dinsdag 8 mei 2018

Zo, er is weer veel gebeurd de afgelopen week. Het is vakantieweer, de tuin wordt een oase, we hebben 4 pleegzorgdagen achter de rug, nemen een duik in het werk voor ons zomerboekje en zo was er nog meer.

We hadden Kleine Zus weer hier en dat was vanwege de meivakantie niet een weekend maar 5 dagen. We hadden fantastisch weer voor deze dagen met haar en hebben ook veel buiten gedaan. Veel buiten geleefd in de tuin ook, en dat was heerlijk. Begonnen ‘s morgens aan de tuintafel in het ochtendzonnetje met een beschuit met aardbei. Dat maakte mijn mams vroeger thuis vaak uit school, in de zomer. En dan lagen die beschuiten met aardbei op dezelfde schaal als hierboven. Die was van mijn ouders, er hoorde een heel servies bij, ik heb alleen deze schaal en twee diepe schalen. Maar toen ik de beschuiten met aardbei zondag op die schaal legde, was ik bijna weer even kind. Kleine Zus en Dejan konden dat aardbei-ontbijtje zeker waarderen, dus dat werd ‘traditie’ deze voorbije dagen met haar. Morgen doen m’n lief en ik het gewoon weer, ook al is Kleine Zus niet meer hier.

Het waren dus goeie dagen. Alleen hadden we gisteren bezoek van mijn tante en oom, wat op zich heel gezellig is, maar we moesten onze aandacht enorm verdelen tussen Kleine Zus en tante en oom. En eigenlijk wil je zowel pleegkind als bezoek alle aandacht geven. Vooral pleegkind, dat verdient ze gewoon enorm. Mijn tante is iemand die veel en uitgebreid aan het woord is. Al zal ze dat zelf niet vinden waarschijnlijk, maar als die binnenstapt, berg je maar, dan mag je er wel wat tijd voor uittrekken, haha! En dat is normaal allemaal heel gezellig en dan heb je die tijd ook, maar gisteren vonden Dejan en ik dat Kleine Zus eigenlijk wel tekort kwam.
Anyway, het waren goeie dagen met mevrouwtje en vanavond (nadat ook Jan nog een hapje had gegeten bij ons) zaten we moe maar voldaan op de bank. Morgen komt vriendinnetje Annelies een dagje hier, wat ik heel fijn vindt. En dan gaan we daarna echt full steam ahead voor ons nieuwe boekje! De deadline drukt wel, dat is ook altijd een beetje ‘eng’. En nu we best behoorlijk wat abonnees hebben voor de komende 4 boekjes, is het extra spannend. Geeft niet, is heel goed voor ons: hup, uit die comfort zone! 😉
Hier nog wat foto’s van afgelopen dagen met Kleine Zus. De linkerfoto is een heel knus eetplekje met een soort snackbar-truck die ook heerlijke pannenkoeken bakt (ja, niet die truck natuurlijk maar de mensen in de truck, ha!). Daar aten we vrijdagavond met Kleine Zus. Het was vlakbij haar paardrijles-locatie, waar ze mij haar paardje liet zien. Je kunt merken dat ze echt vertrouwd is met dat beestje. Dat is die linksonderaan. En onze Dirk en zij zijn ook dikke maatjes!

 

Tuinwerk
De hoveniers zijn vorige week woensdag (en een stukje op zaterdag) flink bezig geweest. Het vraagt nog wel geduld van ons, ik vind de struiken die ze nu geplaatst hebben, niet hoog en vol genoeg en bovendien loopt de grond daar wat naar beneden. Dus we kijken nog steeds tegen die lelijke carport van onze buren aan. Een carport waar ik wel veel respect voor heb trouwens, want hij is door die mensen zelf gebouwd en hield tijdens de januaristorm een joekel van een dennenboom tegen. Was die boom in z’n val niet opgevangen door de carport, dan waren onze kippies er waarschijnlijk niet meer geweest nu. Maar ik heb de carport uitgebreid bedankt en nu willen we van ‘m af. En dat duurt dus nog wel even. Toch is het al een stuk beter geworden en de struiken die er staan groeien stevig door. Ik hoop dat we volgend seizoen al bijna niks meer zien van de carport. En we zijn heel happy met het werk van de hoveniers. Hieronder onze tuin, die steeds fijner wordt. Of nee: die al fijn is!

Nieuwe stoeltjes, de buxushaag een beetje meer in vorm en daarachter nieuw groen: 4 laurierstruiken, 1 fortunia, en 2 taxusstruiken. Dat ze maar goed mogen groeien!
De groentebakken gaan heel goed, ik verheug me enorm op de eerste boontjes uit eigen tuin. En een stamppotje snijbiet! Verder is de houtkachel/pizza-oven/BBQ een aanwinst. We hebben zaterdag gebarbecued en dat ging geweldig. Morgen met Annelies gaan we pizza’s maken.
We hebben de schutting gebeitst in ‘grachtengroen’ (ceta bever) wat neerkomt op ‘faal zwart’. Knapt het boeltje behoorlijk van op, vinden wij van Boslust. Het is een lullig, gammel ding die schutting maar zo met een lik beits valt dat wat minder op. En het groen steekt er mooi tegen af.
Preitjes, pronkbonen, snijbiet en aardbeien: allemaal zijn ze dolblij met deze zomerdagen, net als wij! Hier nog een keer onze tuin in de huidige staat:

Huis
De keukenmuren zaten onder de vlekken en dus moest er een nieuwe lik verf overheen. We hebben dat vorige week al gedaan en meteen maar afneembare muurverf genomen. Da’s beter voor tante Boslust, die soms met het kookgeklieder op de meest onlogische plekken zooi weet te spatten. De kleur is ook wat ‘praktischer’: wit in een keuken als die van ons, dat wordt nie wat. Dus hebben we blauwgrijs. Hoe verrassend… ;-).

En verder…

…ging de fmri scan van mijn hoofd (hersenen eigenlijk) in het Radboud heel goed. De radioloog had een prettige benadering. Informeel en eerlijk. Hij gaf meteen aan dat het een lange scan zou zijn en dat dat niet fijn is. Dejan mocht er gewoon bij blijven, ook al kon ik hem natuurlijk niet zien. Maar tijdens sommige wisselingen tussen opdrachten, als ik heel kort een beetje kon bewegen (behalve m’n hoofd, dat kon geen kant op), kneep Dejan even zachtjes in m’n voeten, dat was lief.

Ik ben niet zo’n held met dit soort kleine ruimtes. Eerst ging m’n hoofd in een soort van ‘klem’, daarna kwam er een soort ‘kooi’ over mijn gezicht en dat benauwde me al behoorlijk. En toen ze me de scan-tunnel inschoven, greep het me naar de keel. Ze zeiden meteen: ‘Als het niet gaat, schuiven we je er gewoon weer uit en doen we het heel rustig nog een keer’. Maar dat was niet nodig. Ik kon mezelf goed vermannen en elk ‘crisismomentje’ daarna heb ik mezelf weer snel weten te herstellen. Goed gevoel.

Tijdens de scan was er steeds stemcontact tussen radioloog en verpleegkundige en mij. Ik heb zelfs nog af en toe met ze gelachen ook, daar in dat enge benauwde ding. Het duurde 1,5 uur en dat was lang, maar voelde toch minder lang dan ik bang voor was. Ik moest taal-opdrachten doen (bij zelfstandig naamwoorden moest ik o.a. werkwoorden bedenken – wat is een werkwoord bij ‘zeepaardje’) en ook moest ik allerlei bewegingstaken uitvoeren. Verder nog dingen als klakken met je tong en ach, de rest ben ik kwijt.

Anyway, na anderhalf uur dat ding uit gerold worden was een heerlijk gevoel. Ik kreeg uitgebreid schouderklopjes van de scan-mensen en nam die bijna als een kind in ontvangst, ha! En toen hup, heel gauw dat ziekenhuis uit! Het is allemaal wel wat intimiderend. Maar neuroding is nog veel intimiderender en overweldigend pijnlijk regelmatig, dus ik ga ervoor. En deze stap is nu mooi gezet. De volgende 2 onderzoeken in het Radboud zijn ook lang en niet leuk, maar volgens mij minder oncomfortabel als 1,5 uur in een scan met je hoofd helemaal gevangen gezet.
En ja, die fijne tuin enzo; het is een prachtig ‘tegengif’. Onderaan nog een paar foto’s om mee af te sluiten. Zoals je ziet, zijn op een van de foto’s de ramen van ons huis dicht, op deze zomerse dag nog wel. We hadden vanmiddag 7 bijen in de woonkamer zitten en wisten niet waar die ineens vandaan kwamen. Dus deden we alles dicht, om te testen of ze gewoon van buiten naar binnen kwamen of dat er misschien een nest in huis zit. Maar na een uur in een hermetisch afgesloten huis te hebben gezeten 😉 (de 7 bijen waren vriendelijk maar resoluut de deur uit gezet), was er geen bij meer te bekennen. Dus die beestjes kwamen van buiten. Zijn waarschijnlijk met een zwermpje en hun koningin op zoek naar nieuwe woonruimte. Dan willen ze nog wel eens in huizen gaan zoeken ook. Ze doen verder niks, dus het was best zo. Als ze morgen weer proberen ons huis over te nemen, zetten we ze er gewoon weer uit.

Momenteel vliegt er trouwens ook een hoornaar-koningin door de tuin, op doorreis naar haar nest of op zoek naar een nestplek. Waarbij ik in dat laatste geval wel blij ben dat ze niet stopt in onze tuin, maar doorvliegt. Eng beest, wat een joekel! En verder hebben we een nieuwe parasol. Een soort afdak bijna. Handig ding! Om het allemaal goed af te maken, komt er ook nog een nieuwe tuintafel met 4 stoelen. Onze picknicktafel is erg leuk maar zit voor geen meter. En dat merken we niet alleen zelf maar ook aan onze gasten, die zitten duidelijk niet fijn. Dus die gaat naar de zijtuin. Wegdoen is geen optie, de picknicktafel was van m’n vadertje en speciaal door leerlingen techniek voor hem gemaakt toen hij als leraar met pensioen ging. Maar buiten eten willen we voortaan wel iets minder spartaans doen, we zijn ook geen 20 meer.

Nou ja, tot zover maar.
Een rustige ‘zomernacht’ gewenst en tot gauw.