Zaterdag 21 juli 2018

Zo, effe in de zomerstand. 

Het zijn gewoon Italiaanse feestjes zo, met dit langdurige zomerweer! De droogte wordt wel steeds meer een nare ‘bijwerking’ voor de natuur maar verder vinden wij van Boslust het helemaal heerlijk. Gewoon lekker mediterraan vakantieweer waar je blij van wordt. Afgelopen week trokken we er veel op uit in eigen omgeving. Op de foto boven: zonnebloemen in het zomeravondlicht, bij het korenveld aan de rand van ons dorp. Ik kwam ze tegen met vriendinnetje Anette, toen we vorige week naar buurdorp Ellecom wandelden, waar we gingen eten bij Avegoor. Super plek om te zitten maar voor het eten hoef je niet echt te gaan. Al is het zeker niet vies (dodelijke opmerking eigenlijk..). Toch wil ik er graag nog eens lunchen met Dejan want oh wat zit je daar zalig!

Anette en ik moesten wel een beetje giechelen want we hadden allebei van die lompe wandelschoenen aan en leuke sandaaltjes bij ons in de tas. Dus zaten wij in de tuin van Avegoor, nog net uit het zicht van de deftige bezoekers, nog snel onze schoenen te verwisselen voordat wij het pand durfden te betreden.
Ik heb dus nieuwe zomerschoenen, joehoe!

Over dat blije zomergevoel nog even…
Naar aanleiding van een gesprekje tussen een mevrouw en een medewerkster van de supermarkt dat ik kon horen, besef ik nu indringender dan voorheen dat het blije zomergevoel voor lang niet iedereen geldt. Tijdens de donkere dagen rond kerst is het misschien makkelijker voor te stellen dat mensen zich eenzaam kunnen voelen en het letterlijk en figuurlijk ervaren als een donkere tijd. Maar ook nu lopen er mensen met de ziel onder de arm. Zoals deze mevrouw in de supermarkt die vertelde dat ze weduwe is en juist in de zomer een eenzaam gevoel heeft omdat iedereen blij is, en de zonnigheid een groot contrast vormt met haar ‘bewolkte’ hoofd en hart. Mijn hart brak wel een beetje toen ik het hoorde. Stond zij daar zo breekbaar te zijn (gelukkig reageerde de medewerkster heel liefdevol) en om haar heen waren alleen maar mensen karretjes aan het volladen met ijsjes, BBQ spul, vakantieboodschappen.

Het raakte me, wat die mevrouw zei en liet zien. Ik dacht na dat gesprekje in de supermarkt wel: ik kan niet het leed van de hele wereld op me nemen, wij doen al best wel veel met koken voor Jan en weekendpleegzorg. En toch dacht ik ook: kennen wij iemand die nu, terwijl Heel Holland Pakt, en wij genieten van deze zomer, best wat aandacht kan gebruiken? Het antwoord was snel duidelijk. Onze achterbuurvrouw die nu in een verpleeghuis de laatste fase van haar leven doorbrengt, in een klein ongezellig kamertje. Ze heeft slokdarmkanker en komt niet meer thuis. Haar kinderen zijn bezig het huis op te ruimen en lunchten vorige week bij ons in de tuin om even uit te blazen. Als je dan hoort dat buuf Wil niet eens meer een slokje water kan drinken zonder longontsteking te krijgen, dan kan je toch alleen maar hopen dat er nog genoeg dingen zijn die dat kunnen compenseren… Ze heeft niet een groot netwerk en kan nog maar heel weinig, maar wat ze nog heeft, dat koestert ze. Ze geniet van de kleine dingen en is daardoor in prima stemming.
Dejan en ik hikten ertegenaan om naar haar toe te gaan, want mijn vader is overleden aan slokdarmkanker, wij hebben dat samen van heel dichtbij meebeleefd, en het verhaal van buuf Wil kwam ergens toch wat dichtbij nu. Dus ik stuurde kaartjes en bloemetjes, belde haar en dat was het. Maar ik realiseerde me ineens ook: het zal je ‘taak’ maar zijn om dood te gaan… Wat moet het moeilijk zijn om het leven los te moeten laten als je nog niet zo heel oud bent. En ze is dol op bezoek. Dus gingen wij afgelopen week haar kant op met een vrolijke plant en met Dirk. Ze was zo gelukkig, ze straalde. Bij elk bezoek, ook bij dat van ons. Achterbuuf Gerrie was er gisteren even en zij zei dat Wil helemaal blij zat te vertellen dat wij geweest waren. We besloten om vanaf nu elke week even haar kant op te gaan. Even ‘op de thee bij Wil’ (zoals ze het zelf zegt). We hoefden niet te bellen of het uitkwam, we konden wanneer we maar wilden, binnenlopen zei ze. Zolang we ons niet verplicht voelden. Maar wat is er mis met ‘positieve verplichting’? Echt waar: een snufje ruimte en tijd vrijmaken in je hart, voor iemand die het zwaar heeft, maakt niet alleen die persoon een beetje gelukkiger maar ook jezelf. Dus komende week gaan wij weer op de thee bij buuf Wil in het verpleeghuis. Met een bos vrolijke zomerbloemen.

Speaking off… Ik werd helemaal happy van het ochtendlicht in deze bloemen in huis. Ik kreeg een mooie bos bloemen van de week en ze stonden nog even in een tijdelijke bak water, toen die omviel. De bloemen die nog heel waren, heb ik bij de gladiolen gezet die we al hadden staan. Als de vierdaagse is, haal ik altijd gladiolen in huis! Die vierdaagse hoort bij mijn wortels en gladiolen ook. Volgend jaar ga ik proberen zelf mee te lopen, als uitdaging voor als ik 50 word. Moet ik me wel goed voelen maar daar ga ik voor, mijn bloeddruk is inmiddels perfect, bleek gisteren! Nu de rest nog… Ik ga komende week overleggen met iemand die mij mogelijk op weg kan helpen bij het trainen en evt. sluit ik me aan bij een trainingsgroepje voor de Vierdaagse. Maar het wordt tijd dat ik ‘m ook eens loop, als het kan! Terug naar nu: deze door de zon verlichtte bloemen, maken me blij!

‘Staycation’…
Wij genieten intussen van onze thuisvakantie, of in nieuwe bewoordingen: ‘staycation’ (oh oh…). Thuisblijven is hip aan het worden dankzij o.a. dit knipoog-pleidooi in de Volkskrant, begreep ik laatst. Ik zie het steeds vaker verschijnen op de sociale media. Een lekker eigenwijze blik op vakantie, dat wel.
Er is trouwens niks hips aan ònze motivatie voor het thuisblijven: wij zijn gewoon slaafjes van onze huisdieren, ha! We kunnen en willen ze niet te lang alleen laten. En als ik dan nu de kippetjes op hun schaduwplekje vlakbij de keuken zachtjes hoor babbelen tegen elkaar, terwijl ze snoepen van hun lopend buffet met sla en komkommer, dan blijf ik daar graag voor thuis ja. Voor meneer Boslust geldt dat net zo. Dus dan ga je gewoon een paar uur weg, om dezelfde dag toch lekker opgeladen met andere indrukken huiswaarts te keren.
Dit deden wij afgelopen week in het kader van de zomer vieren:

We waren bij Woodz, een bostentje op Buitenplaats Beekhuizen. Waar je ook vakantie kan vieren, een heel fijne plek. Volgend jaar als ik 50 word, brengen wij daar een weekendje door in een grote safaritent (met hot tubb bij de tent, jaja!) en wil ik daar met wat vriendinnetjes gaan wandelen en eten. Een feest geef ik niet, gewoon iets kleins en heel fijns. Ik heb al een datum geboekt en verheug me er nu al op. Anyway: Woodz kan ik je aanraden omdat het zo’n paradijselijke plek is. En de route van ons huis er naartoe: adembenemend…
We lunchten donderdag bij een restaurant aan het water bij Rheden, van waar je lekker over dat water naar ‘onze’ heuvels kijkt. Ook weer een mooie route en terug stapten we nog even uit in Doesburg. Je ziet op de foto’s hierboven ook onze Smeg koelkast omdat we die komende week hopen te kunnen verkopen. Wij hebben een nieuwe gekocht (willen meer vriesruimte en ook meer koelruimte, voor mijn kookproject is dat wel nodig en ook met pleegkids in huis). Mocht je zin hebben in onze mooie Smeg koelkast bij jou in huis: hij doet het nog prima, op een paar kleine beschadigingen na. Stuur me effe een mail als je interesse hebt dan stuur ik nog wat foto’s.

Wow, wat warm!
we gaan nu trouwens langzaamaan wel overstappen op een tropenroostertje. Overdag hangen we lekker bij huis (waar het nu nog heerlijk koel is), werken we aan ons boekje en klussen voor een opdrachtgever. Ik mocht me gisteren van Dejan bemoeien met de tekst van een campagne (omdat ik vond dat de bestaande copy zijn doel een beetje miste). Dejan gaf mijn suggesties door aan de opdrachtgever en die blijkt ze zonder aanpassingen helemaal te willen overnemen. Vindt ze kicken hoor, tante Boslust! 😉
En fijn dat zij een stapje verder geholpen zijn, want het is een mooie campagne (het wordt veel en veel en veel te lang als ik daar nou ook nog over ga uitweiden).

Anyway, overdag dus nuttige dingen en een beetje genieten van de tour, de beestenkinders en de tuin, en ‘s avonds gaan we er nu op uit. Gisteravond zoefden we door ons stille zomerdorp naar de rivier en streken we neer op een bankje. Drankjes erbij, wat olijven en genieten van het uitzicht en de verkoelende avond. Allerlei mensen kwamen en gingen en Dirk speelde met hondjes. Mensen die ons zagen zitten met ons wijntje en bakkie olijfjes, keken met een glimlach en iemand zei ‘romantisch hoor’. We hebben ook nog gezellig zitten ‘redactie-overleggen’ over ons nieuwe boekje en in no time allerlei ideeën opgedaan, daar aan die rivier.

Vanavond rijden we naar een eindje verderop en doen we en drankje bij ‘De Vroolijke Frans’ in de tuin (Brummen), morgenavond gaan we naar de glooiende korenvelden bij ons dorp (met een sappie en een happie), we gaan een keer naar Arnhem voor een terrasje en zo bedenken we steeds waar we ‘s avonds naartoe willen, als het overdag een beetje te warm wordt om buiten te zijn. Komende week vier ik ook mijn verjaardag een beetje. Veel mensen zijn op vakantie maar ik vind het heel gezellig dat er toch wat mensen thuis zijn en zin hebben om aan te waaien voor een taartje en een drankje. Ik ga niet zelf bakken, het wordt veel te warm daarvoor en ik ben zo goed (gestaag maar goed) bezig met afvallen (geen dieet maar gezond snoepen en veel bewegen) dat ik mezelf het zelf bakken niet ga aandoen. Ik mag heus een lekker taartje op mijn eigen verjaardag maar het bakken laat ik lekker over aan die bakker. Ik koop gewoon lekker veel verschillende een-persoons-taartjes en die leg ik op een schaal. Wat ik wel zelf wil maken is een paar zomersapjes. En wat kleine hapjes voor eind van de middag (bolletjes meloen met een bolletje geitenkaas, dat soort simpele zomersnoepjes).

Ik sluit af met die mooie zonnebloemen uit dat fijne dorp van ons.
Fijn zomerweekend gewenst en tot gauw.