Dinsdag 28 november 2017

Ga d’r maar weer even voor zitten want het wordt weer babbel de babbel vandaag…
Eerst nog even over afgelopen weekend. Grote zus kreeg dus een kinderkookboek van sinterklaas, te zien in het vorige blogbericht, en dat boek is een aanrader! Daarmee kun je mooie gerechtjes maken die ook voor volwassenen interessant zijn (en dus voor een kind van 10 extra leuk denk ik). Ze kreeg er een kookschort bij en werd helemaal enthousiast, wilde zondag al een lunch maken uit het boek. Dat deden we samen, waarbij ik haar natuurlijk tot chefkok benoemde en mijzelf tot haar assistent-kok.
We dekten de tafel heel mooi, en toen alles klaar was moest ik van Grote Zus net als Dejan en Kleine Zus aan tafel gaan zitten want ze wilde de lunch alleen serveren. Ze vertelde over alles dat we gemaakt hadden heel uitgebreid wat het was. We maakten een snackje – toastjes met citroenricotta – en tosti’s met avocado plus een heerlijke citroen-honinglimonade. Ze straalde. En ik was trots op haar! Dejan ook trouwens. Kleine Zus had het veel te druk met rondhangen op haar paardenwolk; ze was net terug van haar stoere paardrijlesje toen we gingen lunchen.
Vanwege de privacy van de kids wil ik geen foto’s plaatsen waarop ze goed herkenbaar zijn. En ik maakte zondag met die lunch natuurlijk allemaal foto’s met Grote Zus waarop ze uitbundig blij staat te zijn, dat zou niet bepaald ‘onherkenbaar’ zijn hier. Dus op mijn blogje dan maar de plaatjes zonder Grote Zus erop. Dit was ‘haar’ lunch afgelopen zondag:

Kleine Zus kreeg trouwens bij haar paardencap ook nog een paardenmagazine en daar zat dan weer een ‘geheim paardendoosje’ bij. Dat kan alleen open met een speciale armband die erbij zit. Zondagmorgen had ze in haar geheime doosje allemaal briefjes gedaan voor (en over) ons, Dirk, poes Jasper en kippen Fiep en Veertje. Een paar briefjes mocht ik wel lezen en de samenvatting daarvan is: de beestenboel is de liefste beestenboel die ze zich kan wensen, Dejan is de liefste pleegvader en ik ben de liefste pleegmoeder, ha! (da’s ook niet zo moeilijk natuurlijk 🙂 ). ‘Of we komende tijd niet in haar bakje willen kijken want dat is geheim’. We zullen er met een grote boog omheen gaan.
Wat lag er op ’t bordje?
Vrijdag aten we zuurkoolstamppot die we voor de kids extra lekker maakten met klein gesneden blokjes kaas. Wij namen oude kaas, die smelt niet zo enorm en geeft toch flink wat smaak. Maar je kan ook kaas nemen die juist wel smelt natuurlijk, lijkt me ook smullen!
Ik maakte er gehaktballetjes bij. Gewoon met een zakje gehaktkruiden en dan heel langzaam laten gaar bakken in een pan met deksel erop, op laag vuurtje. Daarna bakte ik ze nog even op iets hoger vuur bruiner en deed ik vervolgens wat agavesrioop, citroensap en cayennepeper in de pan (met de gehaktballetjes er nog in) om de balletjes een soort pittig ‘zoetzuur jasje’ te geven. Gewoon de balletjes nog 2 minuten laten sudderen in het zoetzure, stroperige jus’tje en de pan even goed ronddraaien zodat de balletjes aan alle kanten bedekt zijn met de jus. De dametjes waren erg te spreken over het eten. En manlief ook, al had hij dan wel vega balletjes van de winkel.
Ik heb geen foto van dit wintermaaltje.
Iemand zei laatst: ‘jullie koken met zoveel liefde, bij jullie wordt geen een blik soep in een pan gekwakt’. Jawel hoor, zondag nog. De kids bleven onverwachts een paar uur langer en we moesten ineens een ander maaltje bedenken dan we zouden maken voor ons tweeën. Soep met pannenkoeken werd ‘t. De meiden wilden kippensoep en wijzelf aten Unox Pastinaak-cantharellensoep. Als je eenmaal aan de conserveermiddelensmaak gewend bent is ‘t best lekker. Af en toe.

Hier werd ik blij van: 
• Dat er zo lief reclame gemaakt wordt voor ons boekje her en der. Fijn!
• De juf van mijn basisschool in Nijmegen, Jolande, komt binnenkort voorlezen in de keet! Ze kon als juf op school al zo fantastisch voorlezen, als klas kregen we daar maar geen genoeg van. En ze bood aan om dat ook tijdens een van de kerstavondjes in mijn huisje te doen. Ze had mijn verhaal uit ons winterboekje gelezen, vond het prachtig en gaat dat nu voorlezen in de keet. Hoe leuk is dat…? Je vroegere schooljuf, die je geinspireerd heeft om dingen te beschrijven, die je geleerd heeft het leven en ook de kleine dingen te vieren, die dan nu jouw eigen verhaal komt voorlezen in je ‘droomhuisje’?!  Voor mij is dit echt een kerstcadeau.
• Eindelijk vond ik mooie oude kandelaars voor op de dekenkist van mijn ouders. Die kochten ze tijdens hun huwelijksreisje naar Ootmarsum. Ze zagen de kist bij een antiekwinkeltje, op een winterse dag in december 1968. Vlak voor Kerstmis 1968 trouwden ze, de dekenkist was een trouwcadeau. Ze lieten er hun initialen in graveren en de kist stond altijd bij ons thuis. Ik erfde ‘m toen in 2011 ook mijn vader was overleden (mijn moeder overleed in 1998). Ik zocht al heel lang naar mooie kandelaars voor op de dekenkist. Ze mochten niet te groot zijn en liefst wel wat ouder. Ik vond ze op Marktplaats en betaalde maar 12,50 voor alledrie! Zo stonden ze op Marktplaats:

En nu staan ze op de dekenkist van paps en mams:

En hier word ik ook blij van:
• De adventskrans hangt. Zondag is het 1e adventzondag en wij maken de krans altijd een paar dagen van tevoren. Hij geurt zo lekker, de hele kamer ruikt weer naar dennentakken! Met het dennengroen dat wij ervoor gebruiken (van de nobilis boom), is goeie geur gegarandeerd! Dit jaar doen we er verder niet teveel versiersels in want we halen een grote kerstboom in huis. Zondag mag de eerste adventskaars aan. Vrienden komen dan borrelen en we spreken meteen af waar we samen onze kerstbomen gaan halen in december. We hadden elkaar vorig jaar kerst beloofd dat zowel zij als wij dit jaar een grote boom nemen met kluit, zodat ze na de feestdagen bij ons in de tuin kunnen. We lenen een karretje voor achter de auto en zoeken een locatie waar het ‘gezellig bomen halen is. Dus het wordt hartstikke kneuterig hier zondag, met die 1e adventskaars aan en de kerstbomen-vergadering, ha! Ik blijf een knusmuts…

Ik vind het gewoon een mooie tijd. Je moet de feestdagen alleen ook weer niet al te serieus nemen… 😉

• Ik ben ook heel blij met de gloeilampen die ik van Sinterklaas kreeg. Dan denk jij natuurlijk ‘gloeilampen? Van sinterklaas?’. Ja, gloeilampen. Of nee, geen gloeilampen. Moderne lampen zijn natuurlijk geen gloeilamp meer. De lampen die ik kreeg van sint kun je met afstandsbediening allerlei kleurtjes en gradaties geven. Ze zijn voor in onze Artemide lamp, die gaf veel te heftig licht en die hadden we daarom nooit aan. Maar nu met die nieuwe lampen kan het licht op ontelbare manieren worden aangepast. Een ervan schijnt op de grijsblauwe muur, en dat is fijn want die is ’s avonds wel erg donker. We zijn nog steeds super blij met die kleur, hebben overdag een lekkere lichte woonkamer dus zo’n donkere hoek kan prima. Maar voor ‘s avonds mocht er wel een lampje op. Nu hebben we warm licht in de kamer als het donker is. En dat is ‘t al zo vroeg nu! Ook daar word ik persoonlijk wel blij van… De avonden zijn zo lekker lang.

Dat lampen-cadeautje werd trouwens verpakt in bijzonder papier. Sinterklaas heeft me een hint gegeven. In het sinterklaasjournaal werd kinderen geadviseerd om hun eigen pakpapier te maken door een tekening te maken en daar je naam bij te zetten. Dan pakken de pieten je cadeautje in met je eigen tekening. ‘Mijn sint’ wilde mij een beetje op gang helpen door er alvast een voor mij te maken en te doen alsof die door mijzelf gemaakt was. Hij weet kennelijk niet dat ik geen kind meer ben (alhoewel…) 🙂 Een hele grote tekening was ‘t, hij moest op de grond liggen om ‘m helemaal te kunnen zien. Op de foto zie je mijn voeten erop.
Ik zal zelf ook nog even mijn best doen voor pakjesavond…

• Ik werd ook blij van weer een mooi avondje kookproject in het huisje gisteravond. Er waren 2 nieuwe mensen bij en die waren zo enthousiast! De ‘meneer’, Kushad, zei dat ie veel lekkerder had gegeten dan in menig restaurant. Nou eh…als dat niet heel verlegen en blij maakt als je een kookmeisje bent…! En de ‘mevrouw’, Jeanet, stapte de keet binnen en zei: ‘Een sprookje!’. Ze had, omdat ze door Willeke die hen meenam, was voorbereid op het huisje en de leuke sfeer, een verhalenboekje van Toon Tellegen meegenomen en las daar 2 verhaaltjes uit voor. Dat was leuk joh! Terwijl het vuurtje aan was en zachtjes knapperde. Meneer Kushad zat naast de houtkachel en was gisteravond ‘vuurbaas’, hij hield het vuurtje gaande. Mijn eigen lief had ‘t voor ons aangestoken. Ik had o.a. noten-rozijnenbrood gebakken (link naar recept zie vorig blogbericht). Je ziet het bovenaan (foto rechts is voordat het de oven in ging, toen zag het er eigenlijk mooier uit). De balkenbrij en de salade maar ook de linzenwortelsoep met geroosterde komijnzaadjes van Dejan vielen ook goed in de smaak.
• Last but not least: ik werd ik blij van het bericht dat een medepatiënt met dezelfde neuro-afwijking als ik heb (primaire trigeminus neuralgie) vandaag met succes geopereerd is. Ze heeft de operatie ondergaan die mijn neurochirurg heeft gesuggereerd als volgende behandelmogelijkheid voor mij (motor cortex stimulatie). Ze is ook in het Radboud geopereerd door dezelfde neurochirurg als degene die mijn neurochirurg noemde in dit verband. Ik ben blij dat zij er goed door is gekomen en volg de berichten rond haar operatie met extra belangstelling maar toch ook met lichte bibbers. Ook al heb ik wat dat betreft al een vuurdoop gehad afgelopen zomer en ben ik dus een ‘ingewijde’. De laatste dagen is het neurospook weer flink gemeen trouwens, wat een dreunen deelt ie uit! Daar word ik dan weer niet blij van. Maarja. Het kan niet altijd feest zijn…
Omdat ik dat laatste wel graag zou willen, hier nog een snufje kleur. Dit was vandaag, een struik in de straat. Puur kerst toch?!
Tot gauw.