Vrijdag 1 december 2017

Hallo december!
Hij is er weer. De maand van de fonkels & glitters, hapjes & drankjes, bomen & ballen, oude & nieuwe verhalen en ook de maand van tegenstellingen. Van lichtjes en donker, van mensen die blij worden en mensen die verdrietig zijn, mensen die veel hebben of juist weinig, mensen die samenzijn en mensen die samen zouden willen zijn, mensen die geloven en mensen die hopen, en ook de maand van Sint & Santa die elkaar steeds vaker tegen ‘t lijf lopen.
Zelf ervaar ik december altijd als een gloedvolle periode. Maar ik maak me elk jaar ook wel zorgen om de mensen die ertegenop zien, om welke reden dan ook. De vrouw van de burgemeester die de 1e kerst zonder geliefde viert, de bakker die voor de laatste keer kerstbrood bakt omdat de winkel moet sluiten, de mevrouw die haar eerste kerst in een zorginstelling doorbrengt, mensen die alleen wonen en zich nog meer alleen voelen, dak- en thuislozen die het koud krijgen (in een maand die warmte moet geven), mensen die ontheemd zijn, mensen die net uit elkaar zijn, of gewoon, mensen die zich helemaal niet happy voelen in een maand die overal schreeuwt dat je happy moet zijn.
Ik prijs me rijk dat ik van deze maand kan genieten en de omstandigheden heb om dat te doen (we hebben prettige plannetjes gemaakt). En ik vind het fijn dat we ruimte over hebben om iemand als Jan en ook de pleegkinders een vleugje feestgloed mee te geven. De kids hebben we in het feestdagen-weekend t/m de 24ste en we maken er een knus kerstfeestje van. Jan komt ontbijten 1e kerstdag (anders is hij een van de weinigen die met kerst niet ‘naar huis’ gaat) en ‘3e’ kerstdag maken we een feestmaal voor Jan. Maar de beide kerstdagen zelf zijn we op stap een gaan we fijne dingen doen, daar kijk ik nu al naar uit, samen met mijn lief.
Wat je ook doet: ik hoop dat het geen donkere maand wordt voor je (en als dat wel zo is, dat je dat aan iemand kan vertellen) en ik hoop dat je er iets van maakt dat bij jou past.
Op mijn blogje vandaag een eerste snuf december-inspiratie. 
Te beginnen met de foto bovenaan: een eucalyptuskransje bij ons in de woonkamer. Ik maakte dat van takken die we in huis hebben staan. Gewoon ombuigen en bijelkaar binden. Ik had ‘m natuurlijk groter moeten maken en om een ijzeren ring moeten binden, die bovenaan kaal is. Zodat het kaarsje ook echt kan branden. Maar dit was een snel, spontaan grapje van mij voor m’n husband.
Ik hou van eucalyptustakken. Het ruikt zo lekker, net als nobilis dennengroen. Hieronder de kaars-kransen zoals ze wèl moeten (wil je ‘m kunnen branden) 😉

En nog meer moois met eucalyptus:

 

Ik weet ‘t: sinterklaas is eerst nog, en de traditie is om te wachten met kerstpret tot sinterklaas geweest is. Maar: eerste adventszondag is nog weer een slagje eerder, namelijk dit weekend. En het is ook traditie om dan adventskransen op te hangen. Dus… 😉
En verder
…waren we vandaag op de Posbank waar we Jan op een lunch trakteerden. We hebben er ook even rondgewandeld, dat was mooi. Er hing een prachtige, tikkeltje spooky atmosfeer. Dat was genieten, in ons wonderschone stukje sprookjesland.
Morgen hebben we een dag zonder afspraken, dan hobbelen we even naar de kringloopwinkel om te speuren naar oude kerstboomlampjes, doen we wat ‘knutselwerk’ en gaan we een gluhweintje drinken bij de houtkachel in ‘t huisje. Alleen afspraakjes met onszelf dus, ha!
Zondag is een drukke dag, eerste een uitgebreide feestlunch van achterburen Gerrie en Dick, op een prachtige locatie in ons dorp (bij de rivier). En later in de middag een borreltje met vrienden bij ons thuis.
Ik verheug me op van alles dat gepland staat voor deze maand maar tegelijkertijd heb ik gemengde gevoelens. Mijn neurospook gooit steeds vaker roet in het eten en ik heb de laatste tijd regelmatig dingen moeten afzeggen. Zeurende pijn kan ik wel handelen, niemand die iets aan mij merkt zelfs (leuk is anders maar toch) maar de heftige steken en kortsluitingen, dat zijn echte spelbrekers. En nu het kouder is, is het neurospook nog feller. Dat is ook een bekend fenomeen: kou triggert die aangedane zenuw. Ik geloof zoiets dan eerst niet maar ik weet nu dat het klopt.
En ik nog wel zo vrolijk een ode aan de winter brengen met ons winterboekje… Ik vind ‘m ook prachtig, Koning Winter en wil ‘m het liefst vieren. Maar neurospook steekt daar momenteel best vaak een venijnig stokje voor.
We zijn dan nu aanbeland in de laatste maand van 2017, het jaar waarin ik hoopte van het neurospook af te komen en een pittige operatie kreeg om dat doel te bereiken. En nu glijden we langzaam een nieuw jaar tegemoet waarin de kans reëel is dat ik gewoon weer opnieuw tegen zo’n hobbel aan ga hikken. Dat vind ik toch wel aardig kut. Maar hé: als het helpt, ga ik er weer dapper voor en neem ik een herkansing. Dan wordt 2018 het jaar waarin ik alsnog win van het neurospook. Al is het maar dat de kortsluiting en pijnsteken met de helft verminderd kunnen worden, dan ben ik al blij.
Voor nu ben ik blij met deze maand en elk fijn plannetje dat wél door kan gaan.
Ik wens je een warm 1e december-(sint)weekend.
Tot gauw.

 

▲ De Posbank vandaag.