Woensdag 14 februari 2018

Wat een dag weer…

Het is Valentijnsdag en net als bij Blue Monday, geloof ik daar niet in. Hier bij ons staat elke dag in het teken van de liefde. Liefdevol leven samen. Liefdevol boos zijn, botsen, van mening verschillen, verdrietig zijn, zoeken, vinden, werken, genieten, samenzijn. Liefde / aandacht voor elkaar is (volgens mij?) niet iets dat je in de agenda plant: ‘morgen doen we een dagje liefde’. Anyway, punt 1 op de agenda van vandaag is dus afgevinkt, Valentijnsdag kan me gestolen worden.

Dan nu punt 2: loslaten. Het was vandaag een dag van ‘nogal loslaten’…

Oom Evert
Dejan heeft vandaag in Zeeland samen met zijn tante Mira en nog een paar andere mensen afscheid genomen van zijn oom Evert. En daarmee heeft hij een lang en mooi (maar de laatste jaren ook heel droevig) hoofdstuk afgesloten. Al zal het nooit ‘vergeten’ zijn natuurlijk. Dejan is nu onderweg naar huis van zijn laatste keer heen en weer naar Zeeland (alleen in elk geval, samen gaan we er binnenkort alle plekken van Dejan z’n stukje jeugd in Zeeland opzoeken). Ik was niet mee vandaag omdat we geen oppas hadden voor Dirk en het was oke voor Dejan om het met z’n tante samen te doen.

Oom is vanmiddag weer herenigd met (andere)tante, in hun gezamenlijke graf. In de zon en in de winterwind. Het was koud en warm tegelijk, als ik Dejan zo beluisterde. Hij belde vaak vandaag, om even iets te delen. Om effe te brullen, effe te lachen, te vertellen wie hij had gesproken, te vertellen dat ze naar het graf reden, en later vandaag om te vertellen dat oom begraven was.
En nu zijn Dejan z’n zorgen van de afgelopen 3,5 jaar (sinds oom Evert weduwnaar was), voltooid. Wat heeft hij het dapper, lief en mooi gedaan al die tijd. Steeds maar weer 4,5 uur heen reizen, paar uurtjes bij oom zijn, veel geduld hebben en proberen oom nog wat steun te geven, en dan weer 4,5 uur terugreizen. En veel bellen, veel luisteren naar het verdriet en de boosheid van oom Evert, veel zoeken naar de juiste benadering en zoeken naar evt. oplossingen die wat verzachting in het leed van ontroostbare oom konden brengen. En nu is het leven van oom Evert voorbij en de missie van Dejan volbracht…

Jan
Bij mij is vandaag ook een missie volbracht. Ik ben mentor-af sinds vanmiddag. Vanaf morgen neemt Bob, de coördinator van de stichting mentorschap mijn taken over, totdat de nieuwe mentor zover is. Er ontstond van de week een onwenselijke situatie rondom het dagritme van Jan, zonder dat de instelling daarover mij had ingelicht of had gevraagd om toestemming. Ineens zit Jan nu gewoon weer veel langer op de dagactiviteiten, terwijl hij juist verhuisd was omdat we hem wat meer rust gunden. Meer ademruimte, niet meer de hele dag in een groep. En ik weet niet of de begeleiding dacht: ‘Kiki gaat toch stoppen, we kunnen dit er wel even doorheen sneaken’ maar ik pikte iets op en ben meteen gaan doorvragen. Toen kwam de aap uit de mouw, min of meer. En toen rees voor mij de vraag: moet ik hier als vertrekkend mentor nog mijn tanden in zetten, of kan de nieuwe mentor dat doen? Daarover had ik een gesprek met mijn (nieuwe) coördinator vanmiddag.

Het was een heel goed gesprek waarin we open minded hebben zitten brainstormen en zoeken naar was wijsheid is. En wijsheid is dat ik ‘eruit mag’. Dit is een te groot thema om ‘nog even op te lossen’. Dit moet gewoon in alle rust worden uitgezocht. En dat gaat Bob samen met de nieuwe mentor doen. Ik heb gisteravond ook besloten dat ik het liefst gewoon nu wil stoppen, als het alleen aan mij zou liggen. Voordat dit thema dagritme op de agenda komt (8 maart is er een zorgplanbespreking en zal dit uitgebreid moeten worden besproken), wil ik eruit, dacht ik gisteravond. Want als ik nu niet stop en dat ‘gedoe’ nog afwacht, kan het nog wel weken, maanden rekken. Dat wil ik niet. Ik heb andere dingen om me op te richten. We hebben dus vanmiddag in heel goed overleg besloten dat het goed is als ik nu mag loslaten, ademhalen en overdragen. Alleen in die overdracht naar de nieuwe mentor ga (en moet) ik nog tijd en energie stoppen, al het andere mag de komende dagen van mij af glijden.

Ik heb een bericht naar de persoonlijk begeleider van Jan gedaan, en uitgelegd hoe en wat. En daarmee ben ik dan iets eerder dan verwacht de finish gepasseerd. Missie volbracht. Hoofdstuk afsluiten. Niet makkelijk, wel bevrijdend ook. En Jan blijft gewoon bij ons eten elke 2 weken dus voor zijn beleving van het dagelijks leven verandert er niet veel. Voor mij wel: ik moet gaan loslaten. En dat lukt, weet ik zeker.

Ik ga zometeen samen met Dejan die onderweg naar huis is, een kopje heerlijk troostrijke groentesoep eten. Eerst een hele warme knuffel geven, elkaar vasthouden en even goed aankijken, en dan op de bank met een dekentje desnoods, Dirk ertussen in, katertje Jasper op zijn eigen plekje in de kamer, de kaarsen zijn aan en dan soep slurpen. De dag laten bezinken. Vroeg onder de wol.

Intussen denk ik af en toe vandaag ook met een grote glimlach terug aan de super avond gisteren in het huisje, met mijn kookproject. Het is echt mijn project, waar ik nog lang niet mee wil stoppen! De foto bovenaan is van een erg mooi soepreceptenboek dat wij op de plank hebben staan en waar ik voor de volgende kookavond in het huisje een recept uit ga kiezen. Soep is om te delen, inderdaad. Net als de liefde die je in je hart op voorraad hebt.

Tot gauw.