Vrijdag 8 januari

Vandaag maakte ik een appeltaart ‘gezonde stijl’. Nou is alles dat van deeg is niet bij voorbaat gezond, geloof ik… Maar deze appeltaart is in elk geval stukken minder ‘erg’ dan de normale.

Anette en en gezin komen morgen een dagje onze kant op en ik wilde taart bakken. Maar na alle suiker overload van afgelopen maand (of zeg maar gerust twee maanden) besloot ik vorige week om weer voorzichtig te worden met suiker. Het doet me in het algemeen niet erg goed en voor reuma wordt het het bijna als een soort gifstof gezien, begreep ik ooit van een reumatoloog die erg met voeding werkte.

Nou weet ik dat appeltaart ook heel lekker kan zijn zonder suiker en met alternatieve zoetigheid zoals agavesiroop. En ik durfde er wel op te vertrouwen dat ook Anette en co zo’n gezonder taartje wel lekker gaan vinden. Dus ik zocht weer eens een nieuw recept en hup, die keuken in!

Hier is de link naar het recept en dit is wat ik heb veranderd:

Ik nam geen abrikozenjam voor het zoeten van het deeg maar 1 theelepel lemon curd (daar zit dus wel suiker in maar natuurlijk lang niet zoveel als de berg suiker in een normaal taartrecept). En verder gebruikte ik i.p.v. agavesiroop palmsuiker naar smaak (een veel gezonder goedje dan geraffineerde suiker en naar het schijnt ook iets gezonder dan agavesiroop). Ik maakte de vulling rijker van smaak door 60 gram rozijnen, 40 gram krenten en 60 gram cranberries te nemen en 100 gram gehakte pecannoten. De nootjes roosterde ik in een droge koekenpan en daarna ‘karameliseerde’ ik ze door er een scheutje agavesiroop door te roeren en het mengsel ± 1 minuut te bakken. Af laten koelen en samen met de krenten, rozijnen, cranberries en 4 zoete, in kleine stukjes gesneden appel mengen met 1 theelepel kaneel, snufje gemalen kardemom en een snufje anijspoeder. Als je verder het recept volgt, wordt het alles bij elkaar een zalig taartje, dat beloof ik je. Kijk, je wint er niet Heel Holland Bakt mee (het taartje valt vrij makkelijk uit elkaar bijvoorbeeld) maar het komt wat smaak betreft behoorlijk dichtbij de huiselijke, warmende, troostrijke appeltaart ‘van oma’!

Ook een probeersel: latte kurkuma. Ik zag het op de website bij De Groene Meisjes en ben het meteen gaan proberen. Ook hier een kleine aanpassing van mijn kant: ik deed er een paar druppeltjes vanille-essence en een piepklein snufje zout bij. Lekker drankje joh! Kurkuma schijnt een gezonde specerij te zijn! Lees dit maar eens. Ik ga in elk geval mooi even verder snuffelen op internet, kijken of er enigzins onderbouwde studies zijn gedaan naar kurkuma.

Anyway. Fijn taartje staan bakken, mijn lief bakte een heerlijk hartige taart voor bij het eten morgen en: we zijn naar het ziekenhuis geweest voor Dejan z’n nekhernia. Scan wees uit dat het inderdaad een hernia is, met een beetje artrose en een ontsteking in de schouder, waarschijnlijk door het verkeerd bewegen vanwege die hernia. Gelukkig is de hernia niet heel heftig en wil de neuroloog eerst proberen met een zenuwblokkade in de nekzenuw de pijn te verhelpen. Kijken of dat voldoende is, ook voor de schouderontsteking. Als niet, dan krijgt mijn lief een corticosteroiden-injectie in de schouder erbij. Dat grapje ken ik, en da’s niet fijn. Dejan was er ook steeds bij als ik zo’n injectie kreeg, dus die weet dat iets te goed vrees ik. De zenuwblokkade’s ken ik trouwens ook van reuma-operaties, die blokkade kreeg ik dan naast de narcose, als 24 uurs pijnstiller. En die herinner ik me als niet pijnlijk.
Ik hoop vooral dat Dejan snel opgeroepen wordt want ik zie hem soms echt even afzien. Toen de neuroloog (een opmerkelijk informele, non-conformistische arts) nogal hard op Dejan z’n schouder drukte bij wijze van test, was het alsof mijn lief als zo’n poppetje op zo’n druk-dingetje was (waarbij je dan van onderaf drukt en het poppetje buigt). Als in een reflex zakte hij door z’n hoefjes en boog omlaag, arm schaap. Ik ben net als hij in elk geval heel blij dat er iets gedaan kan worden.

Ik heb verder vandaag ook nog gebeld met de huisarts van Jan en heb maandag een bijpraat-belafspraak met haar. En ik heb na wat wikken en wegen mijn fijne kleine eetproject op facebook aangekondigd. Ik aarzelde even omdat ik dacht: wil ik wel dat mijn hele facebook-kring dat weet? Niet dat al die contacten mijn berichten dagelijks bijhouden, ben je gek?! Maar in potentie kan iedereen het bericht natuurlijk wel zien. Ik bedacht me dat er niemand tussen die facebookcontacten van mij zit die niet welkom zou zijn bij het eetproject, dus ik heb ‘t erop gezet. Er komen al hele leuke reacties op; fijn! En er kwam een berichtje van een buurvrouw die mailde dat ze op haar werk zat ‘op te scheppen’ over onze creatieve projecten en of ik haar de link naar de website van mijn eetcluppie nog een keer wilde mailen. Ze wil een keer aanschuiven met een collega. Kortom: het begint levendig te stromen, dat ‘eethuissie-project’ van mij!
En nu gaat dit dametje onder de wol. Als je dit nog leest: een goeie nacht, droom zacht en hoe dan ook: tot gauw.