Maandag 30 juli 2018

super maan en edelweiss…

Wat een warmte vorige week!
In huis hielden we maar gewoon vakantie. Strandstoel omgebouwd tot languit-lui- ligstoel, airco aan, op de koptelefoon een lekker zomermuziekje, vanuit de luie stoel kijken naar zwoegende helden in de Tour en gewoon heel relaxt doen. We hadden de beestenboel ook beter onder controle (wat warmte betreft) de tweede warme dag. Twee nachten sliepen we in de woonkamer, dat was best knus.Vrijdagavond kwamen we bij elkaar met vrienden om de supermaan te zien samen. In eerste instantie was het een nogal vage maan, maar toen het echt donker was, zagen we ‘m vanaf de bank. En zo mooi! Gauw de straat op gegaan waar het stil was, we alleen het geluid van krekels hoorden en ik bovenstaande mislukte (maar voor mijzelf toch best wel speciale) foto maakte. Een mooie finale van 3 super warme dagen.

Buuf Wil
we vroegen ons intussen wel af hoe onze achterbuurvrouw Wil de warmte door zou komen, zo ziek en kwetsbaar. Toen wij bij haar waren laatst op de verpleegafdeling, vroeg ze om een slokje drinken, terwijl ze eigenlijk niet meer ‘mocht’ drinken omdat ze dan longontsteking zou krijgen en zij sondevoeding kreeg. Ze stond er ook op dat wij een kopje thee namen. ‘Op de thee bij Wil’ zo zag en zei ze dat. Het voelde onmenselijk om haar niet een slokje te water geven, en dat deed ik dus, tegen de ‘regels in’. Meerdere bezoekers deden dat, begreep ik. Twee dagen later had Wil weer longontsteking. Niet dat het mijn schuld was, ik was lang niet de enige die dat deed en anders had Wil zelf wel naar het water gegrepen. Maar wel droevig dat je dan niet eens meer een slokje kunt drinken zonder problemen.

Gisteravond waaide achterbuuf Gerrie langs en zij gaf aan dat het snel slechter ging met Wil en vanmorgen kwam Jeroen de zoon van Wil, ons vertellen dat ze vannacht is overleden. Rustig en vredig, ze had nog goed afscheid kunnen nemen. Stonden we daar met z’n drieën in onze keuken te sniffen. Jeetje, weer een leven voorbij en een lange ‘geschiedenis’ die afgesloten wordt… Het was toch wel even slikken dat bericht.

We hebben vervolgens vanmorgen met wat buren in de tuin een paar huizen verderop wat gedronken en het nieuws over Wil plus herinneringen aan haar gedeeld met elkaar. Wil was geen gemakkelijke vrouw, bleek ook wel uit de verhalen van buren, waarvan sommigen ruim 50 jaar buren van Wil waren geweest…! Wij kenden haar veel en veel korter maar wel intensief in het begin, ze was ‘kind aan huis’ hier.
Ook wij hebben haar ingewikkelde kanten uitgebreid leren kennen. Maar ze had ook iets ontwapenends, vooral als ze genoot van je belangstelling, van een beetje warmte en gezelligheid. Het was fijn om haar blij te zien. De laatste fase van haar leven viel de grilligheid grotendeels weg, en leek ze alleen maar gelukkig te zijn met wat er nog was. Ontroerend om te merken.

We hebben de kinderen van Wil een paar keer bij ons te lunchen gehad of met een kop koffie, omdat ze al een tijdje druk zijn om haar huis op te ruimen, vanaf het moment dat helder was dat ze niet meer thuis zou komen. Zij vertelden ons ook wel dat ze het moeilijk hebben gehad met hun moeder en dat begrijpen we ook. Het is voor hun geen makkelijk proces ook, dit alles. Maar Wil is in harmonie met iedereen om haar heen haar laatste dagen doorgekomen en zo ook gestorven vannacht, dat vind ik toch dierbaar om te weten en fijn voor haar en haar kinderen.

In onze tuin staat een mooi plantje, een soort van edelweiss (niet de echte, die schijnt zeldzaam te zijn). Dat plantje kregen wij van Wil ooit, uit haar eigen tuin. In het begin kwam ze steeds stekjes brengen om onze (toen nog erg saaie) tuin mee te helpen opfleuren. En precies vandaag, op haar sterfdag, waren de eerste knopjes open.
Komende dagen horen we van zoon Jeroen wanneer en hoe het afscheid zal gaan, en zorgen buuf Hermien en ik voor de bloemen namens het buurtje. Dat is dan iets dat we nog met zorg kunnen doen voor Wil.

Een super maan, bloeiende ‘edelweiss’ en dat buuf Wil maar een rustige ‘reis’ mag hebben.
Tot gauw.