Donderdag 31 mei 2018

Rustiek rabarbertaartje enzo.

Ik had nog het recept beloofd van ‘t rabarbertaartje dat ik onlangs maakte. Nou ja, recept, recept… Is een groot woord hoor; ik pleur meestal gewoon wat bij elkaar waarvan ik denk: ‘ja, lekker’. Geen vaste hoeveelheden, maar gewoon compleet improviserend. Het is heel makkelijk te maken, een taartje zoals dit. Veel kan er niet mis gaan. Vandaag heb ik trouwens een 2e taartje gemaakt dat nog iets beter is. We hadden nog veel rabarbercompote over en gingen vanavond eten bij vrienden, en ik bood aan om het toetje te maken. Een van hen eet glutenvrij, dus ik maakte dit 2e taartje met alleen amandelmeel. Ik heb heerlijk spul gekregen van mijn vroegere schooljuf Jolande, een dierbare bekende van mij / ons inmiddels. Zij woont in Spanje en heeft daar met haar lief een boerderij en een amandelboomgaard. En man, wat is dat amandelmeel rijk van smaak! Dat maakt een taartje als dit ook echt een feestje. Onderdaan het ‘recept’, nu eerst een babbel.

Gisteren waren we op pad met de Vespa naar Vierakker, waar een chocolade-makerijtje zit in een oud gebouw, en waar je, als je op tijd komt- op een terras kan hangen en chocola en koffie kan nemen. Maar wij reden pas eind van de middag weg, dus het was al dicht. Ziet er leuk uit daar. En schijnt hele lekkere chocola te zijn dus we komen zeker nog terug. We hebben er wel een korte, mooie wandeling gemaakt (foto boven).

We gingen ook die kant op voor een landwinkel op een boerderij waar ze asperges telen. Een vrolijk stekkie hebben ze daar (foto rechtsboven). Ze hadden de asperges in 4 maten, en allemaal vers van hun land. We kochten naast asperges ook graskaas, volkoren pannenkoekmeel en bierkaas, gemaakt met Hertog Jan. Morgen eten we de asperges en gisteren bakten we pannenkoeken.
We wilden eigenlijk onderweg naar huis ergens neerstrijken voor een hapje eten, vonden een plekje in het dorpje Baak en zaten op een fijn terras naast de dorpskerk, met een grote tuin erbij (en een mooie oude ‘snoek’ voor de deur geparkeerd). Maar toen we op het terrasje zaten, de kaart kregen en een blik in de keuken wierpen (de deur stond open), werden we niet echt enthousiast. Pakjes en zakjes-werk, zo leek het. Koken van de Sligro, zeg maar. Dus we lieten het eten maar zitten, bestelden een borrelplankje, genoten van het zomerweer (de rit alleen al; zalig verkoelend en zo mooi!) en het fijne terras met een fris biertje erbij. Radler, lekker met dit weer. Het was prima zo. Pannenkoeken dus thuis in de tuin, helemaal goed. Hieronder zie je m’n eerste rabarbertaartje. Verderop die van vandaag.

Die tuin van ons wordt intussen steeds weelderiger. Voor het eerst staat de kamperfoelie bij de poort echt geurig in bloei. En verder geniet kat Jasper ook van al dat buiten zijn. Inclusief muizen jagen, waarbij mijn hart steeds wel even breekt (vanavond ook weer een). Maar je bent kat of niet. En zonder zijn gejaag, hadden we misschien wel veel meer muizen gehad. Gelukkig komen ze niet binnen. Dankzij Jasper…?

Raar weer! Ik weet niet hoe het bij jou is, maar hier hebben we ondanks de voorspellingen geen noodweer gehad, hooguit wat donders en flitsen en een korte stevige bui en wat losse flodders maar verder is het vooral een raar soort zomerweer. Fijn, maar ook wel heftig warm. Vandaag toen we bij vrienden in de tuin wilden gaan zitten, hadden even kort wat dikke druppels, nog geen 2 minuten ofzo. Terwijl Weeronline voor Dieren onweer en regen aangaf… Ergens wel jammer dat we ‘gespaard worden’ want soms kunnen die stevige buien juist de klamme, plakkerige hitte eruit halen. Het blijft hier steeds maar drukkend. Anyway, lang genoeg gemiept over het weer.

Het taartje dan nu. Een heel rustiek taartje (lees: slordig maar dan toch ook wel weer grappig slordig). En ik maakte ik het als volgt (voor zover ik het me herinner 😉 ):

  1. Maak een compote van rabarder door de stengels te schillen, in stukken te snijden en die met suiker en een piepklein scheutje water op te zetten. Je kookt het boeltje tot het zacht en draderig is geworden. Suiker voeg je naar smaak toe, ik vind dat ie best lekker zurig mag blijven maar misschien gruwel jij bij het idee…
  2. Rabarber af laten koelen en intussen de taartbodem maken. Deze is dus glutenvrij, en: no bake! Heel passend voor een dag die zo broeierig is. Voor een kleine taartbodem (ik had er een van 20 cm) meng je ongeveer 5 kopjes amandelmeel met een flinke klont gesmolten roomboter en 6 eetlepels gesmolten kokosolie. Je moet een soort stevig deeg krijgen, dat je goed kan aandrukken in de vorm. Maak een opstaand randje zodat je later de bodem kan vullen. Zet weg in de koelkast en laat opstijven tot de bodem koud en stevig aanvoelt.
  3. Maak intussen de vulling. Of meer: de rest van het toetje, want bij die vulling komen we op het punt dat het eigenlijk helemaal geen taartje mag heten maar meer een toetje is. Het is heel makkelijk met die vulling: meng yoghurt en rabarber en doe dat een beetje leuk door elkaar waardoor je er een ‘swirl’ in krijgt. Nou hoor ik je denken: yoghurt – zuur – en rabarbercompote – ook zuur, en dat samen?! Ja, maar natuurlijk niet zomaar. Die yoghurt, dat moet Griekse yoghurt zijn en die maken we lekker zacht van smaak met gecondenseerde melk. Dan hou je een zoet, romig mengsel over dat net nog een ‘fris zuurtje’ heeft. Niet het hele blikje erdoor doen, gewoon een half blikje melk. En ongeveer 2 kopjes yoghurt.
  4. Als je taartbodem goed koud is, doe je het yoghurtmengsel erop en laat je het weer in de koelkast staan tot je het taartje – nee toetje – gaat serveren.
  5. Doe er dan schepjes rabarbercompote op, en ‘trek’ met een lepel het yoghurtmengsel van onderop naar boven, waardoor het gaat mengen met de rabarber, maar niet egaal.

En meer moet ik er ook maar niet over schrijven, want het was echt hup hup, bam bam, taartje (toetje) klaar. Teveel tekst en uitleg maakt er meer van dan het is. Gewoon uitproberen. Is je taartbodem te zacht: meer meel erbij, andersom: meer kokosolie. Yoghurtmengsel te zoet: meer yoghurt, te zuur, meer gecondenseerde melk. Rabarber te zuur, meer suiker en andersom… is godsonmogelijk. Want rabarber is van zichzelf zo – vreselijk – zuur…!

Ik weet niet wat jij van ‘t taartje vindt als je het gaat maken (ik weet wel dat er zo nu en dan een waaghals is die de ‘recepten’ van mijn blog ook daadwerkelijk maakt, hoezee!) maar hier waren husband & friends ‘in love’ ermee. Da’s dan toch wel een feest voor deze flodderige, kladderige keukenprinses.

Tot gauw.