Dinsdag 23 mei 2018

‘Kunst kijken’, moestuintje en meer.

Vandaag geef ik je nog een kleine impressie van de Kunstwandelroute 2018 op Landgoed Enghuizen bij Hummelo. Elk jaar tussen Pasen en Pinksteren te zien, met steeds weer ander (op de locatie geïnspireerd) werk. Sommig werk heeft een niveau dat je denkt ‘oke…’, ander werk boeit meteen, laat de inspiratie zien die de maker op de desbetreffende plek opdeed en doet iets. Dit hieronder is maar een kleine greep, er was veel meer. Ik schrijf onder elke fotocollage kort wat er te zien was, verder hou ik m’n waffeltje want de plaatjes spreken voor zich. Kijk je mee?

Dit bronzen wezentje links probeert langs een touw over de boomstronk omhoog te komen, bij de hertjes bovenop. Rechts een werk van o.a. vilt.

Boven en onder: doorkijk-kunst.

Links: maskers met hertengeweien, hingen in een cirkel bij elkaar in een ‘bosje’. Het was een beetje spooky, deze samenzwering, maar ook wel intrigerend. Rechts het tegenovergestelde: kleurige dobbers in de sloot. Vrolijk, heel leuk gebruikmakend van het plekje en that’s it. Links vind ik origineler, rechts fijner.
En hieronder mijn eigen kunstwerk in diezelfde natuur, ha! M’n lieve mannen…

En verder…
Werkten we achter laptops aan de tuintafel, gaat ons mini moestuintje in kistjes en potten behoorlijk goed (vandaag onze 1e aardbei, hoezee!) en was ons avondmaal een simpele BBQ in onze houtoven (heerlijk!). We verplaatsten de houtoven naar de zijtuin om de buren niet in de rook te zetten (bij het pizza bakken is er minder rook en kan de kachel gewoon op het terras blijven staan). Dus vanavond hadden we vanuit het zijraam tijdelijk uitzicht op 2 kachelpijpjes, keetkachel & buitenkachel. Zo heb je niks en zo heb je er twee, ha!

…en verder (vervolg)…
reden we vandaag naar Elten met Willeke waar we genoten van het uitzicht, van een heerlijk Duits gebakkie op het terras en we kochten de Duitse supermarkt leeg omdat we zoveel ‘interessante’ spullen zagen. Kaas die hier niet te krijgen is, ‘korreltjes ijsthee’, lekker Duits zuurdesembrood en veel meer. Elten blijft een fijne plek om naartoe te gaan. Volgende maand rijden we er ook weer even samen die kant op, dan op de Vespa. Het is een fantastische rit.

Hieronder nog maar een keer man en hond in Elten (met m’n mannen erin wordt een foto een plaatje, vind ik).

Morgen gaan wij naar Tilburg waar we hopelijk een duidelijke mening krijgen van de neurochirurg die mijn afwijking (trigeminus neuralgie) vaak behandelt. Soms doet hij dat met bestraling (zgn.’gamma knife’ bestraling) maar meestal kiest hij voor de operatie die ik al gehad heb in Radboud. Hij is een voorstander van her-opereren als de eerste keer niet voldoende heeft geholpen. Radboud is daar in principe geen voorstander van, maar adviseert mij een andere (nog wat meer ingrijpende) operatie, die ik zeker wel ga overwegen maar pas als meer overtuigend blijkt dat her-opereren geen zin heeft. En dus ga ik morgen samen met Dejan horen wat de neurochirurg in Tilburg vindt van mijn situatie. Ik hoop dat het verhelderend zal zijn, niet verwarrend. Het voelt in elk geval stevig aan om dit zo te doen.

We kregen van Willeke, die het ziekenhuis kent (en ook de desbetreffende arts) de tip om vooral even een bakkie te doen in de ‘goddelijke koffiecorner’ van het ziekenhuis. Daar schijnen ze de meest fantastische koffiesoorten te schenken. Je zou nog bijna zin krijgen in zo’n ziekenhuisbezoek 😉

Hieronder nog een Elten-plaatje dat ik vandaag schoot; het prachtige Sint Vituskerkje, deels verscholen achter fris zomergroen. Van binnen is het kerkje (een kleine basiliek denk ik) ook heel mooi. Het is een trouwens een bedevaartsplek vanwege het beeld van de heilige Machutus, die o.a. kracht zou geven bij kinderziektes en aandoeningen aan het zenuwstelsel. Ik heb deze meneer Machutus dus even diep in de ogen gekeken vandaag, dat begrijp je wel…
Vanaf onze heuvels kun je Elten bij mooi weer zien liggen, en dan dus ook dit kerkje.

Anyway. Ik ga dutten. Morgen fris en fruitig zijn zodat ik zoveel mogelijk helderheid haal uit dat Tilburg-neuro-bezoek, een nieuwe stap die me hopelijk eindelijk op weg helpt naar opluchting.
Tot gauw.