Maandag 28 mei 2018

ZooooZoooomer!

We hobbelen in en uit, hangen, overleggen en werken onder de grote parasol met een lekker koud glas latte, of een mooi maaltje, Kleine Zus maakte een tentenkamp in de tuin, er piepen telkens nieuwe bloemetjes op, al ‘t groen blijft maar groener worden en af en toe zwabbert er een weldadig briesje langs. Te weinig trouwens. En een lentebriesje kan je het niet meer noemen want ook al is het officieel nog géén zomer, zomers is ‘t! Insmeer-weer.
Regenen wil het maar niet hier (iets met de combi heuvels en de rivier begreep ik) dus we moeten wel bijsproeien. En alhoewel ons Vespa beestje op zijn parkeerplekje staat te smeken om een tochtje, bleven we vandaag toch nog maar een dag bij huis. Het is zo fijn in onze ‘bostuin’. En het boekje moet af, dus er moest gewerkt worden. Dat is geen straf, lekker aan de tuintafel, vakantiegevoel terwijl je werkt! Tussen de bloempjes.

Dan de nadelen
Schaduwkanten heeft het zomerweer ook uiteraard: MUGGEN!! De after bite wordt doorlopend gebruikt hier en in het bos kun je geen 2 tellen stilstaan of je zit vol bulten. Had ik ook maar muggenspray op moeten doen voor we vertrokken… Verder krijg ik de rillingen bij een regelmatig voorbij vliegende hoornaar koningin die onze tuin als een soort overvliegroute gebruikt. Toegegeven: ze valt ons nooit lastig en vliegt alleen maar heel doelgericht op de schutting af. Maar we vinden het allebei toch wel wat eng. Dejan gaf haar met een tuinkussen een stevige optater waardoor ze gauw het hazenpad koos, mocht ze nog bezig zijn met het uitzoeken van haar ideale nestplek, dan hoop ik dat ze ons vermijdt. Niet de juiste methode waarschijnlijk zo’n klap, maar wel effectief, we hebben hare koninklijke hoogheid niet meer teruggezien. Pfieuw wat een joekel!
Alhoewel je met zo’n stel hoornaar monsters in de buurt dan weer weinig last van gewone (veel agressievere!) wespen schijnt te hebben… Want een hoornaar is een ware killer voor de gewone wesp. Maar ook voor bijen, en laten we die nu momenteel óók op de koffie hebben in Huisje Boslust…! Ze weten ons allemaal wel te vinden geloof ik. Maar die bijen willen we niet uitgemoord zien worden door van die akelig grote, luidruchtige hoornaars. Dus: wegwezen hornaarbeest!
Ik denk dat ze het snapte vandaag.

De bijen daarentegen, die mogen best komen logeren, buitenshuis. Ze zwermden zaterdagmiddag met heel veel rond onze badkamer en Dejan z’n werkkamer. We hadden alles openstaan dus hup, zo ineens zaten ze met een stel binnen en vlogen ze om me heen. Dejan heeft ze met veel geduld, een voor een de deur uit gezet. Die avond kwam er even een imker kijken. Hij dacht waarschijnlijk honingbijen (of, zoals wij later lazen, solitaire bijen die op honingbijen lijken). Die zitten nu allemaal in de spouwmuur en zijn begonnen aan individuele nestjes. Daar sluiten ze zich in op en produceren ze weer nieuwe solitaire bijen. En die vliegen dan volgende lente uit. Als het goed is, merken we met een paar dagen niks meer van hun aanwezigheid, en ze zijn nu al nauwelijks meer ergens te bekennen. Ze kunnen niet door spouwmuren knagen (zoals wespen wel kunnen) dus die zien we waarschijnlijk niet meer.
Als ik bij was, zou ik ook ons domein gekozen hebben als nestelplek, ha!

En ach, als we dan ‘s avonds nog even het verkoelende bos in duiken voor een kort rondje, en alleen op dat ene stukje al taferelen zoals hieronder meemaken, dan wegen al die muggen en hornaars niet op tegen het moois uit ‘ons sprookjesbos’! Ze waren aan het poedelen, slurpen en synchroon-schuren (allemaal tegelijk met de ruggetjes tegen bomen staan schuren), het was een geweldig gezicht, en geluid! Je zag gewoon dat ze het heerlijk vonden, dat ‘badderen’ na deze warme dag.

Pleegzorg
Iets anders nu. Er is een kans dat hier over een tijdje nog 2 pleegkids rondhangen, er is een aanvraag bij ons neergelegd voor 2 broertjes van 4 en 6 jaar uit Nijmegen. Zo bij de eerste indruk van wat er gevraagd wordt, denken wij dat we wel een goeie plek kunnen zijn voor deze meneertjes. Maar dat moeten we vooral in de praktijk ondervinden. Ik heb wel aangegeven dat ik nog een (neuro)hobbel voor de boeg heb, momenteel niet stabiel ben wat betreft mijn fysieke situatie, en pas na de behandeling echt kan gaan voor deze aanvraag. Wat ook prima is, begreep ik. Wij gaan gewoon rustig kennismaken, kijken of wij iets kunnen betekenen – en als dat zo is, in kleine porties het contact opbouwen. Maar eerst deze aanvraag gewoon stap voor stap bekijken. En uiteraard blijft Kleine Zus ook gewoon bij ons, en zal haar kamer van haar blijven, dat leggen we haar ook steeds uit. Zij is en blijft warm welkom.
Maargoed, wel leuk spannend weer…

Neurospook
Het wordt zo goed als zeker een her-operatie in Tilburg.
Woensdag waren Dejan en ik voor een second opinion in ETZ Tilburg bij dr. Beute, neurochirurg die van trigeminus neuralgie / aangezichtspijn inmiddels zijn specialiteit heeft gemaakt.

In Radboud werd mij als volgende stap (dus) de operatie geadviseerd met een elektrode in mijn hoofd, in elk geval was het advies om daar goed naar te kijken. Op zich had ik veel vertrouwen in Radboud en ik vind het advies ook logisch. Maar toch namen de twijfels over of een elektrode in m’n hoofd wel toe. En dus vroeg ik die second opinion in Tilburg, om te horen hoe deze arts naar mijn situatie keek.
De arts in Tilburg
was heel duidelijk in zijn advies: her-opereren. En dat advies volg ik nu simpelweg het liefst op, ook al vind ik ook dat best een lastig besluit. 

Soms denk ik ook: is het wel slim om weer in dat hoofd te laten rommelen en snijden? Deze arts zegt ook: ‘het is en blijft een hersenoperatie, maar wel de beste behandeling voor nu’. En 3 weken terug had ik een dag met aanvallen die zo niet te harden zijn, dat staat me nog heel goed bij en dan is de twijfel ook meteen weer weg. Momenteel is het juist rustig en ook dat is kenmerkend voor deze rare afwijking, het komt en gaat. Wat ik dan heel fijn vind van de werkwijze in Tilburg: als het spook rustig is op het moment dat ik aan de beurt ben voor operatie, kan ik gewoon aangeven dat ik uitstel wil. Zodra spook dan weer gaat klieren, ben ik alsnog snel aan de beurt en hoef ik niet lang te wachten. Dat is fijn want met een rustig spook ga je toch aarzelend de operatie in, lijkt me. Soms neemt zo’n ding weken, soms zelfs maanden (en heel, heel soms jaren) pauze.

Hij wil wel de scan die in Nijmegen is gemaakt nog goed bekijken en als er ‘geen enge dingen op te zien zijn’ (dat zijn zijn woorden) gaan we ervoor wat hem betreft. En wat mij betreft? Ik heb dus samen met Dejan besloten om op zijn advies in te gaan en sta nu op de lijst voor operatie. Over 2 weken is de pre-operatieve screening (klinkt gewichtig maar stelt niks voor gelukkig), daarna zal het denk ik zeker nog wel 3 maanden duren voordat ik geopereerd word. Wat ook goed is, want hoe meer tijd tussen vorige en nieuwe operatie, hoe beter denk ik. Hoe eng ik het ook vind, ik heb er ook weer (bescheiden) goeie hoop bij.
Alles nu weer stapje voor stapje, dat werkt nog steeds het beste voor mij, zowel met de pleegzorgontwikkelingen als met de operatie. En vooral ook goed de focus bij ons nieuwste boekje houden, dat bijna naar de drukker moet! Fijn werk dat mooi afleidt.

En verder
Beloof ik bij deze om morgen een rabarberrecept te plaatsen. Het is weer tijd ervoor, afgelopen weekend zag ik  ‘t in de winkel en hup, meteen gekocht en iets lekkers mee gemaakt. Ik ben dol op rabarber en het is een van de weinige groentes die maar korte tijd in het jaar te krijgen zijn, dat maakt het extra speciaal. Morgen meer.

Hieronder onze vriend Willem, die we lange tijd niet meer gezien hadden en met wie we gisteravond (en vanavond ook weer) een reünie hadden. Hij keek niet erg enthousiast toen ik hem op de foto zette, ha! Maar we waren uiteraard ver weg genoeg om hem niet al te zeer te storen, deze foto is met behoorlijk wat zoom genomen.

Een wandeling door het bos is na de warme dag sowieso erg fijn, maar als je dan poedelende zwijntjes en een Willem tegenkomt die ergens tussen het groen ligt, dan is het gewoon een cadeau.
‘Oh oh, wat een mazzel dat we hier wonen’, zeggen meneer en mevrouw Boslust dan maar weer eens tegen elkaar.
Slaap lekker deze zomernacht (en hou ze buiten die muggen!).

Tot gauw.