Donderdag 19 april 2018

Kunstko(o)p, second opinion, nieuw spul, mooie dag, meer zwijntjes en pech onderweg. 

Eerst effe die pech onderweg. We zoefden gisteren op de Vespa naar Hoenderloo (en niet naar Velp; plannetjes zijn er om weer gewijzigd te worden) waar we eerst in het dorp slenterden en daarna struinden door ons favoriete natuurgebied Schenkenshul (foto bovenaan). Het is er prachtig, in alle seizoenen. Vervolgens streken we neer op het terras van vakantiepark de Miggelenberg. Dat was de plek waar wij regelmatig kwamen voor een midweek wandelen op de Veluwe, toen we nog in de stad woonden. We wisten dat ze daar een fijn terras hebben, en het is inmiddels opgepimpt en je kunt er nu nòg fijner neerstrijken. We hebben er lekker in ‘t lentebriesje gehangen. Ze serveren er ook nog allerlei lekkere dingen, dus ik kan je aanraden om er eens te gaan koekeloeren als je in de buurt bent daar.

En toen op de terugweg bij Eerbeek, stopte de Vespa ermee. Hij wilde niks meer! En hij had nog wel een joekel van een servicebeurt gehad afgelopen najaar, bij een Vespa gespecialiseerde plek in Westervoort. Daar hebben ze ook de accu vervangen voor een nieuwe. Daarna hebben we hooguit twee keer met de Vespa gereden, en toen was het Vespa-seizoen al voorbij. Dus wij dachten gisteren met een uitgerust Vespa-beestje op pad te gaan, stopte die ermee… We stonden stil voor een huis in Eerbeek waar heel aardige mensen wonen, die zeiden: ‘Zet ‘m maar bij ons in de garage, bel van Essen (ook een Vespa-reparateur, in Eerbeek) en dan kunnen die ‘m morgen hier ophalen voor reparatie’. Daar waren we al zo blij mee, dat onze Vespa veilig opgeborgen kon worden. En toen bood die meneer ook nog aan om ons naar Dieren te rijden. Hoe lief is dat! Onze lieve, stoute Vespa kwam te staan naast een prachtige old timer, stiekem toch ook wel weer fijn voor Vespa. Misschien voelde ons Vespa beestje dat wel, en dacht “ik kap d’r effe mee, dan mag ik hier een nachtje logeren naast een old timer”, ha! De meneer bracht ons naar huis in een heel luxe, grote auto. We hebben hem en zijn vrouw (die ook al zo aardig was) een doos bonbons gestuurd om te bedanken. Vandaag wordt de Vespa opgehaald door de reparateur en dan kan Dejan met de bus naar Eerbeek zodra de Vespa klaar is (en hopelijk ‘genezen’!).

Wij zijn dus nu ons voertuig even kwijt en onze vakantieplannetjes – sjezen naar her en der (o.a. Elten in Duitsland) moeten worden gewijzigd. Ach ja, dat doen we dan maar gewoon he, wat kun je anders. We klimmen nu eind van de middag op onze fietsen, hebben Dirk z’n karretje (‘caravannetje’) achter de fiets geklikt en gaan lekker het bos in. En dan een pannenkoek eten bij de Carolinahoeve, ook fijn en óók vakantiegevoel. Morgen hangen we een beetje bij huis, werken wat in de tuin en eten ons maaltje buiten. En zaterdag gaan we alsnog met vriendinnetje Annelies en haar lief Pavel naar Velp om lekker buiten te eten in het bos bij Woodz. Maar los van de pech onderweg, hadden we een prachtdag gisteren! Hieronder nog wat plaatjes van gisteren.

▲ Schenkenshul bij Hoenderloo

▲ Hoenderloo

▲ Terrasje zitten op de Miggelenberg en thuis eten in de tuin: zomer! (in de lente…)

Nieuw

Jeetje, wij schaffen zoveel spullen aan momenteel dat ik het maar een apart kopje geef. Oh oh, schaamteloos van mij… Neehoor, het valt heus wel mee, die aanschafdrang van ons. Maar doordat we het budget nu hebben, kunnen we dingen verwezenlijken die we al heel lang wilden. Daarbij moeten het wel spullen zijn die of echt nodig zijn, of die met overtuiging al langer op een (ver weg gestopte) wensenlijst staan. En langzaamaan komt het eind van deze ‘ja, we doen het, ‘t mag nu’-periode wel in zicht want we willen ook voldoende reserves houden. En nog een tuinrenovatie laten doen op 2 mei, een mooie midweek weg in het najaar, plus een weekend naar Zeeland enzo. Maar we hebben wel een paar fijne nieuwe aanschaffen gedaan.

Zo is daar de barones. Een geschilderde kop (kunstkopers(o)p dus) door een lokale kunstenares, Cobi ten Kate. Een mooi mens, ze geeft ook inspirerende schilderlessen (zie en hoor ik om me heen) in ons dorp. Ik zag deze kop (foto hierboven, maar dat zal je vast al begrepen hebben) en ze sprak me meteen enorm aan. Cobi noemt haar de barones. Ik vind ‘t niet alleen mooi, ze doet me ook aan m’n moeder denken (die géén barones was, stel je voor zeg!). En wat me ook wel bevalt is dat er een ‘randje’ aan zit. Wat is die rooie vlek bij haar schouder? Zonder dat concreet te hoeven benoemen, is er iets mee. En zelfs dat heeft ergens een link naar mijn moedertje, zonder dat ik daarover hoef uit te wijden (niks al te dramatisch hoor, geen zorgen). Ze heeft metaalkleurige ‘stippen’, dat geeft ook iets extra’s. Kortom: ik wilde het heel graag live zien, dit schilderwerk van Cobi.

Samen met Dejan (en Dirk!) bezocht ik Cobi in haar atelier in het dorp. Ze had niet alleen dit werk neergezet voor ons maar ook andere werken, er zitten méér prachtige exemplaren tussen. Maar zowel Dejan als ik raakten al heel snel gehecht aan de barones. En dat ze een klein beetje aan m’n moeder doet denken, maakte het eigenlijk meteen al een werk om ‘ja!’ tegen te zeggen. We kregen haar mee in een speciale kunstzak en mochten haar een week te logeren hebben. Maar ze hing nog geen 10 tellen en wij wisten zeker: de barones blijft.  En nu groeten wij haar s’ morgens bij het opstaan als we de kamer binnenkomen. ‘Dag barones’. We vragen nog nèt niet of ze goed geslapen heeft. Ze is hier zó thuis, ongelofelijk hoe dat kan werken. Heel happy met deze aanschaf! En het lieve bloemetje rechtsonder op de foto vond ik er gewoon gezellig bij, ha! M’n liefje plukte dat uit de tuin en zette ‘t in een mini borrelglaasje voor me op tafel. Smelt…

Ook nieuw: een goeie keukenmixer (Bosch). Thuis lukte de meringue steeds niet (en nee spellingcontrole, ik trap er niet wéér in: merEngue is muziek, merIngue is schuim!). Omdat het tijdens de bakworkshop in Arnhem juist zo super goed lukte, begon ik te twijfelen of het niet beter was onze (toch enigszins) zwakke mixer te vervangen voor een betere. Niet dat het meteen een Kitchen Aid hoeft te zijn maar een niveau beter zou wel fijn zijn. Nou, dat bleek! Gisteravond heb ik voor ‘t eerst samengewerkt met de nieuwe mixmachine (Dejan is lid geworden van de consumentenbond en las daar heel goeie testresultaten, stiekem net zo goed als die dure Kitchen Aid!) en man, wat een verademing! De meringue lukte perfect! Ik had alleen geen spuitzakken meer dus ik maakte met 2 lepels nogal nonchalante bolletjes. En ik probeerde een recept zonder poedersuiker met alleen gewone suiker, daardoor zijn ze iets korreliger. Wij vinden ze heerlijk (bros en luchtig van buiten, ‘chewy’ van binnen). Blij met m’n mixmaatje. En neeeeee spelling, géén ‘mis-maatje’! (al ben ik wel op missie natuurlijk met dat bakken).

Dejan heeft ook nog een nieuwe aanwinst: een actie-cameraatje. Dat is een piepklein cameraatje dat je op afstand kan bedienen. Dejan wil al een paar jaar zo’n cameraatje ‘verstoppen’ in het bos en 24 uur laten staan om te zien wat we dan te zien krijgen aan dieren enzo. Hij wil daar misschien een project van maken. Verder hebben we iets besteld dat we al wilden aanschaffen sinds we hier wonen: een houtoven voor buiten. Om pizza’s in de bakken en in te barbecuen. Hij komt pas over 2 weken maar ik verheug me enorm op de eerste keer dat we ermee aan de gang kunnen! Geen super de luxe duur ding hoor, deze is 250,- en krijgt (ook weer) prima reviews. Meer willen we er ook niet aan uitgeven. Als ie echt goed is, schrijf ik er t.z.t. zeker meer over.

En verder…
…zagen we nog zwijntjes in een bijzonder soort lentelicht in ‘t bos, 3 dagen geleden…

…was Jan helemaal in z’n nopjes met de koptelefoon op, buiten in de tuin dinsdag. Hij zong gezellig mee met Jan Smit. De buren zullen ook wel genoten hebben. Persoonlijk hoor liever een half uur meneer Jan zingen dan Jan Smit, ha!

…worden we blij van de voortuin vol met meizoentjes en pinksterbloemen. De buurvrouw iets minder, die wil alles keurig aan kant hebben en is als de dood dat het haar tuin in waait. En bovendien: ‘dat ongemaaide gras van ons, dat kan toch niet!’ 😉 .

Intussen…
moet er gewerkt worden aan ons volgende boekje – zomerseizoen, wordt ‘Buitenboekje’. We hebben een berg inspiratie, dus al die abonnementhouders worden hopelijk blij van wat ze begin juni op de deurmat vinden.

Intussen ligt er ook een uitnodiging voor een second opinion vanuit Tilburg. Daar zit een neurochirurg die eigenlijk ‘t meest gespecialiseerd is in mijn neuro-afwijking en waar de meeste patiënten naartoe gestuurd worden. Hij staat erom bekend de operatie die ik afgelopen zomer had, regelmatig een tweede keer te doen om eventuele nieuwe boosdoeners in dat gebied ook aan te pakken. De neuroloog heeft mij voor die second opinion verwezen naar daar. Ik hoefde niet perse bij die ene arts te worden ingedeeld omdat hij ook andere chirurgen opleidt in dit probleem en er bij hem, naar het schijnt, een enorme wachtlijst is. Dus de neuroloog heeft in haar verwijzing geen specifieke voorkeur aangegeven, maar ik ben kennelijk wèl bij hem ingedeeld. En nog snel ook: over een maand kan ik er al terecht. Op zich heb ik vertrouwen in Nijmegen maar ik vind toch de mening van die arts in Tilburg (inmiddels) wel heel waardevol om te horen. En dan kan ik daarna zien wat hij aanraadt, wat ik ervan vindt, en dat naast het advies van Radboud leggen. Eerlijk gezegd geeft het wel een stevig gevoel om óók naar Tilburg te gaan. Ik heb nog nooit een second opinion ergens gevraagd, en ben graag trouw aan de plek waar ik behandeld word en ik ‘shop’ niet graag. Maar met deze situatie ben ik toch wel beter af met een mening erbij van een zeer gespecialiseerde arts (de meest gespecialiseerde van ‘t land, zeggen ze).

Genoeg nu. Ik sluit af met het frisgroene zicht vanuit onze woonkamer. Wens je daarbij een heel fijne zomerse middag in deze lentemaand…

Tot gauw.