Maandag 2 juli 2018

Zo hé, wat een zomertje!
(maar komkommertijd is het bepaald niet hier…)

We werken aan wat kleine opdrachten, ik ben bezig met ons volgende boekje, woensdag mag ik weer koken voor ‘t huisje (de laatste voor de zomerstop), in het weekend mogen we weer even op mini vakantie en we genieten van ‘s avonds laat een drankje in onze tuin en de zachte zomernachten.


Waar we trouwens stukken minder van genoten, was het afschuwelijke geluid van vechtende steenmarters in onze voortuin. Dat gaf me toch een kabaal om 2 uur ‘s nachts! Onze kippetjes zitten extra goed afgesloten in hun nachthok nu: we vertrouwen die enge marters voor geen meter. Het zijn wel mooie beestjes trouwens maar ook zeer gewelddadige moordenaars en ze kunnen daarnaast vette overlast geven. We houden ons huis goed in de gaten en hebben nu de buitenlamp van de eetkeet ‘s nachts aan, ze schijnen een hekel aan licht te hebben. Hopelijk komen ze niet dichterbij dan onze voortuin.

Goed voer
Verder ben ik momenteel op een dieet met een overvloed aan groente en fruit. Ik eet gewoon alles, ook dingen met suiker (maar wel weinig suiker), dus geen calorieën dieet ofzo, maar wel een menu met allerlei dingen die je bloeddruk omlaag brengen. Ik was vorige week bij een diëtist, omdat ik door de combi reuma en hoge bloeddruk nu officieel val onder de groep ‘risico hart- en vaatziekten’. Huisarts zei: eigenlijk moet je als je reuma hebt, 15 jaar bovenop je leeftijd tellen wat betreft fysieke kwetsbaarheid. Met andere woorden: ik ben een oud wijf. ‘Zo zie je er bepaald niet uit anders’ was dan weer een compliment van een buur, toen ik dat vertelde, ha!

Maar los van complimentjes: ik ben echt goed de klos met mijn lijf, had nooit gedacht dat dit mij zou overkomen allemaal en wil die bloeddruk kostte wat kost omlaag hebben. Ik mocht dus naar een diëtist om te kijken of we mijn bloeddruk (en bijbehorende problemen) met voeding kunnen beïnvloeden, zonder teveel medicatie. Ik heb wel plastabletten en die doen volgens mij ook wat maar dat is nog vrij milde medicatie. Kom niet met zwaarder geschut aanzetten want dat wordt geweigerd door dat lastige lijf van mij. Of zoals de diëtist zegt: ‘Jij hebt gewoon een natuurlijke antenne voor alles dat niet goed voor je is’.

De diëtist was niet zo bezorgd over mijn gewicht (ik wel 😉 maar het zakt goed en gestaag naar beneden ) en ze vindt onze eetstijl in het algemeen best goed. Wel moet ik rigoureus kappen met mijn cola-verslaving – of meer: kappen met zoetstoffen zoals aspartaam. Ik ben verslaafd aan de cola light en doe daarnaast ook nog Cereal hagelslag op brood, neem (nam!) Cereal chocola en steevast zoetjes in de latte macchiato. Alles bij elkaar bleek dat ik een giga hoeveelheid aspartaam binnen kreeg zonder me daarvan bewust te zijn. De diëtiste (die heel helpend is) drukte me op het hart om gewoon helemaal te stoppen met zoetstof. Ik spoelde dus mijn laatste restje cola light in het bijzijn van manlief door de gootsteen. Die cola mocht ik de laatste jaren alleen in het weekend van mezelf, maar het weekend begon steeds eerder en eindigde steeds later. Cola was de baas, niet ik. Weg ermee. De zoetjes gingen in de kliko en de Cereal chocola en hagelslag idem dito. En nu snoep ik af en toe een blokje hele pure choco met gewoon suiker (de choco van Tony, what else…). En verder bakken met fruit, kersen vooral, mijn favoriete fruitsoort. Ik neem een paar nootjes, heel veel groenvoer en: vette vis. Een paar keer per week. Lustte ik niet. Maar als je toegang hebt tot lekkerder dingen, kun je van alles wel een punt maken: ‘dat lust ik niet’. Maar ik moest dus aan de vette vis van de diëtiste en ze heeft me daarin ook zonder moeite kunnen overtuigen. Ze is net iets ouder dan ik, dus ik heb eerbied.

En serieus: ik ben geschrokken van hoeveel gesjoemel ik in mijn eetgewoontes had. Dingen die gewoon hartstikke slecht zijn. Zoals die ‘zoetstof-vergiftiging’. En tekorten aan omega 3, ook dat. We hebben een goeie kwaliteit visoliecapsules in huis, om in te nemen. Maar de eerste de beste keer dat ik die nam, had ik een dag lang buikpijn en maagpijn. “Je bent niet alleen gevoelig voor medicatie maar ook voor supplementen” zei de diëtiste. Dus ik ben gewoon vette vis gaan eten. En ik ben dus gezond gaan eten. Samen met Dejan. Niet meer ‘in de buurt van gezond’ maar ècht gezond. En ik ben nu heel blij met al mijn kookervaring en kookliefde, want ik moet zeggen dat ik er best iets lekkers van brouw, tot nu toe. “Het was al niet slecht, maar nu wordt het ‘t echte goeie werk” concludeerde de diëtiste. Ze adviseerde om bij de huisarts te vragen of ik mogelijk ook een vitamine K tekort heb, en dan moet daar iets aan gedaan worden. Ik slik nu ook extra vitamine D op haar advies. Dat heb ik op recept van de reumatoloog en die neem ik nu twee keer per dag.

Ik hoop enorm dat ik de boel onder controle krijg met veel gezond spul en vooral zo weinig mogelijk reumamedicatie ook. De reuma is redelijk rustig gelukkig, en medicatie is DE manier om je hart en bloedvaten om zeep te helpen, wordt me steeds meer duidelijk. Maar dus ook die andere slechte dingen…

Als je net als ik een vette-vis-hater bent (of denkt te zijn), mag ik je dan een tip geven: neem wilde rauwe zalm. Gaar die even in een marinade van olijfolie en citroensap en je hebt een heerlijk vet visje! Ik was stomverbaasd dat dat zo lekker kan zijn, normaal heb ik toch altijd wel moeite met zalm, zeker rauw. Gerookt gaat dan nog wel. Maar deze wilde rauwe (van de natuurwinkel) is echt mals en zacht van smaak. Ik bakte het huidje even apart in wat olijfolie, en combineerde de zalm meet een salade van zeekraal en radijskiemen. Wilde zalm, gegaard in citroen. Tip van tante Boslust met de hoge bloeddruk.
Hieronder zie je ‘oud en nieuw’: cola d’r uit, vette vis erin.

Effe weg
Komend weekend gaan we dus weer even op vakantie. Dit keer trekken we naar mijn geboortegrond, naar Groesbeek en omgeving. We gaan op de Vespa en we logeren volgens mij op een super plek in de heuvels (een appartementje van ‘Slaperij De Vierde Boan’). Ziet er fijn uit en het contact met de eigenaar (die deze foto gemaakt heeft) was ook meteen leuk. We hebben weer oppas in huis, dit keer komt Jolande, mijn lieve juf van de basisschool in Nijmegen bij ons in huis logeren. Dat vind ik nou zo leuk! Dat de juf die zoveel inspiratie heeft meegegeven voor de rest van je leven, en die je via facebook hebt teruggevonden, dan zo nu en dan bij je komt eten, in het huisje een kerstverhaal voorleest en dus lekker in je huis komt oppassen. Uniek toch?! Dan is poes Jasper niet zo alleen en zijn de kippetjes ook een beetje bewaakt. Jolande heeft zelf een boerderij in Spanje en ook kippen, dus hoeveel beter willen de dametjes het hebben?! En fijn om haar weer te zien, het voelt steeds heel vertrouwd, als toen.
Dit is het plekje waar wij komend weekend vakantie vieren. We verheugen ons er enorm op. En ook op de Vespa tocht er naartoe.

Pleegzorg
Waar we vorige week nog aankeken tegen een nieuwe match erbij (naast de zorg voor Kleine Zus) met 2 broertjes en dan dus weekendpleegzorg zouden zijn voor in totaal 3 pleegkoters, zijn we nu ineens ‘pleegkinderloos’.

Rond het gezin van de 2 broertjes die hier morgen zouden komen kennismaken, heeft zich een trieste gebeurtenis voltrokken dat hun leven op de kop zet en waardoor weekendpleegzorg op dit moment niet meer aan de orde is. Het is heel droevig voor zowel de kindjes als hun moeder. Ik kan niet inhoudelijk schrijven wat er gebeurd is maar het raakte ons wel. Ik dacht de hele dag: hoe moet het nu zijn voor die mannetjes en haar?

Je weet als je aan een nieuwe match begint: die kinderen krijgen niet voor niks pleegzorg, er spelen vaak allerlei dingen waardoor er ondersteuning nodig is. Soms kan er dan ineens een bom ontploffen of worden er ingrijpende acties ondernomen die dan de context van zo’n pleegzorg-aanvraag weer helemaal veranderen. En dus gaan wij morgen niet kennismaken en hopen we vanuit ons hart alleen maar dat het goedkomt daar.

Kleine Zus dan.
Zij bleek afgelopen weekend voor het laatst bij ons te zijn, tot onze grote verbazing (en ook tot verbijstering van onze pleegzorgwerker). Van ‘de kant van Kleine Zus’ gaat het namelijk stoppen. De redenen, daar kan ik niet over uitweiden omdat ik dat te privacygevoelig vind voor haar. Maar in elk geval waren onze pleegzorgwerker en wij flabbergasted, we hadden die move niet zien aankomen. En we denken dat Kleine Zus hierin aan het kortste eind trekt, maar dan zeg ik al bijna weer teveel. Onze pleegzorgwerker is eigenlijk best wel boos om hoe dit nu gaat, ze vindt het ook heel onverdiend richting ons omdat wij steeds zoveel gegeven hebben. We spraken laatst nog uitgebreid met haar over een commitment als je weekendpleegzorg bent en dat het zo anders is dan logeren, het is simpelweg hard werken en best veel incasseren, je geeft iets wezenlijks mee aan zo’n kind. Dat ging allemaal zo goed, en dan ineens wordt de stekker eruit getrokken. We werden nog wel bedankt door moeder ‘voor onze liefde en zorgen al die tijd’.

Het was een vrijwillige plaatsing dus wij kunnen (en willen ook) niet gaan zeggen: ‘hoho, dit kan niet zomaar stoppen’.

Onze pleegzorgwerker heeft ons vandaag veel moed ingepraat per telefoon, op het hart gedrukt dat wij alles hebben gegeven, dat we een droomplek waren voor Kleine Zus en dat we deze bizarre wending niet konden voorkomen. Ook zij als pleegzorgwerker (die het gezin goed kent) zag dit totaal niet aankomen. Ze komt binnenkort nog even onze kant op zodat we er nog even rustig voor kunnen zitten. Dat geeft veel support.

Wij moeten dus weer loslaten nu. En dat kunnen we. We zijn trots op onze veerkracht op dat vlak – we kunnen de deur openzetten als een kind het nodig heeft en een kind ook weer laten gaan als dat moet. Dejan en ik kunnen hier samen heel goed mee omgaan, zijn ook op dat vlak een stevig team. We delen onze frustraties eerlijk (‘Ik heb haar naambordje van de kamerdeur gehaald hoor, dat moest ik gewoon even doen’ zei Dejan en ik heb in mijn frustraties ook een soortgelijke actie gedaan ☺).

Na de aardschok, en nadat even flink tegen elkaar aan konden praten over hoe verdwaasd we zijn, kunnen het vervolgens ook weer relativeren. Wij vinden het leven zonder kinderen helemaal goed, hebben ruimte in hart en huis over maar geen verlangen naar eigen kinderen en willen veel ruimte voor onze projecten en onze liefde. Dus is pleegzorg geen opvulling voor een leegte (zoals het bij sommige full time pleegouders wel soms het geval is, wat ik ook snap). Ik benijd vriendinnen ook nooit als ze over hun kids praten, vind het leuk voor hen maar wil het zelf anders. En dus is de situatie die we nu dan ineens hebben, geen ‘pijnlijke stilte’. Toen Ela afscheid nam en we een tijdperk van 5 jaar en intensief zorgen voor haar afsloten, had ik het wel moeilijk met dat afscheid. Maar daarna leerden we in hoog tempo het ‘spel van omarmen en loslaten’ dat pleegzorg ook is.

Alleen: als het zo totaal onverwachts komt, geeft het wel een jetlag gevoel. Je staat in een zorgstand. Ook als zo’n pleegkind dan weer naar huis is, gaat de knop nooit helemaal uit maar meer in stand-by. En nu is zelfs stand-by dus ineens niet meer nodig, zonder dat we onszelf daarop konden instellen. Maarja, de pleegzorgdoelgroep is niet altijd de subtielste 😉

Wij maken de omschakeling dus maar weer, en hopen dat Kleine Zus in dat jaar bij ons toch iets heeft meegekregen waar ze diep van binnen of op de langere termijn iets mee kan. Dat zou fijn zijn. En wij gaan weer verder. Als ons plekje nodig is, dan staat de deur gewoon weer open. Oh oh… Overigens heb ik wel gezegd: als er nog een nieuwe match komt is het leuk maar als die er komend jaar niet komt (we gaan kritischer worden bij welke aanvragen wij kunnen aansluiten), dan wil ik volgend jaar als ik 50 word wel echt een grens trekken. Is er een match, dan gaan we er weer voor met alles dat we in huis hebben (op halve kracht werkt niet bij pleegzorg) maar is er geen match, dan gaan we ons afmelden.

En dan wordt de kinderkamer een inspirerende werkkamer voor mij, waarvoor ik dan mooie nieuwe spulletjes aanschaf. Dejan heeft een werkkamer, ik niet en dat geeft niet maar zou ergens wel fijn zijn. En dan wordt mijn kookproject ‘het nieuwe pleegkind’, ha! Dan ga ik dat wekelijks doen (er komen elke eetavond nieuwe gasten bij, het gaat als een trein), dan duik ik elke dag in mijn werkkamer om te puzzelen op menu’s (en te werken aan onze boekjes) en is mijn ambitie zelfs om heel misschien mijn tokootje in te schrijven bij de KvK. Maar dat is dan, Dejan en ik hebben allebei nog steeds helemaal de intentie om een fijne pleegzorgplek te zijn en bieden, en we zien wel of er van een van de twee instellingen waar we onder vallen (en steeds weer door gemotiveerd worden om niet op te geven) nog een aanvraag komt. Ze hebben tot eind lente 2019 de tijd, ha!

Ik voeg mij bij mijn lieve mannen (Dirk slaapt ook boven) en wens je een rustige zomernacht (als je dit nog leest).
Foto bovenaan: wilde zomerbloemetjes in Doesburg, tegen een muur van een huis. Ik was met Martine in Doesburg en we kwamen deze tegen. Ze stonden daar heel mooi te zijn.
Tot gauw.