Maandag 18 juni 2018

Op kamelenbezoek in Arnhem, slim vooruitdenken en een karretje voor onze Dirk.

De foto hierboven, een berenklauw, is van afgelopen vrijdag in Arnhem waar we heel wat kilometers gemaakt hebben voor ons kamelenbezoekje. We wilden de kamelen die we vanuit de trein vaak spotten wel eens van dichterbij zien, hebben op Google Maps uitgezocht waar ze staan en zijn daar vanaf station Arnhem naartoe gelopen. En dan zie je uiteindelijk niet alleen kamelen (met baby!) maar ook een totaal onbekend deel van Arnhem, grenzend aan Oosterbeek. Een dorpje in een stad. Het voelde weer als een plek ergens in België, of Duitsland ofzo. Niet Nederlands in elk geval. Dan ben ik dus blij he. Misschien komt het doordat ik opgroeide tussen de heuveltjes en er wordt mij bovendien ook regelmatig gezegd dat ik er on-Hollands uitzie (van de week bij de kapper ook weer) dus wie weet, speelt dat ook nog mee 😉  In elk geval was ons tripje Arnhem een heuse ienie-mini-vakantie.

We aten in Arnhem bij Cantina aan de Rijnkade, Mexicaans streetfood. Klinkt spannender dan het smaakte. Het zag er allemaal leuk uit, al vind ik die terrassen aan de Rijnkade wel hard achteruitgaan… Veel zooi op de grond daar waaronder glas, en dan zeggen ze dat je hondje van harte welkom is… Maargoed, de sfeer is leuk en het smaakte prima maar niet zo rijk als we gewend waren van een paar jaar terug.
Wij zijn dol op koken, ook Mexicaans. Ik had een ex die kookte in een vrij authentiek Mexicaans restaurant in Amersfoort en ik at daar vaak. Sindsdien maak ik het thuis ook graag. Dejan en ik maken er dan een feestmaaltje van en vrijdag kregen we enorm veel zin om deze week zelf weer wat lekkers te maken. Dus staat ie op het weekmenu: Mexicaanse hap.
Dit was het eten bij Cantina, vrijdag (o.a. salade met gebakken inktvisjes). Wat ik leuk vond was de relaxte manier waarop het eten gepresenteerd werd en het leuke flesje water dat we erbij kregen. Ik bestelde Spa Rood en kreeg een grappig flesje, dat mijn husband dan voor mij inschenkt want zo is ie. Ook al zo niet-Hollands, ha!

Anyway. We dronken halverwege de weg terug van kamelen naar Rijnkade (een behoorlijke wandeling) nog een biertje op het terras van NH hotel, met zicht op de Rijn en de stad, ook dat gaf vakantiegevoel. En dan de kamelen: zo grappig! Zo lelijk ook, maar daardoor grappig. En het kleintje was cute. Ze stonden niet heel dichtbij maar in elk geval was onze missie geslaagd: die eigenwijze leuke monsters een bezoekje brengen.

En dan komen we ‘s avonds terug in ons dorp, en hebben we elke keer weer zo’n aangenaam gevoel; het is gewoon een fijn dorp om in thuis te komen. Maar het was ook een feestje om zo even een middag en avond op pad te zijn.

Boekjes en Huisje
Onze boekjes landen inmiddels op steeds meer deurmatten. We verzenden ze voortaan via Sandd, dat is stukken goedkoper dan met Post.nl. Anders zouden we niet een abonnementje van 4 boekjes kunnen aanbieden voor 12,50 inclusief verzenden. Maar dat Sandd goedkoper is, merk je wel aan de voorwaarden. Ze leveren post maar 2 keer per week en je moet je post brengen naar een ophaalpunt, in ons geval een paar dorpen verderop. Maar ze druppelen binnen her en der en dat is mooi.

We hebben in onze agenda voor volgende maand twee keer een week geblokkeerd om aan het volgende boekje te werken (komt in het najaar), omdat we niet weten wanneer mijn neuro-operatie is en we dus alles al drukklaar willen hebben voordat ik geopereerd word. Neurospook is deze week weer redelijk rustig by the way, op een paar kleine momenten na. Dan kan ik het stiekem niet laten om toch een beetje te hopen. We’ll see. Soms steekt ie me ineens gemeen vanuit het niets en denk ik weer ‘niet weg dus’. Maar als ie blijft zoals nu, stel ik de operatie wel uit als ze zouden bellen. Dan nog is nu vooruitwerken aan het volgende boekje geen slecht plan.

En ik ben verder ook weer recepten aan het verzamelen voor mijn kookproject nieuwe seizoen. De laatste twee bijeenkomsten komen eraan; een avondje in de keet en een ontbijtje in de keet. Wel een rijk ontbijt. Eens kijken of daar ook animo voor is. Tot nu toe niet, het avondje (ik maak een tapasmaaltje van 5 gerechtjes) zat binnen een paar uur proppievol geboekt (er gaat zelfs 1 persoon extra aanschuiven) maar voor het ontbijt heb ik nog geen aanmeldingen. Wie weet komt dat nog, en anders niet. Dan weet ik dat ook weer.

Onze Dirk
Dirk is een jonge hond. Althans, in zijn overkomen en zijn levenslust. Gisteravond op een tuinfeest bij Marja en Kees stal meneertje weer diverse harten. Maar Dirk wordt wel ouder en dat merken we vooral bij lange stukken lopen. Dat wordt ‘m soms teveel, zoals in Arnhem. Maar we willen hem niet alleen thuis laten als wij gezellig op pad gaan of een lange boswandeling maken. Hij wil helemaal niet alleen zijn, hij wil bij ons zijn. En wij willen hem bij ons hebben.

Hij is vrijwel overal welkom, verhaart niet, is rustig en lief en je kan hem er gewoon prima bij hebben. Een restaurant-eigenaar zei een keer ‘Ik heb veel liever zo’n leuk en rustig beestje in mijn tent dan een stel zeikende, verwende kids’. Dus Dirk mag mee. Alleen: we moeten iets bedenken waarmee we hem genoeg rust kunnen geven als dat nodig is. Zodat hij niet over z’n grenzen hoeft te gaan. Dan kun je tegenwoordig kiezen uit een heel scala aan hondenbuggy’s, allemaal even sullig. Ik ga echt niet achter een honden-kinderwagen lopen. Ik vind het ook zielig voor je hond, zo hoog boven de grond zitten en zo opgesloten. Maar ik vind het er vooral debiel uitzien.

Wij zijn echt wel tuttels met onze hond, het is ook zo’n lekkere guitige aaibare doerak, maar ik zal ‘m niet in kleren stoppen en ook niet in een (honden)wandelwagen. Een stoer karretje, dat is wat we zochten. We vonden een mini bolderkar die lekker open is met een lage voorkant waardoor meneertje alles goed kan zien. Een stevig ding van goeie kwaliteit (best prijzig als je hem nieuw koopt), dikke banden voor in het bos en inklapbaar. Loop je niet voor lul mee (vinden wij dan) en Dirk kan overal mee naartoe, ook op lange wandelingen. We vonden een leuke deal op Marktplaats en als het goed is, komt dat karretje (de Puky heet ie) deze week onze kant op.

Eerst wilden we het onderstel van een wandelwagen die we op zolder hebben staan gebruiken, en daar dan een laag bij de grond karretje van fabriceren, en dat weer leuk versieren met vlaggetjes enzo. Zoiets als hieronder. Maar dat is niet haalbaar. Het ‘Puky karretje’ is een goed alternatief. Ik hoop dat Dirk dat ook vind…
En nu: hond uitlaten en naar bed!
Tot gauw.