Donderdag 7 juni 2018

Van alles en nog wat.

(Ik ben zo enorm door mijn titels heen… 😉 )

Komend weekend gaan Dejan en ik naar zee. Drie dagen vakantie houden, daar kijken we naar uit. We zitten in Goedereede waar we een huisje bij de duinen hebben en allerlei plekjes gaan opzoeken waar Dejan in zijn kinderjaren veel kwam, omdat zijn tante en oom er woonden. Oom Evert overleed in februari (tante in 2014) en nu houden wij een soort herinneringsweekend voor Dejan.

Mooi om te gaan zien waar Dejan als kind kwam, en om een beeld te hebben bij de verhalen die hij over vroeger vertelt. Elkaars wortels ontdekken is fijn. We waren al wel een aantal keer in Servië, zowel in Belgrado – de stad waar Dejan opgroeide – als op het platteland (niet bepaald plat daar) waar familie woont en zijn moeder vandaan kwam. Maar gek genoeg nauwelijks in Zeeland (of eigenlijk Zuid Holland maar het voelt als Zeeland). Tijd om die kant op te gaan, we kijken er naar uit.

Intussen genoten we afgelopen dagen ook erg van eigen omgeving, en van het bos vooral. We zagen Willem het edelhert weer, steeds op dezelfde plek (net als vorige zomer). Ik heb een betere camera en kan nu wat scherpere foto’s maken, maar Willem stond een avond ook wel heel dichtbij. Magisch…

Boekje
We hadden afgelopen week nog een hele klus aan ons nieuwe boekje. Dat ligt volgende week vrijdag op de deurmatten. En we hebben een nieuwe drukker. Die heel prettig is, maar het is even zoeken hoe de kleuren uitpakken met zijn systeem en wat wij moeten doen om dat goed te krijgen. Na 2 proefdrukken ziet het er goed uit. Maar de drukker vroeg of Dejan vandaag toch kan komen om bij het definitieve drukken elke pagina te checken voordat ie de hele oplage gaat drukken. Dat waarderen we wel; liever te bezorgd dan te nonchalant. We zijn weer happy met wat we ervan gebakken hebben, maar dat moet op papier ook zichtbaar zijn. Dus dit heeft even wat extra zorg nodig en een volgende keer zijn we dan ingesteld.

Neuroding
Gisteren waren we voor een pre-operatieve screening in Tilburg in het ziekenhuis waar ik een her-operatie krijg. Hiep hiep, ik ben weer goedgekeurd. Bizar gevoel om hier nou weer doorheen te gaan. En ik voelde me toch ook wel wat onrustig erover, afgelopen tijd. Maar gisteren heeft mij over de drempel geholpen en wel weer vertrouwen gegeven. Op de eerste plaats maakt de manier waarop ze met patiënten omgaan, een fijne indruk. Tot nu toe is iedereen die we er tegenkwamen – arts, verpleegkundige, anesthesist en apotheker – heel lief.

We kwamen gisteren eerst bij Joost, verpleegkundige neurochirurgie, die het een en ander vertelde en vroeg. Hij gaf aan dat er veel patiënten zijn die met mijn probleem na een ‘mislukte’ operatie elders in Tilburg komen en dat het 9 van de 10 keer heel goed uitpakt. Dat geeft moed. En verder was het meteen jij en je en een eerlijk en open gesprek. Met veel humor ook. Meneer Joost vroeg hoeveel ik weeg en hoe lang ik ben. Ik vertelde mijn gewicht en zei: ‘Ik haal er nog wel een paar kilo af voor de operatie’ (daar was ik ook al aan begonnen). Toen zei hij op strenge toon: ‘Jij doet helemaal niks, ben je bedonderd, jij gaat ontspannen, jezelf rust gunnen en geen kilo’s eraf halen. Je bent gezond en je ziet er hartstikke goed uit’. Ah, dank Joost! En dank Dejan voor het uitbundig instemmen met die opmerking 😉 ‘En als jullie zometeen beneden gaan koffiedrinken’, vervolgde Joost, ‘neem jij er lekker een gebakje bij!, beloofd?’. Zo, dat was even een fijne shake up. Minder druk maken, klinkt wel fijn eigenlijk…

In Tilburg zijn ze iets anders met de operatie en de nazorg dus de opname is in principe 1 week en in principe kom je na de operatie 24 uur op medium care. Wij komen van ver. Dus als ik weer ga zitten etterbakken en mezelf te vroeg dat ziekenhuis uit lul, ben ik letterlijk en figuurlijk heel ver van huis, mochten er dan thuis onverhoopt toch problemen komen. Dus we hebben afgesproken met meneer Joost dat ik pas naar huis ga als het overtuigend goed gaat. ‘Ik ga dat persoonlijk in de gaten houden’ zei hij nog. Nou wil dat niet zeggen dat ik die week ook perse vol moet maken maar het moet gewoon op alle fronten echt goed gaan.

Het bezoek bij de anesthesist was ook heel goed. Hij gaat, omdat ik jn Radboud zo kotsziek was 2 dagen, een andere vorm van narcose-toediening kiezen. Ze zijn daarmee aan het uitproberen bij patiënten die snel misselijk worden (en dat word je toch al door zo’n operatie als deze, zei de arts). Wie weet, helpt dat toch ook iets. Heel prettig gesprekje ook verder. Ik merk dat ik na gisteren dit advies van Tilburg om een heroperatie te doen, toch wel echt met vertrouwen durf te volgen.
En nu alles weer even loslaten. Neurospook is lange tijd rustig geweest en dan soms ineens weer flink aanwezig (rare nacht gehad wel weer) en als ze mij daar alsnnog vanaf kunnen helpen, pak ik die kans maar weer dankbaar aan.

Intussen is Dejan terug van de drukker en alles ziet er goed uit. Het boekje kunnen we nu loslaten en wij gaan ons richten op de mini vakantie. Het ziet er naar uit dat we redelijk weer krijgen en we hebben een fijn huisje volgens mij. Met een privé-pad door de duinen naar het strand.
Een vriendin van mij zit dit weekend in ons huis met haar gezin. Dat is fijn, dan is onze lieve kat Jasper niet alleen, en de kippetjes ook niet. Iemand zei van de week: ‘Oh, ik wil ook wel een keer oppassen hoor, lijkt me heerlijk om in jullie huis te zitten’. We snappen dat het mes aan 2 kanten snijdt, ha! We moeten nog wel even poetsen trouwens. Het hoeft hier niet brandschoon te zijn, maar wel lekker leefbaar. En dan dragen wij ons huis met plezier over voor 3 dagen. We zijn trots op wat we hier hebben en vinden het leuk als anderen daar soms ook van kunnen komen genieten.

Hier nog wat foto’s van afgelopen week. De foto bovenaan is zoals je kan zien een verrotte citroen. We hadden er iets teveel in huis, kregen ze niet op. Ik vind ‘m prachtig en dus krijg ie de hoofdrol vandaag.
Anyway, ik meld me na Zeeland weer. Tot dan! 

Vorige week was ik naar een tuincentrum met Janneke, en we kochten allebei bloemenplanten. De auto zat helemaal volgestouwd, dat was een feestje! (foto rechtsonder). In de tuin zijn de bloeiende planten ook een feest. Vooral het super geurige paarsachtige rozenstruikje is fantastisch.

En in het bos kwamen we niet alleen Willem tegen maar ook een ‘slangetje’, dat even prachtig stillag, perfect voor een foto. Dirk spotte zwijntjes, vaak ziet hij ze eerder dan wij. Dan staat hij er ineens heel alert bij.

Ik sluit af met deze. Het is zo fijn om in het bos te zijn, vooral ‘s avonds na het eten. Een rijkdom om dat te kunnen doen.