Donderdag 8 maart 2018

De voorbije dagen.

Maandag
reden Annelies en ik naar Wageningen voor een echo van Jasper z’n katten-hartje. Daar bleek dat hij gelukkig een gezond hart heeft. Dat was dan opnieuw een opluchting. De dierenarts vraagt zich wel af wat het dan wel geweest is. Misschien toch een longontsteking die op z’n retour is. Met Jasper gaat het inmiddels wel weer prima, al moet er nog wel een beetje meer duidelijk worden wat er dan aan de hand was en is.

Hij moest trouwens 6 uur van tevoren nuchter zijn maandag. Maar ik zag hem thuis steeds beroerder worden van die lege maag. Dus we konden voor vertrek naar Wageningen nog een prikje halen tegen de misselijkheid (en stiekem mocht Jasper ook een paar brokjes snoepen maar die kotste hij meteen uit, zo misselijk was ie).
We hadden alleen weinig tijd om die prik nog te doen want we stonden min of meer al op het punt om naar Wageningen te gaan. Dus het was hup, kat in ‘t bakkie – snel in de auto – sjezen naar de dierenarts – daar snel naar binnen (Jochem stond al klaar met de prik), poes hoefde niet eens uit z’n bakkie – klepje open, prikje erin, klep weer dicht – snel de auto in, zoeffffff naar Wageningen.

Ik heb Annelies getrakteerd op een etentje maandag, want wat een hulp is zij geweest zeg! Omdat Annelies al van Amersfoort naar Dieren moest rijden (en terug) en dan ook nog van Dieren naar Wageningen en terug, gingen we eten in Doesburg. ‘Lekker dichtbij’ zei ik nog. Dat pakte dan weer heel anders uit, toen we na het (heerlijke!) eten in het Arsenaal terug naar Dieren wilden rijden was er een heftig ongeluk gebeurd voor ons op de weg (vlak na de brug bij Doesburg). Er rukten veel hulpdiensten uit en na een tijd wachten op die brug werden we allemaal geadviseerd om te keren, en via Westervoort naar Dieren te gaan. Klonk easy peasy zoals die agent het zei…

Maar wij verdwaalden natuurlijk 😉 We hebben de buitenwijken van Doesburg gehad, Westervoort bij night uitgebreid gezien, daarna rondgezworven bij Lathum en Giesbeek, om vervolgens langs de unheimische industrieterreinen van Arnhem uiteindelijk via een afslag waarbij we volgens mij ook nog een stukje fietspad hebben meegenomen, in Velp terecht te komen. ‘Hoera, bekend terrein, een dorp in onze gemeente’. Daarna was naar huis rijden een peuleschil.
Ik ken Arnhem inmiddels best goed, maar niet per auto in het donker en zeker niet komend vanaf Westervoort via het industriegebied. En nee, Annelies had geen tomtom bij zich en ikzelf wist niet hoe ik Google Maps op mijn telefoon moest gebruiken (in dit geval). Stelletje sufmutsen, ha! We hebben er anderhalf uur over gedaan van Doesburg naar Dieren 😳 (normaal: 10 minuten).
Maarja, wij waren ongedeerd en daar bij die brug bij Doesburg trof sommige mensen een heel ander lot. Toen we veel later vlakbij Dieren reden, zagen we nog steeds zwaailichten in de verte, ze bleken urenlang bezig te zijn geweest met sporenonderzoek lazen we achteraf. Het zal je dierbare maar zijn…

Een beetje moe waren we, maar het bleef toch relaxt die hele ‘reis’ (Annelies en ik zijn allebei wel blijmoedig aangelegd geloof ik). En we hebben intussen ook nog zitten brainstormen over wat ik met mijn kookproject en huisje zal gaan doen nu ik meer tijd heb en er meer uit wil halen. Naast een eetplekje waar ik voorlopig elke 3 weken maaltjes op tafel zet en over een tijdje hopelijk nog vaker (en het plan om er op termijn ook een knutsel-inspiratiekeet van te maken) kwamen we ook op het idee om er een niet-commercieel ‘verjaardagsplekje’ van te maken. Voor wie geen zin heeft in een feest geven, of te gaan kringhangen met familie enzo, maar wel zin heeft om het knus en klein (maar fijn!) te vieren. Gewoon 2 uurtjes lekker kleppen met je dierbaarste gasten, met een heerlijke feesttaart en bloemetjes op tafel, kaarsjes aan en het huisje versierd (daarbij wil ik ook zelf versiering maken en die aanpassen aan de jarige van dat moment) en dat alles desgewenst voor of na een heerlijke wandeling bij ons in het grootste (en volgens Nederlanders ook mooiste) bosgebied van ‘t land.

Ik krijg wel soms vragen voor een uitgebreide lunch / high tea enzo, maar ik wil het simpel houden. Eenvoudig maar wel van een goed niveau. Dat je bijvoorbeeld kan kiezen uit taarten die je zelf thuis niet zo snel zal maken. Ik ga 17 maart in Arnhem een bakworkshop volgen bij de ‘Bakbar’ (zie foto onderaan). Citroen merenguetaart is het thema van die dag. En als het bevalt, wil ik er nog wat bakworkshops achteraan gaan volgen. Zodat ik lekkere en mooie taarten kan bakken voor jarige Jetten (of joppen natuurlijk) die in het huisje willen komen koffie- of theeleuten. Ze betalen dan alleen de onkosten plus een heel klein beetje extra zodat ik dat in een potje kan stoppen voor ‘t huisje.

Anyway, wat een stuk omrijden en verdwalen al niet kan opleveren. Ik hoop alleen zo enorm dat de slachtoffers van het ongeluk maandagavond er zo goed mogelijk vanaf zullen komen…

Hieronder de bakwinkel waar ik volgende week mijn eerste workshop ga volgen.

Dinsdag
kwam een vriendin koffiedrinken, gezellig! En ik heb het mentorschap dinsdag helemaal overgedragen aan de nieuwe mentor. Die gaat het weer anders aanpakken dan ik en dat is ook goed voor Jan. Overigens gaf hij aan dat voor een andere client van hem, personeel zelfs over het aantal suikerklontjes dat zijn client in de koffie mag, met hem als mentor moesten overleggen. Dus ik betwijfel of het personeel van Jan het met de nieuwe mentor makkelijker krijgt dan met mij, lastpak. Geeft niet, laat ze maar hun best doen.

Woensdag
hebben we weer wat zaken uit ons ‘opruimplan’ aangepakt en kunnen afvinken op de lijst. Elke lade of plank die nu weer enigszins georganiseerd is, waar we vooral de dingen in kunnen terugvinden, is een feest… 😉

Vandaag
Vanmorgen was er een zorgplanbespreking over Jan en op dat tijdstip zat ik heerlijk aan een ontbijtje. Ik voelde me bevrijd, als ik heel eerlijk ben. Dat geeft aan dat het ook echt wel genoeg / volbracht is wat betreft mijn aandeel.
We hadden vanmorgen wel een gesprek met de pleegzorgwerker van de instelling waar wij al langer in het bestand staan (en momenteel geen pleegzorg van hebben, Kleine Zus komt via de andere instelling waar wij bij zijn aangesloten). We hadden dat gesprek vanmorgen om weer even af te stemmen met wat bij hen de vraag is momenteel en of ons aanbod daar nog bij aansluit. We hebben ons aanbod een beetje aangepast, waardoor het voor hen een bruikbaar aanbod wordt weer (de vragen zijn veranderd namelijk) en voor ons een mooie variatie op de pleegzorgvorm die we nu al bieden aan Kleine Zus. We zullen zien. We hebben wel onze grenzen heel goed aangegeven, naast de mogelijkheden. Het zou leuk zijn als hieruit nog een nieuwe match erbij komt. We zijn best goed in pleegzorg bieden, vinden het mooi ‘werk’ en het past bij onze leefstijl.
Vanmiddag schreef ik nog wat voor ons lenteschriftje (werktitel, er moet iets anders mee vind ik) en ging ik op bezoek bij vrienden van ons. Een van hun 2 hondenkinders is vorige week gestorven en ik ging een plantje brengen voor op zijn grafje in de tuin. Het was lief om er even te staan zo samen, en met zorg een plekje voor het (aaibare) plantje te zoeken. Daarna hebben we geproost op het leven en de beestenkinders en nog fijn zitten bomen.
Daarstraks genoten we op tv van de allerlaatste ‘Hier is Adriaan van Dis’ met o.a. de prachtige Stephen Fry.

En verder…
wacht ik geduldig maar ook enigszins onzeker op bericht van het Radboud. Ik weet inmiddels dat mijn brief met vraag om samen met mij opnieuw te kijken naar mijn situatie (voordat men overgaat tot het plaatsen van een elektrode in m’n hoofd) bij de beide neurochirurgen op het bureau ligt. Ik hoop dat ik gauw iets hoor maarja, ik wacht nog even af. Spook zeikt enorm, maar beult niet momenteel.

En last but not least: de foto bovenaan. Een lekkere lunch. Smoothie van spinazie, mango, avocado en ananas, plus broodje geitenkaas en yoghurt met nootjes en granen (lekker spul van de Apppie, ligt bij de ‘gezonde producten’). En daarnaast een ‘gouden soepje’. Besprenkeld met olijfolie bovenop. Door het licht dat er op een bepaalde manier op scheen werd het een feestelijk uitziend soepje. En ik probeer als het even kan, van elke dag een feestje maken. Hopelijk mag ik ‘straks’ ook zo nu en dan andermans feestjes tot een feest maken, in ons kleine, fijne huisje.

Tot gauw.