Donderdag 21 juni 2018

Lekkere hap, hondenbakkie, pleegzorg, neurodinges, plaspil.

Ik begin gewoon met de eerste: die lekkere hap.

Wij fabriceerden een Mexicaans-geïnspireerd maaltje vanavond. Vrijdag aten we Mexicaans in Arnhem en dat was op zich nog best lekker maar stiekem waren we een beetje teleurgesteld, het smaakte wat lafjes. Dus we wilden een herkansing thuis. Wij koken wel vaker Mexicaans, maar nu deed ik het net weer even anders dan anders. Gebaseerd op een gerecht dat ik bij Gringo vaak koos, het Mexicaanse restaurant in Amersfoort waar ik zo graag at. Nachos Toluco heette het en het was een laagjes-schotel uit de oven met tortillachips, kip of rundvlees (eigenlijk wat nu zo hip is hier, ‘pulled meat’), gesmolten kaas. Zo’n zalige hap was dat, en die maakte ik dus vandaag.

Ik gebruikte vega vlees van de AH, dat heet ‘Stukjes als van Rund’, is nieuw en goed bruikbaar voor dit gerecht.

• Eerst marineerde ik het ‘vlees’ een paar uur met wat olijfolie, cayennepeper, paar drupjes agavesiroop, paprikapoeder en komijnpoeder (djinten). Daarna bakte ik het in een scheutje olijfolie tot het lekker knapperig was. Even apart gelegd op een bordje.

• In dezelfde koekenpan bakte ik 3 in blokjes gesneden tomaten met wat knoflook. Daar voegde ik zwarte bonen aan toe (zoveel je wil, verkrijgbaar bij de meeste supermarkten, kleiner en lekkerder dan kidneybonen vind ik) en dat alles liet ik nog heel kort pruttelen.

• Daarna legde ik in een ovenschaal:

  • een laagje van het bonen-tomaatmengsel
  • wat ‘tortillachips’ – ik nam daarvoor tacoschelpen die ik in stukjes brak en ± 5 minuten voorbakte in de oven, ze zijn minder kunstmatig van smaak dan tortillachips uit de winkel, waar vaak een smaakje aan toe wordt gevoegd
  • over de tortillachips een laagje geraspte kaas
  • daarna het Vega-vlees
  • weer bonen-tomaat laagje
  • afsluiten met tortillachips en geraspte kaas

• Serveren: schep het ovengerecht op een bord, leg er fijngesneden ijsbergsla op, een dot zure room, een dot vers gemaakte guacamole – daarvoor 2 avocado’s pureren en mengen met het sap van 1 limoen, wat komijnpoeder, peper en zout en als je wilt een beetje zoetig – leg er wat jalapenos bij (groene Mexicaanse pepers in potje, verkrijgbaar in de supermarkt) en besprenkel het geheel met fijngesneden koriander.

Volgens mij ga je lekker eten 😊

 

Dirk en z’n karretje
De mini bolderkar kwam vandaag. Die leek ons heel geschikt voor de momenten dat Dirk tijdens lange wandeling te moe wordt, met zijn bejaarde knietjes (al zou je dat niet zeggen). Wij hadden verwacht dat het nog een hele klus zou worden om Dirk in dat bakkie te krijgen en houden maar dat viel enorm mee. Hij ging er vrij snel al in liggen zelfs en uitgebreid zitten gapen enzo. Het is een lekker compact karretje, met super stevige goeie wielen, het is wendbaar en het rijdt heel makkelijk. We hebben enorm veel zin in die lange, lange boswandeling die we tegenwoordig toch niet meer zo durven te maken omdat het gewoon te zwaar aan het worden is voor Dirk. Dat gaf ook niet, we doen nu steeds ‘middellange’ en korte mooie wandelingen en kunnen lekker vaak het bos in. Maar nu we dat karretje hebben, gaan we wel weer genieten van de langere avontuurtjes. Dirk is er niet al te ongelukkig mee en wij: blij met het bakkie! Onze lieve kater Jasper trouwens ook.

Pleegzorg
Gisteren hadden wij een pleegzorg-kennismaking. Niet dat onze zorg voor Kleine Zus gaat stoppen hoor, helemaal niet! We vinden het hartstikke leuk om haar een fijn plekje bij ons te geven. Maar wij hebben altijd aangegeven dat wij 2 weekends per maand plek hebben en Kleine Zus komt een weekend per maand. Soms een paar dagen extra of langer, maar we hebben plek over. En dus kwam de andere pleegzorginstelling waar wij ook nog bij in het bestand stonden met een berichtje dat er een mogelijke match was. Twee broertjes uit Nijmegen, van 4 en 6 jaar. Gisteren hebben we kennisgemaakt met hun moeder (er is geen vader in beeld) en haar begeleider. Onze eigen pleegzorgwerker Suzanne was er ook bij.
Het was een heel leuke ontmoeting, een reëel en prettig gesprek. We denken allemaal zo op het eerste ‘gezicht’ dat wij een prima plekje kunnen zijn voor deze mannetjes. Dat moet natuurlijk nog wel gaan blijken in de praktijk als we ze ontmoet hebben en een paar keer meegemaakt. Maar wij hebben er een goed gevoel over en ik hoorde dat hun moeder dat absoluut ook had na het bezoek aan ons. Dus nu komt de volgende stap: kennismaken met de meneertjes. Leuk!

We hebben wel aangegeven dat we pas echt van start gaan als mijn nieuwe operatie achter de rug is en ik hersteld ben. Nu ik dat zo schrijf, is het een soort déjà vu: vorig jaar voor mijn operatie kwamen Kleine Zus en haar Grote Zus in beeld voor een pleegzorgplekje en was het ‘t zelfde verhaal: wel al kennismaken, een middagje bij ons zijn, een nachtje slapen en daarna een pauze voor mijn operatie. Ergens wel bizar dat het nu weer zo gaat… Maargoed, wij gaan dit stap voor stap met vertrouwen tegemoet weer. Het stapelbed staat er al en volgens hun mama zijn de broertjes gek op de kleur roze (een muur in het kamertje is roze, gekozen door Liene 😉 ).

Wordt vervolgd.

Neuroding
wat ook wordt vervolgd, is project neurospook. Hij is weer lekker bezig vandaag (en was gisteren ook al niet erg aardig). En net toen ik samen met Dejan had besloten om de operatie sowieso te laten doen, ook als het spook zich wat rustiger houdt (maar wel aanwezig is), kwam er een belletje van het ziekenhuis in Tilburg: “volgende week is je operatie”.
Aaaaarggghhh, neeeeee, echt??!! ‘Dan ben je er daarna wel vanaf…’ zei de aardige medewerker van de OK planning nog, en dat klopt ook helemaal. Bovendien: het is nu rustig met deze operatie in dat ziekenhuis. Die neurochirurg (een landelijk bekende ook nog) heeft zich helemaal gestort op deze operatie en mijn aandoening, en heeft het normaal enorm druk met deze operaties. Maar het is zomer. En de wind is minder koud. Dan hebben veel patiënten beduidend minder last en dat geldt voor mij gelukkig ook. En allemaal hebben we inmiddels ondervonden dat dat rotmonster dan in alle hevigheid terugkomt zodra het weer wat kouder wordt. Zelfs vandaag was ie er weer in een klap: ik was even in de tuin (er stond een stevige, kille wind) en meteen een kwartier lang diepe steken bij mijn neus en oog. Als ik wacht tot het najaar is en mijn spook weer echt gaat feestvieren, zijn er veel meer wanhopige patiënten die last hebben en wordt die wachtlijst ook meteen weer langer. Dus het is slimmer om het deze zomer te doen.

Maar volgende week een operatie gaat ‘m niet worden want bij de huisarts bleek ik ineens een veel te hoge bloeddruk te hebben. Hij was al aan de hoge kant maar vorige week bij een half uur meting echt te hoog en gisteren nog hoger (onderdruk 112). Met mijn vorm van reuma heb je een verhoogde kans op hart- en vaatproblemen, en verhoogde bloeddruk. Nou had ik altijd van mijzelf een hele lage bloeddruk, dus het heeft jaren geduurd voordat ie kans zag teveel omhoog te gaan. Maar nu is het dan ook wel een beetje foute boel. Ook de medicatiesoorten die ik gebruik (waaronder de ibuprofen die ik dagelijks als pijnstiller / ontstekingsremmer neem) kunnen je bloeddruk verhogen. Dus moest ik per direct aan de plaspillen. Vandaag begonnen, en hoewel ik eerst nog weinig merkte, heb ik uiteindelijk toch behoorlijk wat geplast vandaag. Oh oh, dat ik ‘t daar nog eens over zou hebben hier… Ik merk in elk geval heel goed hoeveel vocht ik vasthield, het lijkt wel alsof het in een keer wordt weggeslurpt uit m’n hoofd, handen, voeten.

Ik was  intussen ook al een paar kilo afgevallen (niet door lijnen maar door opletten en extra bewegen), dat zal ook helpen straks. Maar volgens de cardio-verpleegster is mijn gewicht geen oorzaak en heb ik geen ongezond overgewicht. Anyway, die plaspillen die helpen als het goed is om die bloeddruk weer naar beneden te krijgen.
Ze hadden mij wel verteld toen ik 31 was en reuma bleek te hebben, dat er veel vervelende dingen bij kunnen komen, zoals hart- en vaatproblemen, ontstekingen in organen, longproblemen en weet ik wat nog meer. En dat alles nog eens versterkt door de bijwerkingen en schade van medicatie. Toendertijd dacht ik: het zal wel. Nu denk ik: het is zo. Het is vervreemdend. Maar alles is op te lossen, uiteindelijk.
De afspraak is nu dat ik, zodra mijn bloeddruk geen probleem meer vormt, de OK planning in Tilburg bel en dan kom ik weer op een korte wachtlijst. Dan kan het met een kleine maand alsnog gaan gebeuren, zei ze.
Gedoe gedoe met dat rare lijf van mij, oh oh…

En verder…
…hadden we gisteren een lieve ontmoeting met een juweeltje in het bos. Je ziet ‘r op de foto bovenaan. Onze vriend Willem, een joekel van een edelhert is prachtig, maar dit mooierdje was ook een feest om tegen te komen!

…komen er steeds abonnementjes bij en worden onze boekjes super leuk ontvangen. Wat ik helemaal leuk vind, is dat mensen soms ook schrijven of vertellen hoe ze het boekje aan het lezen waren. De een ‘even met de benen omhoog’, een ander had er een verse bos zonnebloemen bij, weer iemand had een pot thee gemaakt. Daar word je toch blij van? Dat Dejan en ik samen in dat werknest van hem zitten te broeden op zo’n boekje en dan komen er meerdere boekjes van, en die landen dan in totaal verschillende plaatsen bij verschillende mensen die er dan op hun eigen manier even voor gaan zitten.

Morgen gaan wij lunchen bij vrienden. Zij hebben een hele mooie tuin en we hopen dat het weer een klein beetje liever is dan vandaag en we kunnen genieten van hun tuin. En hoera, we gaan boekjes posten voor de allernieuwste abonnees!
Ik stop maar weer, neurospook is aan het dreunen, bah!!, Schrijven lijdt tot een bepaalde hoogte wel af maar nu wordt ‘t me toch even te gortig. Dus ik duik onder de warme douchestraal, soms helpt dat wel een beetje.

Morgen een nieuwe dag.
Tot gauw.