik liepen vanavond ook nog even langs de 2 lieve, ‘openbare’ kerstbomen in de buurt in een bosplantsoen.

Ons kleine kerstfeest. Niet dat Kleine Zus dat weet hoor, dat het Servische kerst is. Ze is zó vol van haar paarden-dromen en haar 4e paardrijles vandaag (waarbij ze als extraatje zelfs op de paardenkar door het bos mocht met juf Annemieke, wat een spektakel!). We laten haar maar lekker in haar paardenbubbel zitten. Veel méér informatie gaat er nu toch niet in, en haar uitleggen dat het Servische Kerst is, lijkt ons voor nu nog niet zo’n zinvol plan. Misschien in de toekomst, wie weet hoe het loopt. Ze pikte de feestelijke sfeer wel op en zat op een gegeven moment op de wc te zingen (in fonetisch Engels, heel grappig) ‘Feliz Navidad’. En het eerste verhaaltje dat ik haar voorlas uit ons nieuwe Grote Gouden Winterboek (wàt een leuk boek!) ging over een eekhoorn die het koud had en het was kerstavond. Hoezo toeval…
‘Ik wil echt nóóit andere pleegouders, ik wil alleen maar jullie!’, zei ze aan tafel tijdens het kerstavondmaal. Zo, die gaat recht je hart in. Lief hè…
We hebben vandaag zelf kaarsjes gemaakt (foto bovenaan) door stompkaarsen die het niet meer doen, te smelten en in koekvormpjes te gieten. We hadden nog kaarslontjes liggen van eerdere ‘kaarsmakerijtjes’ en die kwamen nu heel goed van pas. Ze hebben de hele maaltijd gebrand en de tafel zag er zo feestelijk uit daardoor!
Als Dejan morgen weer thuis is van madammetje terugbrengen naar Apeldoorn, wacht hem een tweede feestmaal en een mooi gedekte tafel. Dan is het ‘kerstdag’ en ook die vieren we. We nemen bubbels bij het eten morgenavond en na het eten ons homemade koffielikeurtje bij een bakkie met een stukje kersttulband. Ik heb ze weer gebakken. Een grote tulband voor vriendin Anette, die volgende week 50 wordt. Ik ga een paar feestbaksels voor haar maken waaronder de tulband die nu in de vriezer zit. En de kleine versie (het is namelijk heel veel beslag) gebruiken wij nu voor ons Servische kerstweekend.
En ja, dan begint maandag, net als voor Kleine Zus die weer naar school moet, voor ons ook het gewone leven weer helemaal (nog meer dan vorige week toen het  2 januari was). We moeten maandag naar de KNO arts om het slaap-apneu-onderzoek dat bij Dejan gedaan is te bespreken. Het zal me niet verbazen als daar wel wat informatie uit is gekomen waar wat mee gedaan kan worden. Of is de wens de vader van de gedachte. In elk geval hebben ze het gedegen aangepakt, dat onderzoek.
En verder ligt het opruimplan voor ons huis klaar. Elke week een ander project. Aankomende week deel 1: de schuur…
Nu een iets minder praktische gedachte. Vanmiddag ging ik voor Dejan boorschappen doen bij de Turkse winkel. Een hele leuke, kleine Turkse kruidenier die een heuse ‘olijvenbar’ in het midden van de winkel heeft. En die ook ingrediënten heeft die in de Balkan keuken gebruikt worden. Dejan maakte een Servische hartige taart met kaas voor vanavond en had wat spullen nodig van de Turkse winkel.
De winkel ligt in een wijk een eindje hier vandaan. Ik ben er naartoe gelopen en wandelde eerst door de bosbuurten van onze eigen wijk. En vaak word ik zó happy als ik zo door de wijk wandel. Al die mooie natuur, de bostuinen, en stiekem ook wel een beetje de herkenbaarheid van mijn kindertijd. Jaren 60 huizen, heerlijk kneuterig. Het zijn sfeervolle buurten. En huizen zijn hier op de meeste plekken niet dicht op elkaar gebouwd, omdat tijdens het bouwen in dit bosgebied in de jaren 60-70 ineens een verbod kwam om verder te bouwen. Er mocht niet nòg meer bos gekapt worden en dus bleef de wijk ruim opgezet. Dat begreep ik van een Dierense dame. En daardoor is een wijkwandeling altijd fijn, half boswandeling half buurt-ommetje.
Maar wat het vanmiddag ook zo leuk maakte, was het ‘zaterdagmiddag-gevoel’ dat ik er van kreeg. Het was nog licht. Sommige mensen zaten met een kop thee op de bank, anderen keken tv, er waren erbij die aan het rommelen waren in de garage bijvoorbeeld, ik zag ergens een koppel dat samen aan een glaasje zat met kaarsen en de haard aan (en ik herkende de sfeer die het ademde van Dejan en mij), iemand deed een dutje, ergens anders hadden ze bezoek, in een huis hadden kids een tent gebouwd in de woonkamer, en in veel huizen stonden nog kerstbomen.
Terug ben ik nog even via de bloemenwinkel gelopen voor een weekendbos en onderweg naar huis verheugde ik me zó op ons fijne thuis, waar Kleine Zus op de bank ‘Paardenpraat’ zat te kijken, onze Dirk tegen haar aan gekropen was en mijn lief zich in de keuken bezighield met het voorbereiden van ons ‘geheime’ Servische kerstmaal. En alhoewel alle (fysieke) strubbelingen (die me nog te wachten staan) me momenteel even flink teveel zijn, kan ik op zulke momenten intens gelukkig zijn. Daar kan simpelweg niks tegenop.
Fijn weekend nog en tot gauw.
(foto hieronder: deze avond)