Dinsdag 6 februari 2018

Kom, ik doe weer ‘ns een bericht.

Tijdens onze boswandeling vanmorgen zagen we na een aantal maanden weer een ‘hertje’. Officieel is het geen hert maar een ree. Ze waren met z’n tweeën maar ree nummer twee stond een beetje meer verscholen. Deze mooierd hier stond prachtig in het winterochtend-zonlicht. Wel een eind van ons vandaan natuurlijk maar mooi belicht.
Hieronder nog een paar bosfoto’s van vanmorgen.

Laatste stormbabbel
Het gaat misschien een beetje vervelen, de berichtjes hier over de storm van 18 januari. Maar wij zien (en horen) er elke dag nog de gevolgen van in het bos en rond onze tuin. Gisteren en vandaag waren ze nog steeds bezig om de restanten van omgevallen en (bewust) omvergetrokken bomen weg te halen, de parkeerplaats bij ons achter (voor de 6 huizen hier) lag nog helemaal bomvol met bomen en takken. Het is een ware kaalslag.
De aannemer die bij onze buren de hele achtertuin van alle dennenbomen heeft ‘ontdaan’ vertelde dat er rondom ons huis en tuin (en die van de 6 buurtgenoten) 22 bomen zijn verdwenen. Waarvan 9 bomen gevallen zijn tijdens de storm, en afgelopen weekend werden er dus vanwege zorgen om veiligheid na de storm, nog 13 omver gehaald door een grote machine. Ook in het bos blijven we steeds maar nieuwe plekken zien waar bomen zijn omgewaaid. Dejan telde er zaterdag 50 in een kwartiertje bos.
Stomme, stomme storm…

▲ Linksonder de parkeerplaats bij ons achter, toen die al grotendeels ‘opgeruimd’ was, kun je nagaan… De rest van de foto’s is van het bos. Ons uitzicht is ook veranderd. Dat was een paar dagen enorm wennen, maar we beginnen ook de voordelen te zien. De keuken is een stuk lichter, de eethoek ook. Had niet gehoeven, we vonden het al zo licht, maar nu is het toch wel lekker. De tuin vangt ook veel meer licht. Maar onze knusse ‘boshoek’, daar waar een aantal dennenbomen bij elkaar in een hoek stond, min of meer tegen onze tuin hangend, is weg. En dat vinden we nog steeds erg jammer.

▲ Alle hoge dennenbomen hier rechts, zijn weg. De lagere bomen links (die lager lijken omdat ze verder weg staan) mochten blijven.

▲ Zoek de verschillen… Min of meer dezelfde foto, bovenaan in de herfst, onderaan vandaag. Kaal. Maar ook: licht. En dat gaat hoop ik ook wel iets moois teweegbrengen in onze tuin.

▲ We gaan t.z.t. een hovenier vragen om de schutting rechts naar de buren mooier te maken met groen. Zo, dat we ook de carport van de buren weer uit het zicht hebben (er hing een bamboe mat tegenaan maar die is ook weggewaaid bij een ‘stormpje’ begin januari). We wachten alleen eerst even af of de buren bij hun stormschadeverzekering voor elkaar krijgen dat het plaatsen van een nieuwe schutting vergoed wordt. De schutting is namelijk ook beschadigd door de omgevallen boom. En dan vragen we of het een hogere schutting kan worden die de carport ook meteen uit het zicht neemt. Als dat lukt, hoeven wij niks meer te doen.

Afgelopen weekend
Het was een fijn weekend. Kleine Zus had zaterdag paardrijles en zondag ging ze met Dejan naar een paardrijwedstrijd in de manege bij het bos. Ze was weer heel blij om hier te zijn, en dat maakt ons dan blij. Ook al beseffen we dat het in een keer weer anders kan gaan lopen allemaal, we vinden het fijn dat het gaat zoals het nu gaat. Hieronder Kleine Zus en Dirk / pleegkind en hondenkind, allebei aan het luieren op een eigen bank.

Intussen kwam vriendin Anette zaterdag ook. Dat was een leuke ontmoeting tussen Kleine Zus en Vriendin. Met Anette heb ik nog een wandeling gedaan naar Spankeren, ons buurdorpje. Daar dronken we een biertje in de (voormalige) herberg. Best een leuke plek, bij de uiterwaarden en de rivier. En de wandeling er naartoe was mooi, door het buitengebied van ons dorp. We kwamen ook het kerkje tegen waar Dejan en ik over een paar jaar een feest willen geven.

 ▲ Bovenste foto: het water staat nog steeds best hoog in de rivier (de IJssel), uiterwaarden zijn deels ondergelopen. En hieronder een stukje Spankeren, Anette en de ‘herberg’.

Een snufje voorjaar…
Het is winters koud buiten, maar toch hangt er iets voorjaarsachtigs in de lucht. Het is het licht, denk ik. En misschien ook wel een beetje het licht in huis dat nu nog overvloediger naar binnen komt door de verdwijning van de bomen. Ik heb ook weer zin in bloembolletjes in huis en de eerste vorstbestendige plantjes in de tuin. Maar daar wacht ik toch nog maar heel even mee, want of vorstbestendig ook geldt bij -8 (dat wordt het bij ons morgennacht las ik), dat betwijfel ik. Maar in huis (en vanmorgen in het bos) was het lekker licht.

Over licht gesproken… we zochten een tijdlang naar een lamp voor boven de eettafel. Dejan was bezig om er een te ontwerpen maar de productie daarvan zou peperduur worden, en dan wisten we niet of het ontwerp wel goed zou uitpakken in de praktijk. Dat durfde hij niet aan. Dus werd er gezocht naar een nieuwe lamp. Toen we op het punt stonden er een te bestellen die mooi maar ook best prijzig was, dacht ik ineens aan de rijstpapieren bol die in de zithoek bij het raam hangt. Die vinden we allebei stiekem best mooi. En dus bestelden we er een voor boven tafel. Een grotere maat. Dus van een lamp van een paar honderd euro, hebben we er nu een van 5,95… En we zijn blij! 😊 Voorjaar op tafel en een lieve lamp erboven.

Soeptip
We aten gisteren een lekkere soep – pottage genoemd in Dejan z’n moederland, dikke soep in simpele taal. Comfort food pur sang. Je stopt gewoon allerlei groenten die je nog in huis hebt bij elkaar in een lekker bouillonnetje, met wat aardappeltjes en ui, knoflook en een dot creme fraiche, dat laat je gaar pruttelen, dan effe pureren en klaar is je heerlijke hap! Dejan deed er ook nog lekker knapperige tuinerwtjes door die hij niet mee pureerde, zodat er een bite in bleef zitten. Wat olijfolie eroverheen, versgemalen peper en smullen. Ik bakte er naanbrood bij. Eerst gebruikte ik altijd een recept van de Groene Meisjes maar gisteren probeerde ik een andere variant. Die is nog veel en veel lekkerder (vonden wij dan). Hier de link naar het recept. En hieronder de soep van Dejan en het naanbrood van mij (en nee spellingcontrole, het is NIET naaMbrood maar naaNbrood!).

Dat was ‘m voor vandaag.
Morgen duiken wij weer het winterbos in ‘s morgens. Daarna duik ik het tuinhuisje in met de houtkachel aan, en ga ik ‘schriftje-schrijven’. En donderdag hebben we dan het gesprek met neurochirurg nummer twee, in het Radboud. Spannend toch wel, vinden we allebei. Als de arts zegt: ‘Jahoor, die operatie is inderdaad een goeie oplossing voor jou’ dan ben ik dankbaar maar komt een nieuwe hoge hobbel weer een stukje sneller op me af en dat vind ik eng. Maar zegt hij: ‘Nee, gaat niet lukken bij jou’ dan heb ik een joekel van een probleem. Want wat dan? Kortom: geen enkele uitkomst is een ‘feestje’ maar laat het dan toch maar de door mijn ‘oude’ neurochirurg gesuggereerde oplossing zijn: weer onder het mes. We zullen zien. Ik meld me donderdagavond weer.
Tot gauw.