Dinsdag 6 oktober
klaar voor de (nieuwe) start!

Zo. Dat was een lange, enerverende dag.

We hadden gisteren pleegouder-module dag 2 in Tilburg (vorige week was dag 1). De William Schrikker Groep vindt het belangrijk dat aanstaande pleegouders (en ook pleegouders met ervaring maar in een nieuwe situatie) deze twee dagen doorlopen, zodat ze goed voorbereid zijn als er een pleegkind wordt geplaatst.

En of je nou voltijd pleegouder bent of (zoals wij) deeltijd pleegouder: je bent voor de WSG pleegouder. Met alle elementen die daar bij horen. Zoals het leren omgaan met de ouders van het pleegkind. Mensen die er meestal zelf niet voor kiezen dat de zorg en opvoeding van hun kind bij anderen wordt neergelegd. Die het graag goed willen doen maar het vaak niet kunnen, omdat ze (in het geval van WSG meestal) een verstandelijke beperking hebben.

Het lijkt me een mooie uitdaging om straks als wij ook te maken krijgen met biologische, verstandelijk beperkte ouders, zo goed mogelijk met hen om te gaan. Compassie en respect hebben maar ook grenzen bewaken. Afstand houden maar ook empathie hebben. Het is wel hun kind. Tenzij bij ons een kind wordt geplaatst dat in de instelling woont, maar die kans lijkt me klein omdat wij een jong kind ‘krijgen’ en die zitten meestal (nog) niet in de instelling.

Een van de twee cursusleidsters (die afgelopen zomer ook de gesprekken bij ons thuis deed met ons) zei gisteren: ‘Jullie hebben een heel mooi aanbod in huis’. Dat was fijn om te horen. We zijn nu helemaal klaar met de voorbereidingen en liggen op het bureau van de afdeling ‘matching’. Er kan nu elk moment een telefoontje komen met het bericht: ‘We hebben een match, willen jullie kennismaken?’ Je mag namelijk ook zeggen: ‘We wachten liever nog een volgende match af’ als je bezwaren hebt. Dat klinkt heel bot, maar zo’n kind moet wel overtuigend verwelkomd kunnen worden en niet bij voorbaat al met twijfels van onze kant over de drempel stappen. Zo zou voor mij  een twijfelpunt zijn als de biologische ouders ook in ons dorp wonen. Dat lijkt zowel Dejan als mij te dichtbij, te onveilig, ook voor het kind. Gaat het om mensen die rustig en cooperatief zijn, dan kan het juist een pre zijn om in hetzelfde dorp te wonen. Maar heb je te maken met bijv. een vader (of moeder) met losse handjes, of een verslavingsprobleem, dan is het een ander verhaal.

Wat ik fijn vind is dat de WSG deze investering in hun pleegouders doet. Het voelt zorgzaam om zo goed en gedegen te worden voorbereid.

Het is nu verder een kwestie van afwachten. Het kan snel gaan en het kan ook nog een tijdje duren. Soms zelfs maanden. Dat geeft ook niet. Als er maar een match komt waarbij de kans dat wij een goede plek kunnen zijn voor dat kind, groot is. Net als bij Manuela, die we gisteren (…) precies 5 jaar geleden leerden kennen, als peutertje. Nu kan zij zonder ons verder, het is goed afgesloten en wij zijn gisteren definitief klaargestoomd voor een nieuwe pleegkoter in ons leven.

En intussen…geniet ik als een verwonderd kind van de herfst! Daarover later meer.

Untitled