Woensdag 11 april 2018

Een beetje binnenkijken en ook een beetje buiten.

Gisteren was ik met vriendin Martine in een ‘mini museum’. Een huis, helemaal ingericht in jaren 50 en 60 stijl. Inge, bij wie we op de thee mochten, liet ons met trots haar huis zien. Soms komt ze er mee op tv, of in de krant. En dan komen er hele groepen op de koffie bij Inge. Zelfs vanuit de verzorgingshuizen boeken ze een bezoekje aan Inge’s jaren 50 paleisje. Zeker ook mensen met dementie lijken daar plezier aan te beleven, die komen helemaal los omdat ze van alles herkennen, vertelde Inge.

Voor mij vormen spullen uit de jaren 50 en 60 niet een punt van persoonlijke herkenning – ik ben een jaren 70 kind – maar ik begrijp helemaal dat iemand iets heeft met die (stijl)periode. En zeker als je er zelf in bent opgegroeid. Het design van jaren 50 meubels is nog steeds geliefd, de vormen zijn prachtig, vaak ook wat organisch (neem die stoelen van de eettafel, prachtig!).

Ik vind het mooi om te zien hoe iemand zijn of haar passie helemaal door kan voeren en dat met zoveel liefde kan doen. Bovendien is het nog ‘elegant’ gedaan ook. Toen ik Inge vroeg of ze alleen om esthetische redenen zo dol is op de fifties en sixties, of dat er ook nostalgische verlangens in meespeelden, gaf ze toe: ‘Ik vind de huidige tijd zo ingewikkeld, en verlang wel naar de eenvoud van toen’. Dat straalt haar huis ook uit. Je stapt niet een decor binnen maar een warm huisje met een vriendelijke atmosfeer waar de tijd even stilstaat en waar je meegeniet van iemand’s liefhebberij, een koppie thee en plakjes koek met roomboter. Inge’s ‘museumhuis’ staat in ons dorp Dieren, mail me effe als je er ook eens langs wil (kiki@kiki-dejan.nl).

Intussen bij ons in huis..
We hebben een nieuwe lamp boven de eettafel. Dat hadden we eigenlijk al, een grote rijstpapieren bol maar die was voor tijdelijk tot we er een tegen zouden komen die ons nog blijer maakt. Het probleem met lampen kopen (en ook met veel meubels) is dat je zo snel in de categorie eenheidsworst rolt. Of je moet er bakken met geld voor uitgeven, wat wij niet willen. We hebben redelijk wat betaald voor de tafel en stoelen en that’s it. Niet dat het voor een tientje moet, maar een lamp van 800,- (een die wij zagen in Nijmegen en meteen allebei mooi vonden): niet voor ons.

Een tijdje terug zag ik ineens een leuke lampenkap (waarom een nieuwe lamp kopen als je ook de kap kunt vervangen) van kunstenaar en designer Pepe Heykoop. Die heeft onder de naam Tiny Miracles (opgezet samen met zijn nicht) o.a. vazen en lampen ontworpen (als je hier op zijn naam klikt, kom je op zijn website). De lamp komt als bouwpakketje en is gemaakt van stevig papier (ik heb iets met papieren lampen). Je ziet ‘m niet overal, het is geen Istagram-lieverdje gelukkig. De grote rijstpapieren bol heeft een ereplekje gekregen bij het raam (foto boven). Daar hing er al een maar dan kleiner, oud en kapot en nu kijken we aan tegen een super maan, ha!

Bloemetjes op de slaapkamer
Dejan is weer opgeknapt, hoera! Zo fijn om hem weer happy te zien. Ikzelf sukkel nu wel een beetje en mijn neurospook is loei gemeen omdat ik verkouden ben (ik moet trouwens over dat ‘hoofd’stuk nog iets schrijven maar moet daar effe tijd voor maken). Toen mijn lief ziek in bed lag, heeft hij als plezierig tijdverdrijf, leuke lentejurkjes voor mij zitten zoeken. En gisteren kwamen die binnen. Wat een feestje! Ikzelf heb een hekel aan kleren shoppen en dus ben ik extra dankbaar dat m’n lief daar wel het geduld voor heeft. En met zijn vormgeversogen (en z’n liefdevolle blik naar mij 😉 ) komt hij dan ook met precies de goeie spullen op de proppen! Ik heb potjandoosjes 5 nieuwe jurkjes en 1 nieuw bloesje plus een lentejack. En op één jurkje na, was alles helemaal goed! Ze hangen nu in mijn kledinghoek in de slaapkamer. Ze moeten nog een beetje uit de kreukels raken (strijken? nee joh, gewoon de douche erover en dan uit laten hangen!) maar ik ben er nu al zo blij mee. En ach, ik dacht in het kader van binnenkijken, ik doe er meteen wat foto’s van onze slaapkamer bij. Zie je die ook eens. Het is niks bijzonders (behalve misschien dat wij ooit een simpele variant van de luxe inloopkast hebben gemaakt). Voor ons is het een heel fijne kamer, knus en rustgevend. Behalve dan die hoek met de nieuwe bloemetjesjurken, de bloemetjes dansen voor je ogen, ha!

En nu hup, nog even naar buiten!
Dit was vanmiddag in het bos.

Tot gauw.

(PS: ook over de kippetjes heb je nog ‘nieuws’ tegoed, ha! Maar dat doe ik nu niet meer hoor, ik duik dromenland in. Ciao!)