Woensdag 30 december
op het randje
van oud naar nieuw…

Die laatste dagen van het jaar: mij doet ‘t wel wat. Een fijn ijkpunt (tussen de oortjes) van waaruit je terugblikt en vooruitkijkt…

Mijn doel en hoop voor 2016 is wat mijzelf betreft: met kleur, rust en geduld maar ook met sprankeling en stevigheid gaan staan voor alle facetten die ik waardevol vind en waar ik blij van word. Zoals daar zijn…

• Het leven met mijn geliefde, Dejan, en onze beestenboel. Die mooie man van mij en ons lieve veestapeltje; ik kan vaak naar ze zitten kijken en denken: ‘het is me zo zeldzaam dierbaar…’. Ik zal ze ook in het nieuwe jaar weer koesteren en liefdevol omarmen (en me laten omarmen, dat ook;-).

• Het mentorschap – meer vrijheid voor Jan wordt mijn onderzoeksmissie voor hem in 2016. En bovendien wacht hem waarschijnlijk een operatie + ziekenhuisopname en zal ik daarbij opnieuw zijn ‘case manager’ zijn.
Verder lopen er wat losse projecten binnen het mentorschap die niet direct met Jan te maken hebben. Zoals een uitgebreid onderzoek naar goede nachtzorg, waar ik samen met een collega mentor / die inmiddels een soort mentormaatje geworden is, bij betrokken ben. En er is project fietskar en ik ga een informatiefolder schrijven voor medewerkers van de instelling, over het mentorschap. Ik moet tegenwoordig bovendien een online dossier over mijn mentorschap bijhouden voor de rechtbank (dat moet iedere mentor) en dat geeft het nodige extra werk. Ik loop momenteel een maand achter, voor het nieuwe jaar wil ik het weer bijgewerkt hebben… Dan zijn er nog de bijeenkomsten – grote bijeenkomsten en het intervisiegroepje – voor mentoren. Genoeg te doen dus op dat vlak.

• Een nieuw pleegkind (de pleegzorgmedewerker schreef op haar kerstkaart: ‘Voor komend jaar zal er een kind zijn dat verlangt naar jullie goede zorgen’). Een kind dat extra liefdevolle aandacht en begeleiding vraagt en waar we weer een fijn plekje voor gaan zijn. Een jaar geleden vertrok Ela na 10 dagen kerstperiode weer naar het woongezin. En ons vermoeden was toen: ‘dit was de laatste keer dat ze echt deeltijd woonde bij ons. 2015 wordt het jaar van het afbouwen en afscheid nemen, Ela kan straks zonder ons verder’. Dat gevoel kwam uit (mede door onze eigen weloverwogen beslissingen), het was moeilijk en goed en inmiddels missen we haar niet meer. Het was fijn om na 5 jaar nu even een kerst zonder kind te hebben, en we hebben ons de afgelopen maanden kunnen voorbereiden op een nieuwe fase.

• Projecten en dingen waar ik blij van word. Dat wat ik met liefde doe (waar soms ook wat extra brood mee op de plank komt) en vooral de ideeen die niet weg willen uit mijn hart en hoofd; ik ga ze veel ruimte geven komend jaar. Zoals een paar schrijfprojecten / mijn blog / het nieuwe ‘huiskamer-eethuisje’ / een nieuw boekje van ons samen / huis & tuin (project keuken is aan de beurt dit jaar, vooral nu ik er nog meer in ga rommelen door het eetproject) / en natuurlijk: de bossen. Dejan en ik waren eergisteren weer zo happy toen we door het bos van ons dorp naar 2 dorpen verderop wandelden voor een oudjaarsborrel. Het voelt rijk om bij zo’n wonderschoon natuurgebied te wonen en nog steeds de ruimte en tijd te hebben (en te maken) om daarvan te genieten. Dat wil ik komend jaar blijven doen. Het bos geeft me energie, het maakt me stil en levendig tegelijk, het geeft me vrede en relativering, het is waar ik me zo thuis voel. En dat gevoel deel ik met Dejan, dat maakt het extra dierbaar.

• Vriendschappen en contacten. Ik wil mijn energie komend jaar vooral richten op de mensen die er toe doen voor mij (en ons samen) en voor wie ik iets kan en wil betekenen. Op facebook bijvoorbeeld, wil ik selectiever worden in wie ik wel en niet volg, en liever geen energie meer stoppen in berichten en contacten die me weinig zeggen. Gewoon alleen facebookcontacten volgen zoals familie, vrienden en mensen die warm aanvoelen, die naar mijn idee iets iets te melden hebben en mensen die ik heb teruggevonden (de juf van mijn school van vroeger + een andere juf van die school, bijvoorbeeld). Het zijn juist deze contacten waardoor facebook voor mij een toegevoegde waarde heeft en alle contacten daarbuiten ga ik laten voor wat het is.

Ik vind het verder heel fijn dat vriendinnen Annelies en Anette nog steeds zoveel in mijn leven zijn en ik in dat van hen. Ook voor komend jaar verheug ik me weer op onze ontmoetingen. En er zijn dit jaar ook een paar vriendschappen ontstaan hier in onze (inmiddels niet meer zo heel) nieuwe stek. Dat zijn cadeautjes. Het is me daarbij ook dierbaar dat ik weer contact heb met 2 tante’s en een nicht van mij en met een vroeger vriendinnetje uit Amersfoort, dat nu in Nijmegen woont met haar gezin. En ons opzocht tijdens de boekpresentatie eind oktober. Dat hernieuwde contact voelt gloedvol. Ik merk dat ik daar energie van krijg en energie in wil stoppen. Dat zal ze nu ook lezen vermoed ik: bij deze;-)
Dat gevoel had ik trouwens niet met iemand anders met wie het contact een tijd geleden ook even oplaaide en vervolgens meteen weer doodbloedde. Soms heb je elkaar, hoe aardig de herinneringen ook kunnen zijn, niks meer te bieden. Het voelt als ‘klaar’. Dat was met diegene dus het geval en dat is ook prima. Maar als de klik er wel nog is en je elkaar iets te melden hebt in de nieuwe context, terwijl je met een glimlach samen kunt terugblikken op ‘toen’, dan is dat heel waardevol vind ik.
Er zijn daarnaast ook nog vrienden met wie het altijd oke voelt, ook al zie je elkaar maar heel weinig. Wel merk ik dat wij inmiddels niet meer echt actieve pogingen willen blijven doen voor afspraakjes. Wij vinden het fijn als mensen daarin samen met ons een soort flow gaande houden, en dat lukt niet met iedereen. Dat is ook helemaal oke. We weten nu: sommige mensen laten we los in warmte, maar ze zijn altijd welkom. Alleen gaan wij er niet meer actief mee bezig. En met sommige andere vrienden merk je: ‘nu is het echt tijd om elkaar te zien, dit mag niet verwateren’. Zoals vriend Michiel (van Dejan z’n kant) en zijn gezin. Te dierbaar en te lang niet gezien. Michiel was niet voor niks getuige bij ons trouwen en referent bij ons nieuwe pleegzorgtraject. Dus dat wordt een voornemen voor het nieuwe jaar: datum prikken!

• Gezondheid. Dejan heeft 8 januari een gesprek met de neuroloog, n.a.v. de scan van zijn nekhernia, over welke behandeling daar het beste bij is. Ik zal hem steunen en liefdevol voor hem zorgen (zoals hij dat ook voor mij doet als ik overhoop lig met mijn reuma en bijv. geopereerd moet worden. Ik weet hoeveel dat verzacht). Hij heeft er in toemenende mate last van, dat zie ik aan hem en dat vertelt hij ook wel. Dus hopelijk ‘relieve’ op dat vlak! Mijn reuma vraagt om een nieuwe strategie met medicatie, de huidige wordt inmiddels weer vriendelijk maar dringend geweigerd door mijn lijf. Het is steeds hetzelfde liedje, ik word er niet meer door geintimideerd en denk: oke, we halen wel weer een andere oude koe van stal en dan maar kijken of dat weer een tijdje werken wil. Je moet ook met ziekte soms creatief omgaan. Ik ben nog steeds aan de winnende hand geloof ik.

Morgennacht nemen we afscheid van een bewogen, eigenlijk best roerig jaar. Een jaar dat meteen heftig begon wat betreft ontwikkelingen in de wereld. Beklemmende ontwikkelingen die je doen peinzen over waar het is misgegaan, hoe het tijd gekeerd zou kunnen worden, welke nuances we niet kunnen en willen zien, welke angsten reeel zijn en welke niet, hoe we ons elke dag weer kunnen verhouden met wat er gaande is.

In het klein – maar voor Dejan en mij was dat even heel groot – begon het jaar ook roerig, toen onze lieve kater Ziggy ineens doodging. Dat hakte erin, we waren er simpelweg hartstikke verdrietig van. Een bijzonder beesie. En echt waar, we missen hem nog steeds. Het geeft maar weer eens aan hoe DIERbaar onze beestenboel is voor ons.

En er gebeurde van alles dit jaar, ook in onze directe omgeving. Dingen die zorgen gaven, die helderheid brachten, die schrik gaven, die ons deden meeleven met anderen en die betrokkenheid van anderen naar ons brachten.

Wij gaan het jaar uit – en in – op een voor ons heel fijne manier. Vandaag eerst nog een lekkere wandelmiddag, de laatste boswandeling van 2015. Met als extra beloning een gluhweintje in de Carolinahoeve, middenin het bos. En dan morgen lekker zelf oliebollen bakken (zin in!). ‘s middags houden we een ‘oliebollen-uitwisseling’ met vrienden Ed en Leny (zij nemen hun oliebollen mee om te proeven en komen van die van ons proeven) vergezeld van versgemaakte gluhwein. De avond brengen wij – heel erg naar onze eigen wens- door met z’n tweeen. En de beesten natuurlijk, die we elk jaar redelijk relaxt weten te houden. We verheugen ons op de oudejaarsconference met Herman Finkers (wat breit hij van dit rare, heftige jaar?) en op onze eigen oliebollen / lekkere hapjes. Vanaf 23.30 uur waaien er wellicht nog wat vrienden aan, misschien ook niet, alles ligt open, niks moet.

Nieuwjaarsdag houden wij met 4 vrienden (Marja en Kees en Willeke en Louise) een feestmaaltje bij ons thuis. Alle zes hebben we niet het meest kalme jaar achter de rug, de een ingrijpender dan de ander. Wij kwamen er na de dood van Ziggy verder nog wel ‘goed’ vanaf met mijn handoperatie (een heel project maar wel succesvol verlopen), de reuma die wat meer actie vroeg, Dirkje’s operatie (en de bijbehorende storm in een glas water), afscheid van Ela, Dejan z’n gezondheidsklachten waar aan gewerkt gaat worden. Voor Marja en Kees werd 2015 een ronduit pittig en droevig jaar door de dood van Marja’s zoon in februari. We hebben er best veel van meegemaakt en gehoord, we waren bij de afscheidsceremonie en Marja en ik doen zo nu en dan een bijpraat ergens in een leuk tentje en dan hebben we het natuurlijk (en gelukkig) ook uitgebreid over Mink. Vrienden Willeke en Louise hadden net als wij de nodige zorgen die weer goedkwamen, gelukkig. Maar we waren allemaal betrokken bij elkaar en dat is fijn. Juist met deze vrienden voelt het dierbaar om nieuwjaarsdag samen te zijn en te proosten op een vers jaar waarin we hopen op veel inspiratie, zonneschijn en mooie wendingen.

Dat laatste wens ik jou ook toe. Maar om te beginnen: een fijne afsluiting van dit bijna uitgerolde jaar en een veelbelovend begin van het nog opgerolde, nieuwe jaar!
Heb ‘t goed, tot in 2016.