Maandag 20 november 2017

Jahoor, ik heb weer ‘t een en ander om over te kleppen. Plus een paar recepten. 
Dus je hebt er nog wat aan ook… 😉 
Gisteren was er in het huisje een bescheiden boekenfeestje. Met z’n zessen. Vier meiden, Dejan en ik. Eerst maakte ik met Vriendinnetje Annelies en haar vriendin en goeie bekende van mij – Mouis (en onze Dirk niet te vergeten!) – een herfstwandeling. En daarna kwamen ook Marianne en Janneke en zijn we in ‘t huisje gaan zitten. Met een pannetje gluhwein op de houtkachel (zo fijn man!), kaarsen aan en de boekjes binnen handbereik was het hartstikke knus in het huisje. Er stonden wat lekkere dingetjes op tafel zoals zelfgebakken gingerbread cookies.
Winterboekje met winterkoekjes (foto boven). 😊
Een link naar het recept voor die winterkoekjes vind je in mijn vorige blogbericht. De achtergrond afbeelding op mijn blog is trouwens een door Dejan gemaakte afbeelding van ons winterboekje (voorkant). Wel wat opgeblazen en daardoor wat korreliger en vager, maar ik vind ‘m fijn. Sinterklaassfeer!
Anyway. Gisteren werd het dus alsnog feestelijk boekje bladeren.

Ik heb trouwens de nogal lompe stellingkast vervangen voor een best guitige keukentrolley van Ikea. En daarmee het huisje nog iets verder opgepimpt. Andere lamp boven de tafel, ook dat. Kleiner formaat, dus meer kans om tijdens het eten iemands gezicht ook te zien 😉

Wat lag er op het bordje?
Hij is weer terug: de ‘rubriek’ menu-inspiratie. Ik zie vrienden regelmatig in de keuken op ons weekrooster en -menu kijken onder het motto ‘Even menu inspiratie opdoen’. Dus ik dacht: waarom ook niet op mijn blog? Ik doe het niet elke dag hoor (het is ook lang niet altijd inspirerend genoeg om te delen, alhoewel wij vinden dat we elke dag lekker en gezellig eten) maar een paar keer per week probeer ik het vanaf nu wel bij te houden.
Dit lag er vandaag op ’t bordje: een hap uit de römertopf.
Ken je ‘m nog uit de jaren 70? Die kleischaal – de römertopf – waarin je dan van alles propt dat je lekker vindt, dat duw je in de oven en een uur later heb je een lekker maal. Simple as that. Door het aardewerk krijgt je ovenschotel een speciale smaak, hier zijn we er dol op. Je kunt van alles in de schaal doen, en je kunt het zo vet of mager en zo ‘nattig’ of droog houden als je zelf wil.
Wij deden vandaag in stukken gesneden pastinaak, wortel, rode ui, aardappel en haricots verts in de römertopf. Je stopt de schaal eerst in een koud waterbad, ± 15 minuten. Het aardewerk slurpt dan wat van het vocht op en dat komt weer vrij in de oven, waardoor het eten gaar stooft. Terwijl je römertopf een badje krijgt, kan jij in de tussentijd mooi je groente snijden. Hou het allemaal gerust wat grover, dan blijft er een beetje bite over na een uur stoven. Meng de groente desgewenst met wat zout en peper, en bijv. olijfolie of een takje tijm als je wilt. Deksel erop en: stoven maar! Je hoeft de oven niet voor te verwarmen, de schaal gaat in een koude oven die je op de hoogste stand zet. Een uur later is alles gaar. En dat ruikt heerlijk!
Wij vinden ‘t lekker om het maaltje te serveren met cottage cheese en fijngesneden koriander erdoor. Een likje mierikswortelpasta erbij op je bord is ook heerlijk. Leg er dan een stuk brood naast: dat helpt als je teveel mierikswortel hebt genomen, en het te scherp is. Meestal trekt dat, net als bij wasabi, diep je neus in. Even met je neus boven een stuk brood, diep inademen en de heftigste scherpte is weg!
Hier het maal van vanavond.

Nog iets lekkers!  
Ik heb nog een recept voor je. Pastinaakcake uit ons kerstboekje van vorig jaar (dat boekje stuurden we als kerstkaart rond). We hadden na ons maaltje vanavond nog pastinaak over en daar bakte ik deze wintercake mee. Het lijkt een beetje op worteltaart / carrot cake. Hij is best ‘apart’ maar wij vinden ‘m lekker in elk geval. Met winterse smaakjes als kruidnagel, kaneel, kardemom en gember en een glazuur van ahornsiroop (ik gebruikte agavesiroop omdat die iets minder ongezond is) en poedersuiker. Ik verving ook de helft van de basterdsuiker voor kokosbloesemsuiker. Het recept zie je hieronder. Het was grappig om vanavond te bakken uit ons eigen boekje.
Hier werd ik blij van…
• er was gisteren bij Podium Witteman een fluitiste die op een ‘doodgewone’ blokfluit (zo’n kleine) adembenemend mooi speelde. Zo snel als zij kon schakelen met de vingers (en adem); wonderlijk. Ze speelde muziek van Vivaldi en ik heb ademloos zitten luisteren. Zo’n moment – mogen meegenieten van een joekel van een talent dat iemand bezit – maakt me happy. Ze heet Lucie Horsch.
• Elk jaar in wintertijd komt het terug en word ik er blij van: naar de buurtwinkel of het dorp lopen langs de huizen en dan haardvuurtjes ruiken. Vooral in onze eigen wijk hangt nu elke avond wel ergens de geur van open haard. Ik liep rond etenstijd naar de Spar door een gordijn van haardvuurtjes, stamppotjes, spekjes: wintertijd! Bij ons hangt nog de geur van gluhwein. Die maakte ik van ’t weekend en dan laat ik altijd de sinaasappels met kaneelstokjes en kruidnagels nog even liggen op een schoteltje, voordat ik ze weggooi. Het ruikt zo lekker!
• Ik ben bezig met het voorbereiden van de avondjes voor komende tijd in het huisje, en dat is fijn om te doen. Al zit er ook wel wat onzekerheid bij merk ik: ‘gaat het neurospook dingen verpesten? Hopelijk hoef ik niet weer af te zeggen…’. Het maakt me een tikkeltje wiebelig maar ik probeer alles gewoon te plannen en er toch maar onbezorgd blij van te worden. Waar nodig, waarschuw ik vooraf dat het zou kunnen gebeuren dat ik moet cancelen. Maar ik ga toch steeds maar uit van niet, dan belemmert het me niet meer dan nodig. Voelt het beste zo.
Het neurospook is trouwens wel weer rustiger, goddank. Behalve vanavond heel kort, maar dat lokte ik zelf uit toen ik tijdens het eten teveel mierikswortel op mijn vork nam. De scherpte trok door naar boven en veroorzaakte even fikse kortsluiting maar dat was snel ‘verholpen’. Heb ‘m daarna niet meer gevoeld gelukkig.
• Oh, en waar ik ook zo blij van werd (en word, en zal worden): ons plan om een papieren mini magazine te gaan maken dat 2 of 4 keer per jaar gedrukt wordt, en waar mensen een abonnement op kunnen nemen. Het enige dat ze betalen zijn de verzendkosten. Of niks, als ze het zelf komen ophalen. Dat worden net als ons kerstboekje dunnere boekjes, meer schriftjes eigenlijk. Daarom gaan ze ook ‘lenteschriftje’, ‘zomerschriftje’, herfstschriftje’ en ‘winterschriftje’ heten. We werden allebei a la minute blij van dat idee! Onze echte boekjes blijven we ook maken maar op een iets lager tempo: ongeveer om de 1,5 a 2 jaar. Even het patroon van de jaarlijkse boekjes doorbreken na 7 jaar, en onszelf nieuwe uitdagingen geven. Wat we vooral fijn vinden: dat we dan vaker mogen ‘knallen’, zij het wat kleiner. Dat is tenminste nu het plan, we willen tot in het nieuwe jaar wachten met de knoop doorhakken, vinden we het dan nog steeds zo’n fijn plannetje dan mogen we aan de bak. Dan gaat er als eerste een lenteschriftje komen. Zo’n zin in dit project, wij allebei!
Ik ga dutten. Wens je een rustige nacht als je dit vanavond nog leest.
Tot gauw.