Vrijdag 3 augustus 2018

Plenzen, please…?
En: Dirk was jarig + een nieuwe koelkast.

Ik geloof dat de wens om een plens-periode een breed gedeeld en snel groeiend verlangen aan het worden is. In de natuur – ook in onze directe omgeving – beginnen de gevolgen van de droogte pijnlijk zichtbaar te worden. De Posbank begint eruit te zien als een soort van roestig dal en mensen die een dagje in dit prachtige natuurgebied gepland hebben, worden geadviseerd maar niet te komen omdat we de bloeiende heide dit jaar op onze buik kunnen schrijven. We waren gisteren nog die kant op met de Vespa en het ziet er stiekem ook heel mooi uit, die roestrode plekken maar het is doodzonde natuurlijk. Intussen lezen we over jonge zwijntjes die de droogte niet overleven en ik vraag me ook af hoe wanhopig veel boeren zullen zijn die hun oogst en harde werken zien mislukken. Het is een ramp aan het worden voor bepaalde mensen en dieren.
In de tuin proberen we zo min mogelijk te sproeien maar de boel laten verdorren, dat willen we ook niet. Dus we sjouwen met gieters, zetten af en toe even de sproeier aan en zo lukt het denk ik wel om de boel heel te houden.
Dat worden regendans-feesten, als het eindelijk weer eens lekker losbarst daar boven…

Dirk!
Onze lieverd was jarig woensdag. 11 jaar alweer jongens, jeetje! Hij ‘doet ‘t nog prima’ al is ie wel sloom van dit weer en ik vind dat ie afgelopen half jaar (sinds hij een flinke dip had met buikpijn enzo) wel een tikkeltje minder fit en snel is. Maar hij speelt nog graag, ook met andere honden, en vreemden denken nog steeds dat ie nog maar jong is. We hopen met heel ons hart dat meneertje nog heel wat jaren doorgaat zo, hij is ons zo ongelofelijk dierbaar!

Dejan had een nieuw speeltje voor Dirk gekocht en dat valt erg goed in de smaak, hij ligt ermee, speelt ermee, sjouwt er soms ook mee. We aten een piepklein taartje vanwege Dirk (zie foto bovenaan), en Anita, een vriendin uit Dieren die regelmatig op Dirk komt passen, at ook een taartje mee. We gingen namelijk woensdagavond even op de Vespa naar vrienden in Brummen, die een uber schattig jong katje hebben sinds een paar dagen. We wilden Dirk nog even niet meenemen om dat katje niet op stang te jagen (alles is al zo nieuw en eng). Dus Anita paste op, en at ook een taartje voor Dirk.
Dit was Dirk woensdag met zijn cadeau. Het leuke is: dat speeltje bedient twee doelgroepen. In onze honden-papa-en-mama ogen is het een heerlijk aaibaar knuffelkonijn waar onze harige frummel dan zo guitig mee speelt. Maar het is zo gemaakt dat het zich, in de bek van onze ‘baby’ gedraagt als een ideale prooi. Alsof ie dat konijn persoonlijk gevangen heeft. Het hangt slap en hij kan er lekker fel mee schudden. Om vervolgens met zijn koppie bovenop z’n konijn in slaap te vallen. Wij weer smelten natuurlijk… 😉

Getut! 
Kan zijn dat je nu enorm afhaakt hier, het wordt namelijk een portie small talk van heb ik jou daar. Vind ik best aangenaam, persoonlijk. Gewoon nog even iets luchtigs, verfrissend ook. Komt ie: wij hebben een nieuwe koelkast. En dat is een revolutie in Huisje Boslust want we gingen niet voor mooi maar voor praktisch dit keer. We hebben nu namelijk een heel handige koelkast. Het leuke lieve mooie groene Smegje van ons staat nu in de schuur van achterbuuf Wil pauze te houden (met toestemming van haar kinderen die het huis aan het leegruimen zijn) en te wachten tot een vriendin van mij ‘m komt halen. Zij wil hem heel graag overnemen en dus krijgt de mooie groene jongen een fijne nieuwe plek. Maar wij wilden dus iets handigers.

We kunnen nu, doordat de koelkast op ooghoogte is (met een vriezer eronder) veel beter zien wat erin ligt. Daardoor blijven dingen niet zo lang liggen. We moesten best vaak iets weggooien omdat we niet konden overzien wat er allemaal in de Smeg aanwezig was, tenzij je bukte, wat wij dan niet graag deden, kennelijk. Luie honden!
We hebben in de nieuwe koelkast zelfs twee vershoud-lades met verschillende temperatuur-zones, jaja! Ik moet ineens (nu bij dit koelkast gebabbel) denken aan de vreselijk foute keukenverkoper in Amersfoort die ons binnen 1 minuut de keukenzaak uit wist te jagen door met een zwierige stap in een onderkastje te gaan staan, om te laten zien hoe sterk ze wel niet waren, die keukenkasten van hem. Dat was een heel glibberig minuutje daar in die keukenzaak en toen dachten wij: laat maar zitten (of staan, in zijn geval).

Terug naar die koelkast (en nu ga ik los hoor!): er zit een alarmpje op dat waarschuwt als je de deur te lang open laat staan / we hoeven nooit meer de vriezer te ontdooien / er zit ledverlichting van binnen / een heel koude la voor bijv. vis en vlees en een minder koude la voor groente en fruit / een flinke vriezer met twee royale lades met daarbovenop weer uitschuifbare laadjes voor plattere dingen zoals ijsblokjes. Zo, da’s nog eens een koelkast niet dan. En elke keer als een van ons iets moet hebben uit de koelkast of de vriezer, zijn we helemaal perplex. En dan zeggen we tegen elkaar: ‘Joh, wat zijn we volwassen aan het worden’.
Oh oh…

Het is natuurlijk een minder vriendelijk ogende koelkast dan ons lieve Smegje… Maar hij is fijn in gebruik en met houten magneetjes en straks wat leuke recepten ofzo, wordt ‘t wel weer gezelliger.

Omdat de koelkast hoger is dan de Smeg, moest de plank met kookboeken weg. Daarom staat er nu een kastje in de eethoek voor de kookboeken. Vaak zit ik aan tafel op de laptop te speuren naar inspiratie voor mijn kookproject in het huisje, en nu heb ik dan lekker alle kookboeken (en de receptenkaartenbak van mijn moedertje + notitie-schriftjes en de bak met onze boekjes) pal naast me. ‘Elluk nadeel heb ze voordeel’.

Avondprogramma
Ik weet niet hoe het met jou is, maar ik kom tot bitter weinig, overdag met die warmte. Beetje chillen, beetje lezen en een beetje schrijven voor ons volgende boekje, de herfsteditie. Als het zo doorgaat met die droogte mogen we dat herfstige boekje wel snel af hebben want de herfstkleuren beginnen bizar genoeg nu al te komen. Er is niks meer van over straks vrees ik. Anyway, wij worden ‘s avonds actief en pakken dan de Vespa om erop uit te gaan. We wilden tapas gaan eten in Doesburg gisteravond maar ze hadden geen airco en ventilatie en buiten was het nog hartstikke warm daar, dus we reden naar Buitenplaats Beekhuizen en dronken een drankje bij Woodz. Daar bekeken we ook de vakantieplekjes (grote tenten met alles erin) voor volgend seizoen, dan willen we daar een paar dagen ‘kamperen’ en je moet er vroeg bij zijn wil je de plekken hebben die voor hondjes ook geschikt zijn (met een afsluitbare veranda voor de tent). Dus wij gingen kijken, kozen en plekje en hup, boeken die hap! Het was ook nu weer heerlijk om daar op het terrein te hangen op het veldje bij Woodz. We zijn onderhand vaste bezoekers, zo dol zijn wij op die plek daar. En als je de foto’s hieronder ziet, snap je dat misschien wel. We genieten altijd van de atmosfeer en ook van de adembenemende route er naartoe.

Tijd om weer af te sluiten. Morgen eind van de ochtend gaan we afscheid nemen van buuf Wil, de uitvaartceremonie is hier in het crematorium. Gek om daar nu als gasten naar binnen te gaan. En gek dat ze er nu niet meer is, Wil. Dan is een nieuwe koelkast ook weer zo enorm betrekkelijk…

Ik wens je een rustige, verkoelende nacht en tot gauw.