Donderdag 8 februari 2018

Radboud Nijmegen en oom Evert uit Zeeland.

Wij gingen vandaag naar het Radboud in Nijmegen voor een gesprek met de ‘nieuwe’ neurochirurg. Hij is degene die de operatie doet waarvan mijn ‘oude’ neurochirurg vermoedde dat die geschikt is voor mij nu de vorige operatie geen resultaat heeft gehad. De nieuwe chirurg bevestigde dat vandaag: de operatie lijkt hem een goede oplossing voor mij en hij denkt dat ik ook een ‘geschikte kandidaat’ ben voor de operatie. Het heeft alleen nog wel wat voeten in de aarde voordat er daadwerkelijk geopereerd kan worden. Er gaat een uitgebreide voorbereidingsfase aan vooraf. Morgen schrijf ik nog iets meer erover, voor nu is er een andere gebeurtenis vandaag die toch wat meer is blijven hangen.

Voordat wij naar Nijmegen vertrokken, kwam het bericht dat de oom van Dejan, oom Evert uit Zeeland, vanochtend is overleden. Arm oompje. Sinds 2014 weduwnaar en daar zo vreselijk ongelukkig door geworden. Wat heeft die man moeten afzien zonder zijn vrouw, met wie hij meer dan 60 jaar onafgebroken samen was. Er duiken zo nu en dan onderzoeken op die aantonen dat stellen zonder kinderen langer bij elkaar blijven en gelukkiger zijn met elkaar. Nou, Dejan z’n tante en oom waren het levende bewijs. Onafscheidelijk. En dan gaat de een dood, en blijft de ander helemaal verloren achter. De verdrietige keerzijde van de medaille. Maar toch zijn wij van plan om ze na te doen: samen zo veel (en lang!) mogelijk gelukkig zijn, en elkaar zo min mogelijk hoeven te missen in het leven.

Dejan heeft de afgelopen 3,5 jaar heel wat heen en weer gereisd naar Zeeland om oom Evert op te zoeken, te steunen en hier en daar actie te ondernemen. Zo vonden we samen een vrijwilligster die oom een beetje uit zijn eenzaamheid kon halen. Zij was er veel, en ze was er ook bij toen hij overleed vanmorgen. Er was ook nog een mantelzorgster, een goede bekende van tante en oom. Maar niemand kon natuurlijk het pijnlijke gemis van tante ooit nog echt verzachten.
Soms als Dejan die kant op ging, kookte ik iets lekkers voor oom, wat hij dan (volgens Dejan en zo te zien op de foto’s) met smaak at. Vooral de hete bliksem met jus, de wentelteefjes, en dikke rijst met kaneel maakten hem een beetje blij. Maar de laatste maanden was het op met oom Evert. En vandaag is hij heel rustig het leven uit gegleden. We kunnen er vrede mee hebben, wat zouden we anders ook wensen voor hem? Maar voor Dejan eindigt daarmee een groot en dierbaar hoofdstuk uit zijn kindertijd en dat is ook gewoon slikken voor hem.

Dejan z’n Servische tante was getrouwd met oom Evert en ze hebben elkaar leren kennen in een werkkamp eind van de oorlog. Toen ze werden bevrijd, heeft de priester van het leger dat het kamp bevrijdde, tante en oom getrouwd. Ze woonden eerst in Rotterdam en later in Zeeland. Dejan ging als kind elk jaar in zomer- en wintervakantie naar zijn tante en oom en heeft daar heel veel dierbare herinneringen aan. Zijn hele leven is hij er vaak geweest. Toen tante overleed in 2014, kwamen veel van die fijne herinneringen weer bovendrijven. En nu is oom doodgegaan en wordt dat lange hoofdstuk symbolisch afgesloten. Komende zomer willen we samen naar Zeeland voor een tripje down memorylane voor Dejan.

Het eerste dat ik dacht vanmorgen na het bericht van de dood van oom, was dat we het Radboud moesten cancelen en naar Zeeland moesten gaan. Maar Dejan zag daar geen enkel nut in. ‘We kunnen daar toch niks doen nu en dat gesprek in het Radboud is te belangrijk’. Zijn (andere) tante Mira was vanmorgen nog onderweg uit Servië naar Nederland. Dat was wel droevig, zij kwam deze kant op met het doel oom Evert nog te zien omdat ze hoorde dat het ineens snel slechter ging met hem. En toen zij vanmiddag aankwam, was hij net een paar uur daarvoor overleden. ‘Hij heeft een gemene grap met me uitgehaald’ zei ze vanavond tegen mij aan de telefoon.

Tja. Oom Evert uit Zeeland.
Hopelijk nu onderweg naar zijn lieve vrouw.
En voor mijn lieve man hopelijk komende dagen veel mooie herinneringen.
Aan het (leuke deel van het) kind zijn, aan twee dierbare mensen en aan ‘Zomer in Zeeland’ bij oom Evert & tante Branka.
Van de dingen die voorbijgaan…

Bis morgen.